Απόψεις...

«Η Αριστερά, στην κρατικιστική και εξουσιαστική της εκδοχή, ακολουθεί ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο: υπόσχεται ισότητα, αλλά παράγει έλλειψη. Υπόσχεται προστασία, αλλά δημιουργεί εξάρτηση. Υπόσχεται δικαιοσύνη, αλλά καταλήγει σε ομοιομορφία προς τα κάτω. Το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς χαμηλότερο εισόδημα· είναι χειρότερη υγεία, μικρότερο προσδόκιμο ζωής και βαθύτερη κοινωνική φθορά.

Ο λόγος είναι δομικός. Όταν το κράτος αντικαθιστά την αγορά, καταργεί τα σήματα που δείχνουν τι λείπει και πού υπάρχει πρόβλημα. Όταν καταργούνται τα κίνητρα, καταρρέει η παραγωγικότητα. Όταν η αποτυχία δεν επιτρέπεται πολιτικά, δεν διορθώνεται τεχνικά. Έτσι γεννιούνται χρόνιες ελλείψεις: σε φάρμακα, υποδομές, τεχνολογία, ανθρώπινο κεφάλαιο. Η υγεία μετατρέπεται από λειτουργικό σύστημα σε διοικητική υπόσχεση.

Η Αριστερά δυσπιστεί επίσης απέναντι στην αποκέντρωση. Προτιμά τον έλεγχο από την ευελιξία. Όμως τα πολύπλοκα συστήματα -υγεία, ενέργεια, τρόφιμα - δεν αντέχουν τον κεντρικό σχεδιασμό. Χρειάζονται ανταγωνισμό, πειραματισμό και γρήγορη προσαρμογή. Όταν αυτά απαγορεύονται, το κόστος δεν εμφανίζεται άμεσα στα στατιστικά· εμφανίζεται αργότερα, στα νοσοκομεία και τελικά στα νεκροταφεία.

Η ιστορία δεν κρίνει προθέσεις. Κρίνει αποτελέσματα. Και τα αποτελέσματα δείχνουν ότι τα κλειστά, κρατικιστικά και ανελεύθερα συστήματα - όσο ηθικά κι αν αυτοπαρουσιάζονται - κοστίζουν χρόνια ζωής. Αυτό είναι το πραγματικό κατηγορητήριο.Αντιλαμβάνεστε τώρα γιατί η κριτική στην Αριστερά δεν είναι ιδεοληψία, αλλά υποχρέωση;»

                                                                             (Κ. Στούπας-liberal.gr)

 «Υπάρχει μια πολύ συγκεκριμένη φράση που εξηγεί γιατί η χώρα δεν μπορεί να παλέψει με τις παθογένειές της και να απελευθερώσει τις πραγματικές δυνατότητές της. Είναι μία φράση που ακούω όλο και περισσότερο: «Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται τώρα, ας περιμένουμε να τα κάνουμε μετά τις εκλογές». Σε αυτή τη φράση μπορεί και να οφείλεται ένα 50% της χρεοκοπίας του ελληνικού κράτους. 

Η παλιά «Ολυμπιακή» δεν μπορούσε να ιδιωτικοποιηθεί για χρόνια μέχρι να περάσει άλλη μία εκλογική αναμέτρηση. Η ΕΑΒ δεν μπορούσε να «απογειωθεί» με μία σύμπραξη με μεγάλη ξένη εταιρεία γιατί κάποιος υπουργός δεν ήθελε να επωμιστεί το πολιτικό κόστος στην περιφέρειά του και οχυρωνόταν πίσω από την καταραμένη φράση. Είμαι βέβαιος ότι αν μπορούσαμε να δούμε ένα βίντεο από κάποια σύσκεψη που έγινε πριν από λίγα χρόνια για τον ΟΠΕΚΕΠΕ ή το σύστημα εναέριας κυκλοφορίας ή τον ΟΣΕ, θα την ακούγαμε πολλές φορές και κυρίως στο κλείσιμο.

Δυστυχώς, το φαινόμενο αυτό δεν εξηγεί μόνο το παρελθόν. Σημερινοί υπουργοί παραπέμπουν στις ελληνικές καλένδες αποφάσεις για μεταρρυθμίσεις ή μεγάλες επενδύσεις με το ίδιο επιχείρημα. Αν σκεφθεί κανείς ότι ο πρωθυπουργός δεν σκοπεύει να κάνει εκλογές το επόμενο διάστημα, συνειδητοποιεί πόσο επικίνδυνο είναι να εδραιωθεί αυτός ο τρόπος σκέψης».

                                                               (Αλ. Παπαχελάς-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)