Απόψεις...

 

« "Λαέ ντροπή σου για την εκλογή σου"- Το παραπάνω άκρως προσβλητικό σύνθημα για τη νεότευκτη δημοκρατία μας ακούστηκε την επομένη των πρώτων εκλογών μετά τη δικτατορία, όταν τα ριζοσπαστικοποιημένα πλήθη περίμεναν «στις 18 σοσιαλισμό». Και αντί για σοσιαλισμό, τους ήρθε το 54% του Κωνσταντίνου Καραμανλή, και ευτυχώς! Εκτοτε είθισται, όταν ένα εκλογικό αποτέλεσμα δεν μας αρέσει, αντί να ψάχνουμε να βρούμε γιατί συνέβη αυτό, να ειρωνευόμαστε ή και να κατηγορούμε ακόμα, αυτούς που το διαμόρφωσαν.

Στις μέρες μας υπάρχει ένας διάχυτος αντισυστημισμός ο οποίος αποτυπώνεται και στις δημοσκοπήσεις. Και αυτός ο αντισυστημισμός, στη σημερινή του έκταση, είναι δημιούργημα της μνημονιακής περιόδου, τότε που μετακινήθηκαν απότομα οι πλάκες της ελληνικής κοινωνίας. 

Ο αντισυστημισμός ήρθε για να μείνει. Το ότι μπορεί σε κάθε εκλογική αναμέτρηση να βρίσκει κυριαρχικά την πολιτική του έκφραση σε διαφορετικά πρόσωπα και παρατάξεις, με εκ διαμέτρου αντίθετες ιδεολογικές συντεταγμένες, αυτό είναι ένα από τα κλασικά χαρακτηριστικά του. Τη Χρυσή Αυγή, την Τράπεζα της Ανατολής και τα αντισυστημικά κόμματα της Αριστεράς τα συνδέει μια υπόγεια γραμμή η οποία και ορίζει τους κοινούς τόπους τους.Ας εκπαιδευτούμε να συνυπάρχουμε με όλους αυτούς με τους οποίους έχουμε μια ριζικά αντίθετη άποψη για τη γελοιότητα και τη σοβαρότητα, για το τι είναι λογικό και τι παράλογο».

                                                                (Σ. Μουμτζής-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

 «Το χειρότερο είναι ότι δεν μπορείς να μην τον πάρεις στα σοβαρά. Εχει τέτοια δύναμη στα χέρια του που δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς, ακόμη κι όταν συμπεριφέρεται ως υπερήλικος παλίμπαις, ο οποίος απαιτεί να του κάνουν όλες τις χάρες. Το χειρότερο είναι ότι ακόμη κι αν τον πάρεις στα σοβαρά, τίποτε δεν σε εξασφαλίζει. 

Υποσχέθηκε στους Ιρανούς ότι είναι έτοιμος να τους βοηθήσει να απαλλαγούν από την τυραννία των μουλάδων. Πόσοι είναι οι νεκροί του ξεσηκωμού ουδείς γνωρίζει. Οπως και κανείς δεν γνωρίζει τι απέγινε εκείνη η βοήθεια που τους υποσχέθηκε ο παλίμπαις και η οποία δεν έφτασε ποτέ. Εστησε μια ολόκληρη υπερπαραγωγή στη Βενεζουέλα με τη σύλληψη του Μαδούρο, όμως οι ταλαίπωροι Βενεζουελανοί αλλαγή καθεστώτος δεν είδαν. Και απ’ ό,τι όλα δείχνουν, δεν πρόκειται να δουν. Θα μου πείτε, οι ΗΠΑ εγκατέλειψαν όσους Αφγανούς είχαν συνεργαστεί μαζί τους, όπως και παλιότερα τους Βιετναμέζους, που σκαρφάλωναν στην ταράτσα της πρεσβείας για να σωθούν.

Πώς μπορείς να πάρεις στα σοβαρά έναν ηγέτη ο οποίος δίνει στη δημοσιότητα την αλληλογραφία του με έναν άλλον ηγέτη; Και αυτοί οι δύο ηγέτες είναι σύμμαχοι. Είναι θυμωμένος με το ΝΑΤΟ, έναν από τους βασικούς πυλώνες της ισορροπίας του μεταπολεμικού κόσμου. Η χώρα του το βοηθάει, λέει, όμως αυτό δεν βοηθάει τη χώρα του. Γι’ αυτό διασύρει τη Δανία, μια χώρα που στάθηκε στο πλευρό των ΗΠΑ περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή. Θέλει τη Γροιλανδία. Δεν διανοείται να μην την αποκτήσει. 

Η περίπτωση Τραμπ ξεπερνάει τις αδυναμίες του διεθνούς δικαίου. Ο ανορθολογισμός του, ο ανεξέλεγκτος ναρκισσισμός του, ιδιότητες που τις μοιράζεται με τους άλλους «μεγάλους» της γης, προκαλούν την ανασφάλεια που αισθάνεται κάποιος ο οποίος διαπιστώνει ότι η βλάβη του κινητήρα αποκάλυψε την ψυχασθένεια του πιλότου».

                                                       (Τ. Θεοδωρόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)