Απόψεις...

 

«Γιατί άραγε χειροκροτούσαν οι συγκεντρωμένοι έξω από τα δικαστήρια τον προσερχόμενο με αστυνομική συνοδεία για να απολογηθεί; Ή μάλλον ποιον χειροκροτούσαν; Τον επιχειρηματία, ο οποίος κατάφερε να κάνει τρεις μονάδες παραγωγής, να φτιάχνει ένα επιτυχημένο προϊόν και να δίνει δουλειά σε τόσους εργαζόμενους; Τον άξιο εργοδότη που στάθηκε πάντα στο πλευρό τους, όπως γράφουν στην ανακοίνωση συμπαράστασης που εξέδωσαν. 

Εν τω μεταξύ, στις ημέρες που μεσολάβησαν από το δυστύχημα, έχουν αποκαλυφθεί διάφορα στοιχεία που αποδεικνύουν πως η φονική έκρηξη ήταν σχεδόν προβλέψιμη. Ελλείψεις στα συστήματα ασφαλείας, κατασκευαστικές προχειρότητες, εννοείται κενά στον έλεγχο και άλλες κακοτεχνίες που δεν εξηγούνται από το κόστος ούτε από την κοινή πρακτική της διαφθοράς. 

Ναι, είναι πολλά τα ανεξήγητα στην περίπτωση του δυστυχήματος της «Βιολάντα». Δεν είδαμε πουθενά καταγγελίες για την ιδιωτική πρωτοβουλία που σκοτώνει, για τον καπιταλισμό που ρουφάει το αίμα του εργάτη, για τη συνενοχή του κράτους. Ούτε μία διαδήλωση, ούτε ένας δρόμος κλειστός, ούτε μία μέρα απεργίας. Oμως, όσες απορίες κι αν γεννιούνται από την απουσία αντιδράσεων, το χειροκρότημα εξακολουθεί να παραμένει ανεξήγητο. 

Δεν ξέρω αν οι άνθρωποι αυτοί συνειδητοποιούν τη σημασία της πράξης τους. Δεν ξέρω αν συνειδη-τοποιούν ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο μοιράζονται την όποια ενοχή βαραίνει τον κατηγορούμενο της «Βιολάντα». Θα πάνε στην κηδεία των νεκρών συναδέλφων τους; Θα κοιτάξουν στα μάτια τους συγγενείς τους; Ή και τον ίδιο τους τον εαυτό ανακουφισμένοι επειδή τη γλίτωσαν. Αυτή την ανακούφιση εξέφρασαν με το χειροκρότημά του».

                                                          (Τ. Θεοδωρόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

«Ο Άδωνις έχει μια ιδιότητα που λείπει από τους περισσότερους πολιτικούς. Δεν κρύβεται. Όταν δεν τραμπουκίζουν, τους δίνει χώρο. Τους αφήνει να μιλήσουν. Και αυτό είναι η καλύτερη αποκάλυψη, γιατί ακούς τις ανοησίες τους να ξεχύνονται με στόμφο, σαν να είναι αυτονόητες αλήθειες. Ακούς ανθρώπους να σου λένε ότι οι ίδιοι μπορούν να είναι με τη Χαμάς, αλλά εσύ δεν μπορείς να είσαι με το Ισραήλ. Ακούς το «εμείς επιτρέπεται, εσείς απαγορεύεται» να παρουσιάζεται ως δημοκρατική ευαισθησία. 

Εκεί τελειώνει η προπαγάνδα τους. Γιατί η πραγματικότητα, όταν την αφήσεις να ακουστεί, τους εκθέτει. Και όταν τραμπουκίζουν, τους εκθέτει ακόμη περισσότερο. Όχι επειδή ανταποδίδει. Αλλά επειδή δεν κάνει πίσω. Προχωρά. Δεν τους παραδίδει το δημόσιο χώρο, δεν τους χαρίζει την είσοδο σε ένα νοσοκομείο, δεν τους χαρίζει την εικόνα του πολιτικού που τρέχει για να σωθεί. Εκεί καταρρέει το μοντέλο τους. Γιατί ο τραμπούκος ζει από το ένστικτο της υποχώρησης του άλλου. Αν ο άλλος δεν υποχωρεί, ο τραμπούκος απογυμνώνεται. Φαίνεται καθαρά ως αυτό που είναι. Ένας δειλός που παριστάνει τον επαναστάτη μέσα σε αγέλη».

                                                                           (Αλ.Σκούρας-liberal.gr)

 «Σε αντίθεση με τις δηλώσεις και τις αναρτήσεις της Καρυστιανού, που γίνονται viral, κουβεντιάζονται και αναλύονται μέχρι τελείας, η συνέντευξη που έδωσε πρόσφατα ο Νίκος Πλακιάς και όσα είπε πέρασαν μάλλον αδιάφορα. Αυτό είναι μέρος μιας συνολικής συνθήκης που θα έπρεπε να προβληματίζει. Μας ενδιαφέρει, τελικά, η αλήθεια ή κάποιο συγκεκριμένο αφήγημα;»

                                                                          (Μ. Δεδούση –protagon.gr)