Απόψεις...

 

«Η κυρία Μαρία Νεγρεπόντη - Δεληβάνη δεν είναι κάποιο τυχαίο πρόσωπο στην ακαδημαϊκή κοινότητα και στην κοινωνία της Θεσσαλονίκης. Προφανώς δεν θα αναφέρω το πλούσιο βιογραφικό της. Συνεπώς ό,τι λέει έχει τη σημασία του καθώς είναι απόψεις και θέσεις ενός συγκροτημένου ανθρώπου. Έτσι, με έκπληξη διάβασα την άποψή της ότι η πατρίδα μας βρίσκεται σε τέτοιο σημείο ώστε μόνον μια επανάσταση, που ενδεχομένως θα είναι και αιματηρή, θα είναι η λύση. Ολοκλήρωσε δε τη σκέψη της λέγοντας πως «οι εκλογές δεν αρκούν κάθε τέσσερα χρόνια, φαίνεται». 

Το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός πως η κυρία Μ. Νεγρεπόντη - Δεληβάνη βρίσκεται παρά την κυρία Μαρία Καρυστιανού, επέχουσα θέση συμβούλου της. Και η κυρία Καρυστιανού βρίσκεται πλέον εντός της πολιτικής και όχι στις παρυφές της. Συνεπώς το τι υποστηρίζει η κυρία Νεγρεπόντη - Δεληβάνη δεν μπορούμε να το προσπεράσουμε ως μια εκκεντρική άποψη. Επίσης να σημειώσω πως ήταν υπέρμαχος της επιστροφής στη δραχμή, με ό,τι αυτό συνεπαγόταν».

                                                                          (Σ. Μουμτζής-liberal.gr)

 «Υπερμεγέθη κομπολόγια, σταματημένα ρολόγια, τούρκικες τουαλέτες. Φθηνές εκδόσεις βιβλίων ανακατεμένες με συλλεκτικά Βίπερ. Ρομά-καλόγριες που πουλάνε βεντάλιες ή ομπρέλες ή κομποσκοίνια, και μοιράζουν δωρεάν κατάρες ανάλογα με τον καιρό. Πινακίδες που διαφημίζουν προϊόντα υπό εξαφάνιση, όπως κάρτες για καρτοτηλέφωνα. Ταξιτζήδες που επιλέγουν πελάτες. Οδηγοί λεωφορείων που φωνάζουν στους επιβάτες τη στάση στην οποία σκοπεύουν να κατέβουν για να τοποθετήσουν τις αποσκευές τους αναλόγως: στη δεξιά πλευρά ή στην αριστερή. Μια επίσκεψη στον σταθμό ΚΤΕΛ του Κηφισού είναι σαν νεορεαλιστικό διήγημα του Ταχτσή. 

Οι συζητήσεις, οι φωνές, τα βρισίδια, το σάουντρακ (σχεδόν πάντα άγνωστα μπουζούκια) θυμίζουν την Ελλάδα που θα θέλαμε να ξεχάσουμε ή, έστω, να θυμηθούμε – εξαρτάται από τον βαθμό νοσταλγίας του παρατηρητή. Από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, το χαρούμενο ορόσημο της μετάβαση από μια «καθυστερημένη» βαλκανική χώρα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος, χρονολογείται η συζήτηση της μεταφοράς του σταθμού στον Ελαιώνα.

 Οι μακέτες δείχνουν μια γυάλινη οροφή κι ένα μοντέρνο hub, που θυμίζει λίγο τον κεντρικό σταθμό στο Βερολίνο. Ισως δεν είναι τυχαίο που οι ανθρώπινες φιγούρες φορούν κίτρινα αδιάβροχα. Κυλιόμενες σκάλες, αφαιρετικά γλυπτά που μοιάζουν με γυμνά δέντρα, υπερσύγχρονα μηχανήματα έκδοσης εισιτηρίων σκιαγραφούν τη συγκοινωνιακή ουτοπία, που μάλλον δεν θα καταφέρουν ποτέ να αποκτήσουν οι Αθηναίοι.  Οι μελέτες έχουν ολοκληρωθεί, έχουν εγκριθεί από τα αρμόδια υπουργεία, αλλά εκκρεμεί ο φορέας υλοποίησης του έργου, που θα προχωρήσει με τη μορφή παραχώρησης».

                                                              (Ξ. Κουναλάκη –ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

«Εχουμε μια σημαντική τροποποίηση του Αστικού Κώδικα, η οποία περνάει νύχτα, κρυμμένη μέσα σε νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών και τη συνυπογράφει η υπουργός Τουρισμού, η οποία έχει άμεσο ενδιαφέρον. Εάν τα διαβάζαμε για άλλη χώρα αυτά, θα βάζαμε τα γέλια. Εν προκειμένω, μάλλον πρέπει να βάλουμε τα κλάματα».

                                                             (Σ. Μουμτζής-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)