Ανατροπές...

 

«Η σύλληψη του δικτάτορα Μαδούρο από στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ, έπειτα από μια ολιγόωρη επιχείρηση, εμπεριέχει μηνύματα για το μέλλον τόσο στο εσωτερικό των ΗΠΑ όσο και στο διεθνές περιβάλλον.Το πρώτο και πιο προφανές μήνυμα είναι η αδυναμία της Ρωσίας και της Κίνας να εγγυηθούν την ασφάλεια ενός προστατευόμενού τους καθεστώτος. Ας δούμε, όμως, τα υπόλοιπα με τη σειρά.

Κατ’ αρχάς, η απόφαση του Αμερικανού προέδρου και η εκτέλεσή της φαίνεται να στερούνται τυπικής και ουσιαστικής νομιμοποίησης, τόσο σε επίπεδο αμερικανικών θεσμών όσο και Διεθνούς Δικαίου, καθώς ούτε το Κογκρέσο ούτε το Συμβούλιο Ασφαλείας ή ο ΟΗΕ φαίνεται να έχουν εγκρίνει κάποια σχετική ενέργεια. Η εξέλιξη αυτή επιβεβαιώνει και εδραιώνει την πεποίθηση ότι απομακρυνόμαστε από την περίοδο κατά την οποία το Διεθνές Δίκαιο έπαιζε έστω και έναν κατ’ επίφαση ρόλο στις διεθνείς σχέσεις, ως μέσο νομιμοποίησης των πράξεων των ισχυρών. 

Εισερχόμαστε σε μια εποχή όπου όποιος διαθέτει ισχύ, πράττει ό,τι εξυπηρετεί το συμφέρον του. Το Καράκας έχει εξελιχθεί σε πολιτικο-στρατιωτικό εταίρο της Κίνας, της Ρωσίας, του Ιράν και της Τουρκίας, γεγονός που εξηγεί πως η επέμβαση των ΗΠΑ δεν αφορά απλώς το καθεστώς αλλά τη δομή ισχύος στο δυτικό ημισφαίριο.Η Βενεζουέλα διαθέτει τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο, τα δεύτερα μεγαλύτερα αποθέματα φυσικού αερίου στην αμερικανική ήπειρο μετά τις ΗΠΑ, καθώς και σημαντικά αποθέματα σιδηρομεταλλεύματος, βωξίτη και άλλων βιομηχανικών πρώτων υλών.

Οι πόροι αυτοί είναι αφενός κρίσιμοι για την οικονομία των ΗΠΑ και αφετέρου ο έλεγχος των ροών τους στερεί πολύτιμους ενεργειακούς πόρους από ανταγωνιστικές δυνάμεις, όπως η Κίνα. Άλλωστε, το μεγαλύτερο μερίδιο των εξαγωγών πετρελαίου της Βενεζουέλας κατευθυνόταν μέχρι σήμερα στην Κίνα. 

Η επέμβαση στη Βενεζουέλα χωρίς καμία επίφαση νομιμοποίησης, σε συνδυασμό με τις πιέσεις προς την Ουκρανία για μια ατιμωτική ειρήνη που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Ρωσίας, συνιστά ένα σαφές μήνυμα του τύπου: «Αφήστε με να ανακτήσω τον έλεγχο της πίσω αυλής μου και σας επιτρέπω να ελέγχετε τις δικές σας».

Αυτό σημαίνει ότι η Ουκρανία, αλλά και η Ευρωπαϊκή Ένωση που συνεχίζει να τη στηρίζει, είναι ουσιαστικά μόνες απέναντι στις επεκτατικές βλέψεις της Ρωσίας.Η Ε.Ε. θα μπορούσε να αντισταθεί σε αυτή την προοπτική μόνο εάν, μέσα στα επόμενα τρία έως τέσσερα χρόνια, προχωρήσει σε ουσιαστική πολιτική, οικονομική και στρατιωτική ενοποίηση. 

Με τα σημερινά δεδομένα, κάτι τέτοιο μοιάζει -αν όχι ακατόρθωτο- εξαιρετικά δύσκολο.Οι συμμαχίες με χώρες όπως το Ισραήλ και η Γαλλία, που διαθέτουν συγκλίνοντα συμφέροντα στην περιοχή, συνιστούν ακόμη ισχυρότερες επιλογές.Το 2026 ξεκίνησε με μεγάλες ανατροπές. Το πιθανότερο είναι ότι θα ακολουθήσουν και άλλες».

(Απόσπασμα  άρθρου του Κ. Στούπα από το liberal.gr)