Απόψεις...

«Δεν είναι η πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια που μαζικές διαδηλώσεις εκδηλώνονται στο Ιράν με αίτημα άλλοτε τη φιλελευθεροποίηση, άλλοτε τα δικαιώματα των γυναικών. Το καθεστώς μπόρεσε, έστω και με δυσκολίες, να καταστείλει και να διαχειριστεί αυτά τα κινήματα, όμως πλέον οι συνθήκες δείχνουν να είναι διαφορετικές. Το καθεστώς είναι περισσότερο από ποτέ απομονωμένο διεθνώς. Ο σύμμαχός του, Βλαντιμίρ Πούτιν, είναι προσηλωμένος πλέον αποκλειστικά στον πόλεμο της Ουκρανίας. 

Η Κίνα στηρίζει πολιτικά το Ιράν, έχοντας επενδύσει και στην ενεργειακή συνεργασία μαζί του, όμως οι δύο μεγάλες δυνάμεις δύσκολα μπορούν να βοηθήσουν ουσιαστικά το ιρανικό καθεστώς.Και αυτό δεν αφορά τόσο το ενδεχόμενο μιας εξωτερικής παρέμβασης, σαν κι αυτήν που έχει απειλήσει ο Ντόναλντ Τραμπ, αλλά κυρίως το εσωτερικό μέτωπο, το οποίο είναι εξαιρετικά δύσκολα διαχειρίσιμο. Το καθεστώς της Τεχεράνης έχει αποδυναμωθεί τόσο από τα μεγάλα πλήγματα που δέχθηκαν οι πληρεξούσιοί του στη Μέση Ανατολή όσο και κυρίως μετά τον πόλεμο των 12 ημερών, όπως ονομάστηκε η επίθεση Αμερικανών και Ισραηλινών εναντίον στρατηγικών στόχων στο έδαφός του. 

Τα πλήγματα αυτά όχι μόνο κατέστρεψαν σημαντικές αμυντικές δυνατότητες της χώρας, και εξόντωσαν την στρατιωτική ηγεσία της χώρας αλλά κυρίως κατέρριψαν τον μύθο του ισχυρού Ιράν και του σημαντικού περιφερειακού παίκτη, καθιστώντας το καθεστώς πιο ευάλωτο στα μάτια των εκατομμυρίων Ιρανών πολιτών.Οι τωρινές διαδηλώσεις, που πλέον παίρνουν τη μορφή χιονοστιβάδας, ξεκίνησαν λόγω της οικονομικής κατάρρευσης. 

Οι κυρώσεις, αλλά και η ανορθόδοξη πολιτική που ακολουθεί το καθεστώς, καθώς και η αφαίμαξη πόρων για τη στήριξη των πληρεξουσίων στη Συρία, στον Λίβανο, στην Υεμένη και στο Ιράκ, έχουν επιφέρει το τελειωτικό χτύπημα στην ιρανική οικονομία. Η ισοτιμία του ιρανικού ριάλ κατέρρευσε: ενώ το 1979 ένα δολάριο αντιστοιχούσε σε 70 ριάλ, το 2025 η ισοτιμία έφθασε τις 820.000 ριάλ και στις αρχές του 2026 το ένα δολάριο πλέον αντιστοιχεί σε 1,4 εκατομμύρια ριάλ.Αυτό, σε συνδυασμό με την εκρηκτική αύξηση των τιμών, με προϊόντα κατά κύριο λόγο εισαγόμενα, βυθίζει ακόμη και τη μεσαία τάξη στα όρια της φτώχειας και οδηγεί σε κατάρρευση αυτό που αποτελεί τον κορμό της ιρανικής οικονομίας: το εμπόριο. Εξάλλου, οι μεγάλες διαδηλώσεις ξεκίνησαν από το μεγάλο παζάρι, όπου οι έμποροι έκλεισαν τα μαγαζιά τους για να διαμαρτυρηθούν για τη νέα υποτίμηση του ριάλ. 

Το άλλο σύνθημα που ακούγεται πλέον στις διαδηλώσεις στις ιρανικές πόλεις είναι: «Ούτε Γάζα, ούτε Λίβανος – η ζωή μου για το Ιράν». Το μεγάλο ερώτημα είναι πλέον κατά πόσο το κίνημα αυτό, που σε πρώτη φάση δείχνει να μην έχει ενιαία καθοδήγηση, συντονισμό ή σαφές πολιτικό αίτημα ανατροπής του καθεστώτος, θα μετεξελιχθεί σε ένα κύμα που θα καλύψει τη χώρα με αίτημα την πολιτική και καθεστωτική αλλαγή και το οποίο δεν θα μπορεί να διαχειριστεί ο πολυσχιδής αλλά διαβρωμένος και ηθικά απονομιμοποιημένος μηχανισμός καταστολής, με επικεφαλής τους Φρουρούς της Επανάστασης (IRGC)».

                                                                             (Ν. Μελέτης- liberal.gr)

 «Ποτήρι μισοάδειο ή μισογεμάτο η Ευρωπαϊκή Ενωση; Γκρινιάζουμε ότι οι αποφάσεις στην ΕΕ λαμβάνονται με καθυστέρηση, αλλά αυτό είναι το κόστος της δημοκρατίας. Καθυστερεί μεν αλλά μόνο έτσι γίνεται αποδεκτή από όλους τους εμπλεκόμενους. Και οι Ευρωπαίοι ζουν, ζούμε, καλύτερα από τους Αμερικανούς, τους Ρώσους, τους Κινέζους ».

                                                                           (Μ. Καμχής-protagon.gr)