Έχουμε κυβέρνηση ...κάποιων αγροτών

 

«Εσχάτως, χρονιάρες μέρες, με μπροστάρηδες αργροτοσυνδικαλιστές που ελέγχονται τα ΑΦΜ τους για σοβαρά ζητήματα κι έχουν εισπράξει εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, η χώρα είναι κομμένη στα δυο, στα τρία, στα δέκα. Η δύναμη των τρακτέρ, με την ανοχή της Πολιτείας, είναι η δύναμη του παραλογισμού απέναντι στη λογική.Στην αρχή έκλεισαν την Ελλάδα για να πληρωθούν. Επιδοτήσεις! Μόλις πληρώθηκαν, άρχισαν να καταθέτουν άλλα αιτήματα. Ακόμη και να τους εξασφαλιστεί… εγγυημένο εισόδημα! Η επιτομή του παραλογισμού! 

Ζητούν σεβασμό στην τάξη τους. Σωστό και δίκαιο. Μα εκείνοι δεν επιδεικνύουν σεβασμό στις άλλες τάξεις. Όχι τίποτα άλλο, αλλά δεν μπορείς να λες ότι σέβεσαι τους άλλους, όταν οι άλλοι κάνουν 10 ώρες να πάνε ή να έρθουν από τη Θεσσαλονίκη. Ούτε επιδεικνύουν σεβασμό στους άλλους, κλείνοντας λιμάνια, αεροδρόμια, τελωνεία, δρόμους.Μα είναι και κάτι άλλο. Πώς είναι δυνατόν τα αιτήματα και δικαιώματα ενός επαγγελματικού κλάδου, να αίρουν τον Ποινικό κώδικα; Ιδού, μέγιστος παραλογισμός.

 Με το ερώτημα να πλανάται: Έχουν ασυλία όσοι κλείνουν τους δρόμους δια της βίας (τρακτέρ); Έχουν ασυλία όσοι επιμένουν σε μαξιμαλιστικά αιτήματα  και τελικά κάνουν ζημιά στους άλλους -στους πολίτες- που υφίστανται αδιαμαρτύρητα την επιβολή του παραλογισμού; Έχουν ασυλία εκείνοι που σηκώνουν δια της βίας τις μπάρες των διοδίων, με αποτέλεσμα οι λογαριασμός να πηγαίνει (βάσει υπογεγραμμένων ρητρών κράτους και παραχωρησιούχων) στον Έλληνα φορολογούμενο; 

Εν κατακλείδι, πόσο λογικό είναι να απαγορεύουν μια χούφτα άνθρωποι με τρακτέρ, το Συνταγματικό δικαίωμα των άλλων στην ελεύθερη διακίνηση;Κάθε χρόνο τα ίδια. Ποιος άλλος επαγγελματικός κλάδος λαμβάνει τόσα προνόμια; Από την τιμή της ενέργειας μέχρι τα σχεδόν αφορολόγητα καύσιμα και τόσες επιδοτήσεις;

Προσέξτε: Οι αγρότες από τη μεταπολίτευση και μετά έχουν λάβει 180 δις ευρώ!Ποιος άλλος είχε αυτό το μέγιστο προνόμιο; Μ’ αυτά τα 180 δις χάθηκε μια ιστορική ευκαιρία μετασχηματισμού, αφού κράτος κι αγρότες ΔΕΝ είχαν ποτέ σχέδιο (μόνο …όλα τα κιλά όλα τα λεφτά), οι δε πολιτικοί αντάλλασσαν τις επιδοτήσεις με ψήφους, ενώ δεν τέθηκαν ποτέ αυστηροί παραγωγικοί όροι.

Ακούστε κι αυτό: Στη γειτονική Ιταλία που κι εκεί έχει μικρό κλήρο (όπως η Ελλάδα)κι ορεινές και μειονεκτικές περιοχές, συνέδεσαν τις επιδοτήσεις με ΠΟΠ / ΠΓΕ, μεταποίηση (τυριά, αλλαντικά, κρασί) τουρισμό & γαστρονομία. Στήριξαν  αλυσίδες αξίας, όχι απλώς αγρότες. Αποτέλεσμα; Εξασφάλισαν υψηλή προστιθέμενη αξία και ισχυρό αγροδιατροφικό brand! Μάλιστα, παίρνουν χύμα τα δικά μας προϊόντα, τα επεξεργάζονται (συσκευάζουν) και τα πωλούν πανάκριβα.

Η Ισπανία (με την οποία μπήκαμε σχεδόν ταυτοχρόνως στην ΕΟΚ) κι έχουμε παρόμοια γεωργία, συνέδεσε τις επιδοτήσεις με τις εξαγωγές, με συλλογικά σχήματα (cooperativas) και μεταποίηση. Επέβαλε δε σχεδόν υποχρεωτική επένδυση των αγροτών σε θερμοκήπια, logistics και branding (π.χ. φρούτα Ανδαλουσίας).

Εμείς; Εμείς επενδύσαμε σε μαγαζιά που είχαν ταμπέλες που έγραφαν … «προσεχώς Βουλγάραι»! Και τότε κάθε χρόνο …πέθαινε η αγροτιά…Κι η παραλογία συνεχίζεται».

( Απόσπασμα  άρθου του Ν. Γ. Σακελλαρόπουλου από το  emvolos.gr)