Απόψεις...

 

«Τα 58 δισ. ευρώ που έχασε η Ελλάδα από τη μετανάστευση 427.000 νέων ανθρώπων στη δεκαετία της κρίσης δεν είναι απλώς ένας εντυπωσιακός αριθμός. Είναι ένα μέτρο αποτυχίας. Oχι μόνο οικονομικής, αλλά κυρίως θεσμικής, κοινωνικής και πολιτικής. Και ακριβώς γι’ αυτό, παρότι το ποσό είναι επιστημονικά τεκμηριωμένο και δύσκολα αμφισβητήσιμο, σηκώνει συζήτηση: όχι για να το μειώσουμε, αλλά για να καταλάβουμε τι πραγματικά σημαίνει. Το ερώτημα δεν είναι μόνο πόσα παρήγαγαν αυτοί οι νέοι στο εξωτερικό – περίπου 50 δισ. ευρώ, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στη Βουλή από τη διευθύντρια ερευνών της διαΝΕΟσις, Φαίη Μακαντάση. 

Κατά τη γνώμη μου, προκύπτει και ένα επιπλέον ερώτημα: Αν είχαν μείνει εδώ αυτοί οι νέοι, ή αν είχαν επιστρέψει σε μια οικονομία χαμηλών μισθών, χαμηλής παραγωγικότητας, υψηλού κόστους ζωής και εκτεταμένης κρατικής διαφθοράς (κάτω από τη γυαλιστερή επιφάνεια του πολύτιμου Gov.gr), θα μπορούσαν πράγματι να παράξουν αντίστοιχο πλούτο για τον εαυτό τους και για τη χώρα τους;»

                                                                  (Α. Παπαστάθης-liberal.gr)

«Εχουμε ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά εμπορευματικών μεταφορών διά σιδηροδρόμου στην Ευρωπαϊκή Ενωση (2%), ενώ στις χώρες της Βαλτικής ξεπερνάει το 60%. Το 2017 –τελευταία χρονιά που η χώρα έδωσε στοιχεία προ του 2024– οι ελληνικοί σιδηρόδρομοι μετακίνησαν 1.320.000 τόνους εμπορευμάτων. Μη μετρηθούμε με την ισομεγέθη Αυστρία (107.579.000 τόνοι), αλλά με την Πορτογαλία που επίσης βρίσκεται σε ένα άκρο της Ευρώπης. Είχε οκταπλάσιο σχεδόν τονάζ: 10.453.000 τόνους. Ακόμη και η Βόρεια Μακεδονία μάς ξεπερνάει με 1.558.000 τόνους.

Ο σιδηρόδρομος αποτελεί το κλειδί για τις χερσαίες μεταφορές, εμπορευμάτων και ανθρώπων. Οχι μόνο στον Κηφισό, αλλά σε ολόκληρη την επικράτεια· και χίλιες νταλίκες να φύγουν από τις εθνικές οδούς, κέρδος θα είναι. Βεβαίως θέλει δουλειά και μακροπρόθεσμο σχεδιασμό, και όχι 0,2% επενδύσεις από το Ταμείο Ανάκαμψης, όταν ο μέσος όρος στην υπόλοιπη Ευρώπη είναι 10%». (Αννα Διαμα-ντοπούλου, 9.2.2025)».

                                                            (Π.Mανδραβέλης –KAΘΗΜΕΡΙΝΗ)

«Ο Μ.Δ. ήρθε για πρώτη φορά στην Ουκρανία το 2019 ως τουρίστας και έναν χρόνο αργότερα εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Κίεβο. Πρώην στέλεχος των ελληνικών ειδικών δυνάμεων, θεώρησε «χρέος» του να βοηθήσει τους Ουκρανούς όταν ξέσπασε ο πόλεμος. «Μετά από τέσσερα χρόνια στο μέτωπο, βλέπει και ο ίδιος την κόπωση στις τάξεις των Ουκρανών στρατιωτών, αλλά, όπως λέει, δεν έχουν άλλη επιλογή. 

«Εννοείται πως υπάρχει κούραση. Το ηθικό διαφέρει σε κάθε μαχητή. Θα δεις και θα γνωρίσεις πολλές διαφορετικές προσωπικότητες. Αυτό που μπορώ να πω για τους Ουκρανούς είναι πως έχουν έναν πολύ καλό λόγο να μάχονται. Δεν είναι η Ουκρανία εκείνη που πήγε να καταλάβει εδάφη, αλλά η Ρωσία. Οι Ουκρανοί αυτό που κάνουν είναι να αμύνονται. Εύχομαι να μη ζήσει κανείς αυτό που ζουν οι Ουκρανοί».

                                                             (Στ. Ιωαννίδης- ΚΑΘΗΜEΡIΝΗ)