Απόψεις...

 

«Η πράσινη μετάβαση στην Ευρώπη παρουσιάστηκε ως ιστορική ευκαιρία. Θα σώζαμε το κλίμα, θα γινόμασταν τεχνολογική υπερδύναμη και θα αποκτούσαμε ενεργειακή ανεξαρτησία. Στην πράξη συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Η Κίνα έγινε πλουσιότερη και ισχυρότερη, η Ευρώπη έμεινε με εκρηκτικούς λογαριασμούς ρεύματος, κατεστραμμένη βιομηχανία και μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση ηθικής ανωτερότητας.

Το πιο καθαρό παράδειγμα είναι τα φωτοβολταϊκά. Μια πρόσφατη μελέτη του ΟΟΣΑ για τον κλάδο δείχνει ότι η παραγωγή ηλιακών κυψελών και πάνελ υπήρξε από τους πιο επιδοτούμενους βιομηχανικούς τομείς στον κόσμο για σχεδόν δύο δεκαετίες. Οι συνολικές επιδοτήσεις φτάνουν πολλαπλάσιο ποσοστό του τζίρου σε σχέση με τον μέσο βιομηχανικό κλάδο, με τους Κινέζους παραγωγούς να απορροφούν το μεγαλύτερο κομμάτι. 

Η μελέτη καταγράφει αυτό που όλοι βλέπουμε: η Κίνα ελέγχει πλέον πάνω από το 80 τοις εκατό της παγκόσμιας παραγωγής σε όλα σχεδόν τα στάδια της αλυσίδας αξίας, από το πολυπυρίτιο έως το τελικό πάνελ, ενώ οι ευρωπαϊκές και ιαπωνικές εταιρείες που πρωτοπορούσαν κάποτε έχουν εξαφανιστεί.

Ποιος πλήρωσε τη ζήτηση για αυτή την κινεζική υπερδύναμη; Ο Ευρωπαίος φορολογούμενος. Με εγγυημένες τιμές, γενναιόδωρα feed-in tariffs, υποχρεωτικά ποσοστά ΑΠΕ και πράσινους φόρους, η ΕΕ έστησε μια κολοσσιαία επιδοτούμενη αγορά για φθηνά, επιδοτούμενα κινεζικά πάνελ. Οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις δεν ανταγωνίζονταν άλλες εταιρείες. Ανταγωνίζονταν το κινεζικό κράτος. Το αποτέλεσμα ήταν προδιαγεγραμμένο: κλείσιμο εργοστασίων, εξαγορές, αποβιομηχάνιση».

                                                                            (Αλ.Σκούρας-liberal.gr)

«Οταν το «Θωρηκτό Αβέρωφ» υποδέχτηκε τη φρεγάτα «Κίμων» φάνηκε σε όλη της τη μεγαλοπρέπεια η εθνική γραμμή μιας Ελλάδας που από τα ιστορικά της γεννοφάσκια χόρευε και πολεμούσε νικηφόρα πάνω στα κύματα. Και όσοι ειρωνικά λένε πως αυτά είναι «δασκαλίστικα» ή «ελληναράδικα», δεν ξέρουν πού πατάν και πού πηγαίνουν».

                                                                       (Δ. Ευθυμάκης –protagon.gr)

«Δεν είναι η Τεχνητή Νοημοσύνη το πρόβλημα. Είναι το πόσο γρήγορα έχουμε μεταβιβάσει σε αυτή ένα μεγάλο μέρος των γνωστικών, συναισθηματικών και κοινωνικών λειτουργιών μας και το πόσο λίγο καταλαβαίνουμε τις επιπτώσεις. Το ερώτημα δεν είναι αν θα ζήσουμε με την ΤΝ. Το κάνουμε ήδη. Το ερώτημα είναι αν θα θυμόμαστε ακόμα πώς είναι να ζούμε και χωρίς αυτήν».

                                                                 (Δ. Χατζηγιαννάκης-protagon.gr)