Απόψεις...

 

«Σκέφτομαι πόσο κυνικά παρουσιάζουν τα γεγονότα τα ΜΜΕ. Είδαν αίμα κι έτρεξαν. Αίμα και συναίσθημα. Η δημοσιογραφία πέθανε πρώτη, πριν ακόμα μετρηθούν οι νεκροί. Με κορώνες τρόμου που αλλοιώνουν την πραγματικότητα και τη μετατρέπουν σε παιγνίδι εντυπώσεων. Κάτι σαν πλειστηριασμό πένθους. Κάθε κανάλι διαλαλεί την πραμάτεια του: «Εδώ ο …καλός θάνατος, εδώ ο πόνος και η θλίψη!» Σαν τηλεοπτικοί νεκροθάφτες που συναγωνίζονται ποιος θα σκάψει βαθύτερα στο τραύμα. Και να και μουσικές που μεγεθύνουν το δράμα… Λες και χωρίς ηχητικό χαλί ο πόνος δεν πουλάει. 

Φαίνεται ότι έχουν πέραση τα φεστιβάλ πόνου, είτε είναι σπαραξικάρδιες νουβέλες (δήθεν μέσα από τη ζωή) είτε τηλεοπτικά θρίλερ που ξεπερνούν την έννοια του ανοσιουργήματος. Ναι, δυο φοβερά δυστυχήματα μέσα σε δυο ημέρες. Κι οι ύαινες των ΜΜΕ δεν το βουλώνουν. Λένε ανοησίες συνήθως και αφηγούνται τον θάνατο. Δεν ενημερώνουν — μαστουρώνουν το κοινό με φόβο. 

Θανατολάγνοι που ξεπερνούν τα όρια της ενημέρωσης και σε κάθε κανάλι δημιουργούν έναν επιτάφιο στολισμένο με φόβο και δάκρυα. Κανένα όριο, καμία ντροπή, καμία παύση για σεβασμό. Εκμεταλλευτές του συναισθήματος και της ανθρώπινης σκέψης, ότι μπορεί να… μου είχε συμβεί κι εμένα ή στο παιδί μου… Εμπόριο τρόμου με ανθρώπινα ανταλλακτικά.

Ας συνεχίσουν λοιπόν. Ας στήνουν κάμερες πάνω στα ερείπια, ας μετρούν δάκρυα με τηλεθέαση, ας ντύνουν τον θάνατο με γραφικά και μουσική υπόκρουση. Ας παριστάνουν τους ηθικούς. Όλοι ξέρουμε πια, ότι τα ΜΜΕ δεν πενθούν. Δεν θυμώνουν. Δεν ζητούν δικαιοσύνη, απλά τρέφονται… Κι όταν τελειώσει αυτό το αίμα, θα περιμένουν το επόμενο».

                                                    (Ν. Γ. Σακελλαρόπουλος- emvolos.gr)

«Κατηγορείται ένα κομμάτι της Αριστεράς πως κλείνει τα μάτια της στα όσα συμβαίνουν στο Ιράν, ενώ στάθηκε και στέκεται σταθερά δίπλα στο καθεστώς της Βενεζουέλας, χωρίς ποτέ να καταδικάσει τους τρομοκράτες της Χαμάς. Δηλαδή η κατηγορία αφορά την επιλεκτική ευαισθησία που χαρακτηρίζει αυτούς τους ανθρώπους. Τις επιλεκτικές ευαισθησίες τις χαρακτηρίζουμε, σωστά, και με τη λέξη «υποκρισία». Αυτή η λέξη έχει ένα ηθικό φορτίο, με έντονο το καταγγελτικό στοιχείο. 

Στον βαθμό που αυτή η επιλεκτική προσέγγιση έχει την αφετηρία της στις ιδεολογικές συντεταγμένες της Αριστεράς, η προβολή της ηθικής της διάστασης είναι επιβεβλημένη. Σε τελική ανάλυση στα ανθρώπινα δικαιώματα δεν υπάρχουν εκπτώσεις και «ναι μεν, αλλά». Συγκροτούν τον πυρήνα της φιλελεύθερης δημοκρατίας και η υπεράσπισή τους είναι ενιαία και αδιαπραγμάτευτη. Οσοι οραματίζονται τη «λαϊκή δημοκρατία» προφανώς βρίσκονται έξω από αυτό το ιδεολογικό πλαίσιο».

                                                                         (Σ. Μουμτζής-liberal.gr)