Απόψεις...

 

«Επειτα από διαδοχικές συναντήσεις του Πρωθυπουργού με τους αγροτοσυνδικαλιστές, αφότου οι κινητοποιήσεις τους ταλαιπώρησαν μία ολόκληρη χώρα επί έναν και πλέον μήνα, παρόλο που η κυβέρνηση υποχώρησε μέχρι εκεί που επέτρεπαν τα πολιτικά και δημοσιονομικά της περιθώρια, τα τρακτέρ αναμένεται να «εισβάλουν» στην Αθήνα και να καταλάβουν την Πλατεία Συντάγματος την Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου. Το κράτος, δηλαδή η κυβέρνηση, υποδέχεται την εισβολή έχοντας υψώσει λευκή σημαία.

Σε μία επιβεβαίωση του ότι όποιος θέλει κάνει ό,τι θέλει σε αυτήν την χώρα (αρκεί να μην επιβαίνει δίχως εισιτήριο σε ΜΜΜ ή να μην οδηγεί έχοντας πιει δυο μπίρες – εκεί η αυστηρότητα εξαντλείται), η «κινητοποίηση» της 13ης Φεβρουαρίου είναι μία ακόμη ένδειξη της στρεβλής και διαβρωτικής νοοτροπίας της ύστερης Μεταπολίτευσης. Σύμφωνα με αυτήν, το κράτος πρέπει να χαϊδεύει τον πολίτη, έστω κι αν την ίδια στιγμή τον περιφρονεί και τον υποτιμά. 

Η κυβέρνηση, ως εκπρόσωπος του κράτους, φυσικά και δεν θέλει να συγκρουστεί. Ποιος θα φανταζόταν να παρεμποδιστούν με οποιονδήποτε τρόπο οι φάλαγγες των τρακτέρ που θα επελαύνουν προς την Αθήνα την Παρασκευή. Αντιθέτως, είναι πιθανόν οι αστυνομικές δυνάμεις να διευκολύνουν κιόλας, να ανοίξουν τους δρόμους (που θα έχουν κλείσει για όλους τους υπόλοιπους) και να μεριμνήσουν μην τυχόν και δεν εξελιχθεί ομαλά η… ανωμαλία.

Εννοείται ότι όλα αυτά είναι και ο παράδεισος των καναλιών. Τέτοιο υπερθέαμα σε ζωντανή μετάδοση σπάνια προσφέρεται. Κακά τα ψέματα, γεγονός είναι ότι οι Αθηναίοι έχουν συνηθίσει το μπάχαλο και την ταλαιπωρία. Και πιθανώς, με αυτή τη μοιρολατρική απάθεια να θεωρούν και τον αποκλεισμό της πόλης από τα τρακτέρ απλώς άλλη μία ενόχληση. Πόσο αναπόφευκτη είναι, μπορεί να συζητηθεί. Είναι πιθανό αυτή η κοινωνική απάθεια να έχει εφοδιάσει και την κυβέρνηση με δικαιολογίες για τη δική της απουσία. «Εντάξει, θα περάσει κι αυτό, πού να ανοίγουμε τώρα μέτωπα», είναι πιθανό να συζητείται μεταξύ κυβερνητικών στελεχών. 

Αυτό που δεν υπολογίζεται όσο θα έπρεπε, είναι όμως το μέτωπο που ενδέχεται να ανοίγει η κυβερνητική αδράνεια με ένα άλλο ακροατήριο. Με εκείνους που αναμένουν κάποια βελτίωση στα αυτονόητα και βλέπουν μόνο επιδείνωση, με εκείνους που δεν ανέχονται πλέον να ακούν εξαγγελίες που είτε μένουν ανεφάρμοστες, είτε είναι αναποτελεσματικές ή με εκείνους που έχουν ψηλά στα κριτήρια πολιτικής αξιολόγησης το πώς και από τι επηρεάζεται η καθημερινότητά τους.

Εδώ εντοπίζεται η μεγάλη αντίφαση, που θα μένει να φανεί πώς θα επιδράσει πολιτικά: Η κυβέρνηση έχει χάσει ούτως ή άλλως ένα μεγάλο μέρος της εκλογικής της επιρροής στην επαρχία και τώρα δείχνει να μην την απασχολεί ιδιαιτέρως το κατ’ εξοχήν δικό της εκλογικό ακροατήριο που βρίσκεται στο μεγαλύτερο αστικό κέντρο της χώρας. Αν το έχει υποτιμήσει αυτό, μάλλον έχει κάνει ένα κρίσιμο λάθος».

(Αγγ. Κωβαίος- protagon.gr)

«Δεν είναι λίγες οι φορές που οι γονείς μετακυλίουν τις δικές τους ευθύνες στο σχολείο και στους εκπαιδευτικούς, «πατώντας» πάνω στις δικές τους, αναγνωρισμένες, αδυναμίες. Πρόκειται για άκρατο κοινωνικό λαϊκισμό, που οι θεσμοί δεν φροντίζουν να περιορίσουν.Ο επίσημος λόγος της απομάκρυνσης της διευθύντριας από το σχολείο είναι ότι υπάρχει σε εξέλιξη Ενορκη Διοικητική Εξέταση για τα γεγονότα, αλλά είναι σαφές ότι στόχος του υπουργείου είναι να ομαλοποιηθεί η κανονικότητα.

Κι όμως, η πολιτεία οφείλει να στηρίζει εμπράκτως τους διευθυντές των σχολείων, καθώς σε λίγο ουδείς εκπαιδευτικός θα αναλαμβάνει θέση διευθυντή στα σχολεία· και δη στα θεωρούμενα δύσκολα στη διαχείριση των μαθητών. Ηδη πληροφορούμαστε ότι υπάρχει γενική απροθυμία. Δικαίως σκέφτονται οι εκπαιδευτικοί, γιατί να μπλέξουν με την «αγία ελληνική οικογένεια», την κοινωνική τοξικότητα και την πολιτική (ψηφοθηρική;) ατολμία;»

                                                                   (Απ. Λακασάς-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)