Απόψεις...

 «Η  «λίστα Έπσταϊν» δεν είναι ένας μαγικός κατάλογος ενόχων. Είναι κάτι πολύ πιο ενοχλητικό και πολύ πιο χρήσιμο: η σπάνια στιγμή που η βιτρίνα ράγισε και φάνηκε πώς λειτουργεί η τάξη των ελίτ - της πρόσβασης, του χρήματος και του κύρους - όταν κλείνουν οι πόρτες. Όχι ως θεωρία. Ως πρακτική. Και γι’ αυτό το θέμα δεν είναι ποιος εμφανίζεται σε ένα έγγραφο. Το θέμα είναι ότι, για μια φορά, οι «εκλεκτοί» πιάστηκαν με τα χέρια βουτηγμένα στο μέλι, όχι επειδή το σύστημα ξαφνικά εξαγνίστηκε, αλλά επειδή δεν μπόρεσε να κουκουλώσει τα πάντα. 

Χρειάζεται, βέβαια, αυτοσυγκράτηση. Η αναφορά ενός ονόματος δεν ισοδυναμεί με ενοχή. Μπορεί να σημαίνει κοινωνική συναναστροφή, απλή επικοινωνία, ή τέλος πάντων οτιδήποτε άλλο από συμμετοχή στις παράνομες και αηδιαστικές πράξεις που έλαβαν χώρα στο νησί του Έπσταϊν.  Αν τα ισοπεδώσουμε όλα, δεν υπηρετούμε τη δικαιοσύνη. Την υπονομεύουμε. Και χαρίζουμε στους ισχυρούς το τέλειο άλλοθι: αν η αντίδρασή μας είναι «υστερία» ή «λαϊκό δικαστήριο», θα απαντήσουν με περισσότερη φίμωση, με μεγαλύτερο έλεγχο του δημόσιου λόγου, και κατά συνέπεια με περισσότερη εξουσία στα ίδια χέρια τα χέρια τους».

                                                                               (Αλ. Σκούρας-liberal.gr)

«Κάποιοι, λίγοι πλέον, ερμηνεύουν ως «συντηρητικοποίηση» το γεγονός ότι η κοινωνία έχει πάψει να είναι ανεκτική απέναντι στον ανέξοδο αριστερισμό. Οι ίδιοι βλέπουν τα επεισόδια με τα ΜΑΤ μετά από τα φοιτητικά πάρτι στις πανεπιστημιακές σχολές, ως «τελετές μύησης» στην εξέγερση. Άλλοι βέβαια τα θεωρούν θεατρικά σκετς ανεύθυνης επαναστατικότητας, η οποία θρέφεται διαχρονικά από την ατιμωρησία. Νεαροί αντιεξουσιαστές, με την συνδρομή εξωπανεπιστημιακών ομοϊδεατών τους εισέρχονται στις σχολές και παράλληλα με τη διασκέδαση ξοδεύουν την ώρα τους φτιάχνοντας βόμβες μολότοφ, με σκοπό να συγκρουστούν «με τους μπάτσους» εξερχόμενοι της σχολής.Χωρίς κανένα αίτημα, χωρίς ουσιώδη λόγο, απλά και μόνο για την ικανοποίηση της σύγκρουσης, και με την ψευδαίσθηση ότι κηρύσσουν πόλεμο στην εξουσία. Μερικοί εξ αυτών τις Κυριακές βρίσκονται στα γήπεδα, όπου κάνουν άλλου είδους σαματά».

                                                                              (Γ. Σιδέρης-liberal.gr)

«Οι ταινίες «Καποδίστριας» και «Αγιος Παΐσιος» έκοψαν τα περισσότερα εισιτήρια στη μεγάλη οθόνη. Την ίδια περίοδο προβαλλόταν η «Σπασμένη Φλέβα», μια ταινία σκληρή και σύγχρονη. Δεν ψήφισε την οργή, το χάος και τη σκοτεινή ενδοσκόπηση, αλλά δυο μορφές που λειτουργούν πιο παρηγορητικά. Τον ηγέτη που θυσιάζεται για το έθνος και τον μοναχό που φωτίζει με την πίστη του».

                                                                   (Λ. Σταμπούλογλου –protagon.gr)

«Τους τελευταίους μήνες ο υπουργός Υγείας αντιμετωπίζει κατά πρόσωπο διάφορους διαμαρτυρόμενους, όπου και αν βρεθεί. Τους καλεί σε διάλογο και τους παραθέτει την δική του εκδοχή των πραγμάτων. Τις περισσότερες φορές οι φωνακλάδες αποχωρούν ησύχως».

                                                                           (Αγγ. Κωβαίος –liberal.gr)