Απόψεις...

 

«Μάθατε, φαντάζομαι, τι έγινε από τους …προοδευτικούς … Αριστερούς στον Βόλο. Όπου η Ισραηλινή κοινότητα, σε συνεργασία με την περιφέρεια Θεσσαλίας οργάνωσαν εκδήλωση για την ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος. Μάλιστα, προσκάλεσαν ως ομιλητή τον εξαίρετο πολιτικό αναλυτή, Σάκη Μουμτζή. Εκείνος αποδέχτηκε την πρόταση και ξεκίνησαν οι προετοιμασίες για την εκδήλωση.

Όμως, ω της προοδευτικότητας, ξεσηκώθηκαν …εαμογενή απολιθώματα που αντέδρασαν στην παρουσία του Μουμτζή, επειδή… στο βιβλιογραφικό του έργο ΔΕΝ αναγνωρίζει το…έργο του ΕΑΜ –ΕΛΑΣ. Η απαίτηση ιδεολογικής συμμόρφωσης, η αξίωση να προσκυνά κανείς υποχρεωτικά το «ορθό» αριστερό αφήγημα, δεν είναι δημοκρατία. Είναι ωμός ιδεολογικός φασισμός.Η υποκρισία της Αριστεράς δεν έχει όρια: καταγγέλλει τον φασισμό, ενώ τον αναπαράγει αυτούσιο. Μιλά για δημοκρατία, ενώ εφαρμόζει πρακτικές πολιτικής Ιεράς Εξέτασης.

Έχει κι άλλο: Η περιφέρεια Θεσσαλίας, ζήτησε ανερυθρίαστα να ακυρωθεί η παρουσία και η εκφώνηση λόγου από τον Σάκη Μουμτζή!! Επειδή -και καλά- υπήρχε πιθανότητα επεισοδίων. Κι όντως ακυρώθηκε η παρουσία του πολιτικού αναλυτή.Όμως, όταν η Πολιτεία υποχωρεί απέναντι σε απειλές, δεν αποτρέπει τη βία — τη νομιμοποιεί. Και όταν θυσιάζει την ελευθερία του λόγου στον φόβο των τραμπούκων, παύει να λειτουργεί ως δημοκρατική Πολιτεία. 

Η Αριστερά δεν πιστεύει στην ελευθερία του λόγου. Πιστεύει μόνο στην ελευθερία του δικού της λόγου. Όλοι οι άλλοι οφείλουν να σωπαίνουν, να συμμορφώνονται ή να ακυρώνονται.Είναι δυνατόν θλιβερές μειοψηφίες με σαφή φασιστικά – ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά και συνεχή ρητορική διχασμού και μίσους, να «καπελώνουν» αδίστακτα και με θράσος μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας και να τα φιμώνουν; Η υπόθεση αυτή δεν αφορά μόνο τον Σάκη Μουμτζή. Αφορά το αν θα επιτρέψουμε σε μια αυταρχική, ιδεοληπτική μειοψηφία να μετατρέψει τον δημόσιο λόγο σε ιδεολογικό στρατόπεδο λογοκρισία».

                                                        (Ν. Γ. Σακελλαρόπουλος- emvolos.gr)

«ΕΝΑΣ ΦΙΛΟΣ ΜΕ ΝΕΑΡΟ ΓΙΟ, ο οποίος πηγαίνει αρκετά συχνά στο γήπεδο (όπως έκανε κι ο πατέρας του κάποτε), ταξιδεύοντας μέχρι και το εξωτερικό για την ομάδα του, μου εξομολογήθηκε χθες, σα να μαρτυρά κάτι απόκρυφο, πόσο τον τρόμαξε η σκέψη ότι όχι μόνο θα μπορούσε να βρεθεί το παιδί του στη θέση των επτά νεκρών οπαδών του ΠΑΟΚ αλλά και ότι μετά θα γινόταν άλλο ένα επιφανές όνομα στο ηρώο των πεσόντων «για την ομάδα», άλλο ένα πανό στο πέταλο των οργανωμένων, άλλος ένας οσιομάρτυρας της οπαδικής αίρεσης. 

Για κάποιο λόγο, αν σκοτωθείς σε μετακίνηση που έχει να κάνει με αγώνα της ομάδας σου, δεν είσαι πλέον κοινός θνητός όπως τα υπόλοιπα θύματα πολύνεκρων τροχαίων ατυχημάτων, αλλά έχεις αναληφθεί στο πεδίο των συμβόλων και των μύθων.Των μύθων της κουλτούρας του σκληρού οπαδισμού, η οποία έδωσε έξτρα περιεχόμενο και συγκινησιακή αιχμή στην κάλυψη της τραγωδίας από τα μέσα, η οποία διανθίστηκε από την αναμετάδοση συνθημάτων όπως «θέλω τον δικέφαλο στον τάφο μου απάνω» και «αδέλφια ζείτε εσείς μας οδηγείτε» (παρότι εν προκειμένω μοιάζει μάλλον ατυχής η χρήση του ρήματος «οδηγώ»).  

Μετά όμως από την δημοσίευση των αποτελεσμάτων της τοξικολογικής εξέτασης που διενέργησαν οι ρουμανικές αρχές, σύμφωνα με την οποία – και με κάθε επιφύλαξη – «διαπιστώθηκε η παρουσία δύο ψυχοδραστικών ουσιών, συγκεκριμένα κάνναβης και κοκαΐνης, ενώ επίσης, επιβεβαιώθηκε και η παρουσία αλκοόλ στο αίμα του οδηγού» του μοιραίου βαν, το αφήγημα (στο διαδίκτυο τουλάχιστον, αν όχι ακόμα στα κανάλια) άλλαξε άρδην και με τον πιο προσβλητικό για τη μνήμη των άτυχων εκδρομέων, τρόπο.Από την αγιοποίηση περάσαμε στον κανιβαλισμό. Τα αδικοχαμένα «αετόπουλα» έγιναν ανεύθυνα «πρεζάκια», που, όπως κατά κόρον γράφτηκε, «ευτυχώς που έπεσαν πάνω σε νταλίκα και δεν πήραν μαζί τους καμιά αθώα οικογένεια».

                                                                              (Δ.Πολιτάκης-Lifo.gr)