Απόψεις...

 

«Από τα «Πράσινα Κύματα» του 2009 έως την εξέγερση «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» του 2022-23, η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν αντιμετώπισε επανειλημμένες λαϊκές προκλήσεις χωρίς να καταρρεύσει. Η κεντρική θέση ότι το καθεστώς επιβιώνει κυρίως λόγω ενός πυκνού, πολυεπίπεδου καταπιεστικού συστήματος, ιδιαίτερα στην Τεχεράνη, είναι σε μεγάλο βαθμό αληθής, αλλά ατελής. Η καταστολή αποτελεί αναγκαία αλλά όχι επαρκή συνθήκη για την ανθεκτικότητα του καθεστώτος.

Η έρευνα καταδεικνύει ότι η καταστολή λειτουργεί σε συνδυασμό με τέσσερις επιπλέον παράγοντες: τον κατακερματισμό της αντιπολίτευσης, τη συνοχή των ελίτ γύρω από τον Ανώτατο Ηγέτη, τους εκτεταμένους μηχανισμούς προστασίας, και τον αποτελεσματικό έλεγχο της ροής πληροφοριών. Κανένας μεμονωμένος παράγοντας δεν εξηγεί την αποτυχία των εξεγέρσεων. Η υπόθεση ότι η καταστολή εξηγεί τη μη-ανατροπή βασίζεται σε σημαντική εμπειρική τεκμηρίωση. 

Το Ιράν διαθέτει 150.000-190.000 προσωπικό στους Φρουρούς της Επανάστασης (IRGC), εκατομμύρια μέλη στα δίκτυα των Μπασίτζ, και εξελιγμένες υπηρεσίες πληροφοριών. Κατά τις διαδηλώσεις του Νοεμβρίου 2019, οι δυνάμεις ασφαλείας σκότωσαν εκατοντάδες διαδηλωτές — η Amnesty International τεκμηρίωσε 304 θανάτους, ενώ ανώνυμες πηγές του Reuters ανέφεραν έως 1.500 (αριθμός μη επαληθευμένος ανεξάρτητα) — καθιστώντας το γεγονός μία από τις πιο βίαιες καταστολές στη μεταεπαναστατική περίοδο».

                                                                    (Γ. Χαλιώτης-liberal.gr)

 «Οι ευρωπαϊκές πολιτικές δυνάμεις άγονται και φέρονται. Όχι τόσο και όχι κατά κανόνα για ιδεολογικούς και κομματικούς λόγους, όπως συμβαίνει στο εσωτερικό πολιτικό παίγνιο κάθε μιας χώρας ξεχωριστά. Αλλά, κυρίως, στη βάση κάποιου «εθνικού συμφέροντος». Ακόμη κι όταν το εθνικό δεν αποτελεί το πρώτο εμπόδιο, μια κάποια οικονομική ιδιαιτερότητα είναι αρκετή για να πυροδοτήσει διαφωνίες. Αν όμως αθροίσουμε τις ιδιαιτερότητες, αυτό που απομένει και επί του οποίου επιτυγχάνεται συμφωνία, είναι λίγο, μικρό και, το χειρότερο, άνευ ανταγωνιστικού αποτελέσματος. 

Το «σύστημα» αυτό είναι που παρεμποδίζει την Ένωση να αξιοποιήσει τις ικανότητες που υπονοούν τα μεγέθη της Ευρώπης. Οι αριθμοί αθροίζονται εύκολα, οι καταστάσεις και τα συμφέροντα δύσκολα.Κάπως έτσι και κάθε τόσο, οι εκάστοτε ηγέτες της ΕΕ ξυπνάνε από τον λήθαργο της ομόφωνης κανονικότητας και ζουν, μαζί μας, τον πανικό της κακοφωνίας και της αναποτελεσματικότητας».

                                                            (Μπ. Παπαδημητρίου-liberal.gr)

 «Το κόμμα Καρυστιανού αυτή τη στιγμή είναι τέσσερα άτομα. Η ίδια, η γερόντισσα συμβουλάτορας από τη Συρία που μιλά μόνο αραμαϊκά, μια αστρολόγος που δηλώνει απόφοιτος του Χάρβαρντ κι η υπαρχηγός της, Μαρία Γρατσία, πολιτευτής της «Νίκης» στην Α’ Αθήνας.Όλες αυτές δείχνουν ξεκάθαρα πού πάει το πράγμα. Εικόνα, κεράκια κι εξαπτέρυγο για τους ευλαβείς, υψωμένη γροθιά κι αμφισβήτηση της Δικαιοσύνης για τους αντισυστημικούς. 

Αχταρμάς κανονικός κι όχι μόνο! Ένα πολιτικό κιτς που πουλάει αγανάκτηση με θυμίαμα και βρισίδι.Δίπλα της, επαγγελματίες της πολιτικής και διωγμένοι από την κοινωνία που αναζητούν επιστροφή. Καραχάλιος, Πάνος Παναγιωτόπουλος, Νίκος Νικολόπουλος (με τον θαυμασμό του στον Πούτιν), Προκόπης Παυλόπουλος, μέχρι κι ο Φαραντούρης».

                                                        (Ν. Γ. Σακελλαρόπουλος-emvolos.gr)

«Ωχ, ο Τραμπ έχει 44 τόνους από τον χρυσό μας! Μετά τη σύγκρουση της ΕΕ με τον αμερικανό πρόεδρο για τη Γροιλανδία και την πρόθεσή του να ελέγξει πλήρως την Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ (Fed) οι Ευρωπαίοι ανησυχούν για τον χρυσό τους που βρίσκεται αποθηκευμένος στην αμερικανική Κεντρική Τράπεζα (Fed). Εκεί όπου βρίσκεται και το 29% του χρυσού της Ελλάδας».

                                                                                    (Protagon.gr)