«Ορισμένες ομιλίες δεν έχουν αξία επειδή συγκινούν. Έχουν αξία επειδή ξεκαθαρίζουν τους όρους του παιχνιδιού. Η ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο στο Μόναχο κάνει ακριβώς αυτό. Ο Ρούμπιο ξεκινά από μια αλήθεια που η Δύση απώθησε μετά το 1989. Η ευφορία της νίκης έναντι του ολοκληρωτισμού γέννησε την ψευδαίσθηση ότι μπήκαμε στο τέλος της ιστορίας. Ότι το εμπόριο από μόνο του αρκεί για την ειρήνη. Ότι το εθνικό συμφέρον είναι έννοια αναχρονιστική. Ότι οι υπερεθνικοί κανόνες αρκούν για να εξημερώσουν την ανθρώπινη φύση. Αυτό, λέει, ήταν ανόητο.
Γι’ αυτό ο Ρούμπιο μιλά καθαρά για την ανάγκη να προστατευθεί η έννοια του έθνους κράτους από τη διαρκή παραχώρηση αρμοδιοτήτων και εξουσίας σε υπερεθνικούς οργανισμούς. Δεν απορρίπτει τη διεθνή συνεργασία ως ιδέα. Απορρίπτει την αντιστροφή της ιεράρχησης. Στο ίδιο πνεύμα βάζει τους Ευρωπαίους μπροστά στον καθρέφτη της άμυνας. Λέει κάτι που πολλοί ψιθυρίζουν και λίγοι γράφουν.
Ένα μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής πορείας των τελευταίων δεκαετιών, συμπεριλαμβανομένης της γιγάντωσης του κράτους πρόνοιας, στηρίχθηκε στο γεγονός ότι υπήρχε αμερικανική ομπρέλα ασφαλείας. Η Ευρώπη μπορούσε να αγοράζει κοινωνική ειρήνη με δαπάνες, επειδή άλλος πλήρωνε την αποτροπή.Αλλά επιμένει στα κρυφά κόστη. Στην αποβιομηχάνιση που δεν ήταν φυσικό φαινόμενο αλλά πολιτική επιλογή και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Στην παράδοση κρίσιμων αλυσίδων εφοδιασμού σε ανταγωνιστές που δεν παίζουν με τους ίδιους κανόνες. Και στη διάβρωση της κοινωνικής συνοχής που προέκυψε από τη διασταύρωση της ανάγκης εισαγωγής εργατικού δυναμικού και της μεταμοντέρνας ντροπής των Ευρωπαίων για την ταυτότητα και την ιστορία τους.
Η κοινωνική συνοχή δεν αποτιμάται εύκολα, αλλά από αυτήν εξαρτάται η εμπιστοσύνη, η αποδοχή των κανόνων, η ειρηνική συνύπαρξη. Όταν αυτή σπάει, το κενό δεν το γεμίζει η αγορά. Το γεμίζει το κράτος με καταστολή, ρυθμίσεις, επιτήρηση και δημαγωγία. Και τότε ο λογαριασμός πληρώνεται σε ελευθερία.
Σε ό,τι αφορά την ενέργεια και το κλίμα, ο Ρούμπιο μιλά για «κλιματική λατρεία» που φτωχαίνει τις κοινωνίες, την ώρα που οι ανταγωνιστές αξιοποιούν ορυκτά καύσιμα ως εργαλείο ισχύος. Η διατύπωση ενοχλεί, αλλά αγγίζει μια πραγματικότητα: όταν μετατρέπεις την ενεργειακή πολιτική σε ηθικό τελετουργικό, οδηγείς σε ακριβή ενέργεια, σε απώλεια βιομηχανίας, σε στρατηγική εξάρτηση. Η ελευθερία χρειάζεται φθηνή, σταθερή ενέργεια. Χωρίς αυτήν, το κράτος γεμίζει την αγορά με επιδοτήσεις, απαγορεύσεις και δελτία «ορθότητας». Αυτό δεν είναι πράσινη μετάβαση. Είναι κεντρικός σχεδιασμός με οικολογικό περιτύλιγμα.
Τέλος, ο Ρούμπιο ξεκαθαρίζει κάτι που οι Ευρωπαίοι συχνά αποφεύγουν να πουν δυνατά. Οι διεθνείς οργανισμοί έχουν αξία όταν παράγουν αποτελέσματα. Όταν δεν μπορούν να αποτρέψουν πολέμους, να περιορίσουν απειλές ή να προστατεύσουν την ασφάλεια των πολιτών, τότε η επίκλησή τους γίνεται άλλοθι αδράνειας. Αυτό δεν είναι κυνισμός. Είναι αποδοχή της πραγματικότητας.
Αν η ομιλία αυτή μείνει, θα μείνει
επειδή είπε το αυτονόητο που η Δύση ντρέπεται να παραδεχθεί. Η ελευθερία
χρειάζεται στέγη. Και αυτή η στέγη λέγεται κυρίαρχο έθνος κράτος, ικανό να
παράγει, να αμύνεται, να ελέγχει τα σύνορά του και να λογοδοτεί στους πολίτες
του. Όποιος βαφτίζει αυτή τη διαπίστωση προδοσία, στην πραγματικότητα προδίδει
κάτι βαθύτερο. Την ίδια τη μηχανική που κάνει την ελευθερία δυνατή».
(Απόσπασμα άρθρου του Αλ. Σκούρα από το liberal.gr)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου