Οι τωρινές επιχειρήσεις, που έχουν προκαλέσει τόσες αντιδράσεις, αφορούν πρωτίστως τους παράνομους μετανάστες που είναι ταυτόχρονα και εγκληματίες. Γι’ αυτό πόλεις όπως η Μινεάπολη βρίσκονται μέσα στο κύμα. Όχι επειδή έγιναν ξαφνικά «συνοριακές» αλλά επειδή είναι αυτό που λέμε sanctuary cities ή states. Δηλαδή μια πόλη ή μια πολιτεία έχει επιλέξει, με κανόνες και οδηγίες προς τις τοπικές αρχές, να περιορίζει τη συνεργασία της τοπικής αστυνομίας με τις ομοσπονδιακές αρχές μετανάστευσης. Παράλληλα όμως, οι πόλεις αυτές έγιναν αγαπημένοι προορισμοί των παράνομων μεταναστών που κατά την προεδρία Μπάιντεν μπορεί και να ξεπέρασαν τα 8 εκατομμύρια.
Όταν ο Τραμπ στέλνει την ICE μέσα σε πολιτείες (όπως η Μινεσότα) ή πόλεις που έχουν χτίσει πολιτική ταυτότητα πάνω στη μη συνεργασία, δεν κάνει απλώς επιβολή νόμου. Πηγαίνει σε έδαφος ήδη φορτισμένο, όπου το τοπικό σύστημα εξουσίας έχει κάθε κίνητρο να παρουσιάσει την ομοσπονδιακή παρουσία ως εισβολή. Έτσι η επιχείρηση δεν γίνεται μόνο επιχείρηση. Γίνεται σύμβολο.
Αλλά η κυβέρνηση Τραμπ κάνει δύο βαριά λάθη. Πρώτον, υποτιμά την κλίμακα. Άλλο να φυλάς σύνορα - το οποίο κατάφερε με μεγάλη επιτυχία μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα - και άλλο να επιχειρείς την απομάκρυνση εκατομμυρίων ανθρώπων από την καθημερινή ζωή των πόλεων.
Δεύτερον, η εικόνα της ισχύος δεν αντικαθιστά τη νομιμοποίηση. Αν η επιβολή του νόμου μοιάζει με στρατιωτική επιδρομή, αν οι κανόνες εμπλοκής είναι θολοί, αν η χρήση βίας θυμίζει αντανακλαστικό και όχι έσχατη λύση, τότε η κυβέρνηση δεν «επιβάλλει» τάξη. Παράγει αντίσταση. Και κάθε λάθος, κάθε αδικία, κάθε θύμα, γίνεται καύσιμο για ακριβώς τη σύγκρουση που υποτίθεται ότι θέλει να τελειώσει.
Αν οι Δημοκρατικοί συνεχίσουν να παριστάνουν ότι ο νόμος είναι φασισμός και αν ο Τραμπ συνεχίσει να παριστάνει ότι μια γιγάντια κοινωνική πραγματικότητα λύνεται με επιχειρησιακή σκληρότητα, τότε το αποτέλεσμα δεν θα είναι «τάξη» ή «ανθρωπιά». Θα είναι κοινωνική αναταραχή κλίμακας».
(Αλ. Σκούρας-liberal.gr)
«Είμαι κι εγώ «ευρωγκρινιάρης». Ο «ευρωγκρινιάρης» διαφέρει από τον «ευρωσκεπτικιστή» ή τον «αντιευρωπαϊστή». Τα δύο τελευταία είδη της ευρωπανίδας είτε αμφισβητούν την ίδια την Ευρωπαϊκή Ενωση και επιθυμούν τη διάλυσή της και την επιστροφή στα παλιά καλά έθνη-κράτη. Είτε δεν αμφισβητούν τη συγκρότησή της, όπως οι ευρωσκεπτικιστές, θεωρούν όμως ότι δεν έχει μέλλον και ότι κάποια στιγμή θα διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη. Ο «ευρωγκρινιάρης» είναι άλλο είδος. Δέχεται την Ευρωπαϊκή Ενωση ως το σημαντικότερο πολιτικό εγχείρημα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, προσπαθεί να ελπίζει ότι έχει μέλλον στο παγκόσμιο στερέωμα και ότι έχει ρόλο να παίξει στην ανακατάταξη των ισορροπιών, πλην όμως δεν παύει να ενοχλείται από ορισμένα εκ των συστατικών χαρακτηριστικών της. Θα αναφέρω μερικά.
Το πρώτο είναι ο υδροκεφαλισμός της γραφειοκρατίας της. Στην πιο δημοκρατική οργάνωση του σύγχρονου κόσμου είναι τουλάχιστον παράδοξο ότι ουσιαστικές αποφάσεις για τη λειτουργία της τις παίρνουν άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν εκλεγεί. Σ’ αυτό νομίζω ότι οφείλονται ορισμένες συγγενείς διαμαρτίες της λειτουργίας της. Κυρίως η απουσία κοινής εξωτερικής πολιτικής και η προώθηση ομοσπονδιακών θεσμών. Στο όνομα μιας «πολυπολιτισμικής» κοινωνίας, η οποία δεν μπόρεσε ποτέ να συγκροτηθεί, οι ευρωπαϊκές ελίτ παραμέρισαν και τον Μιχαήλ Aγγελο και τον Χριστιανισμό, και εννοείται τον βασικό πυλώνα της ευρωπαϊκής παιδείας, τον ελληνορωμαϊκό κόσμο.
Το
μέλλον της οικουμένης θα κριθεί από τη σύγκρουση των πολιτισμών. Αυτό το ξέρουν
πολύ καλά οι μουλάδες του Ισλάμ και ο άρχων του Κρεμλίνου. Καιρός να το
παραδεχθούν και οι ηγέτες της Ευρώπης. Ναι, λοιπόν, είμαι «ευρωγκρινιάρης».
Αυτό σημαίνει ότι βλέπω και ζω όπως όλοι μας τα προβλήματα της Ευρώπης όμως,
παρ’ όλ’ αυτά, δεν βλέπω άλλο μέρος στην υφήλιο όπου θα μπορούσα να ζήσω όπως
ζω στην Ευρώπη. Είναι σαν τη δημοκρατία του Τσώρτσιλ: το χειρότερο πολίτευμα
ελλείψει άλλου. Κι όσο κι αν μας απογοητεύει, οφείλουμε να την υπερασπιστούμε
και απέναντι στους εξωτερικούς εχθρούς, αλλά και στους εσωτερικούς, οι οποίοι
υπονομεύουν τη συνοχή των κοινωνιών της».
(Τ. Θεοδωρόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου