Απόψεις...

 

«Πριν από λίγες ημέρες ο Μπαράκ Ομπάμα, σε συνέντευξή του, χωρίς να αναφέρει το όνομα του Τραμπ και του βίντεο που είχε κυκλοφορήσει παρουσιάζοντας αυτόν και τη σύζυγό του Μισέλ σαν πιθήκους, μίλησε για τον υποβιβασμό του πολιτικού λόγου στην Αμερική σε τσίρκο. Και συνόψισε την άποψή του στη φράση: 

«Δεν φαίνεται να υπάρχει καμία ντροπή».Να, λοιπόν, που ένα συναίσθημα πολύ ταπεινό και περιθωριοποιημένο ξαναβρίσκει τη θέση που του αναλογεί. Ως εσωτερικός μηχανισμός που προκαλεί τη συμμόρφωση θεωρήθηκε –και εξακολουθεί να θεωρείται– ανασταλτικός με την κακή έννοια. 

Πώς φτάνουμε, λοιπόν, σήμερα να αποζητάμε την «ντροπή» ως το τελευταίο καταφύγιο στο αδιανόητο που σαρώνει; Στη χυδαιότητα και στην κατάχρηση εξουσίας, στην άρση κάθε φραγμού, ψυχικού και ηθικού, που οδηγεί στην αποχαλίνωση ενστίκτων, στον εκμαυλισμό θεσμών και αρχών;Μπορεί η ντροπή να βάλει φρένο στην παρακμή; Να γίνει κτήμα όσων πιστεύουν ότι δεν υπόκεινται σε κανέναν έλεγχο και καμιά λογοδοσία;

Χθες, στην κηδεία της Ελένης Γλύκατζη – Αρβελέρ, ακούστηκε στους επικήδειους (από τον πρωθυπουργό) ένα μικρό απόσπασμα, παλαιότερου, προσωπικού, σημειώματός της: «Οταν πτωχεύουν οι πλούσιοι, δεν θα πλουτίσουν οι φτωχοί. Οταν κυβερνούν ανίκανοι, ένοχοι είναι οι ικανοί. Κι όταν μόνο οι ανάξιοι μιλούν για αξίες, τότε η απαξίωση θα είναι γενική».Τότε, και η ντροπή θα έχει χαθεί. Η Αρβελέρ μάς δείχνει και αυτή, με τον τρόπο της, την επανορθωτική δύναμη της αλήθειας. Της μόνης αξίας που δεν πτωχεύει».

                                                       (Μ. Κατσουνάκη-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

«Μεγαλύτερη έκπληξη μού προκαλεί η μούγκα του «προοδευτικού» κόσμου της χώρας. Κόμματα που με κάθε ευκαιρία καταγγέλλουν τις «συνθήκες γαλέρας» και τον «εργασιακό μεσαίωνα», οργανώσεις και συνδικαλιστικές ενώσεις που για ψύλλου πήδημα οργανώνουν κινητοποιήσεις όπου διακηρύττουν για τις «ζωές μας που είναι πάνω από τα κέρδη τους», ασυμβίβαστοι αντικαπιταλιστές και αυτόκλητοι υπερασπιστές της εργατικής τάξης, δεν μοιάζουν να πολυσυγκινούνται με ένα από τα μεγαλύτερα εργατικά δυστυχήματα των τελευταίων ετών, για το οποίο η ευθύνη της εργοδοσίας είναι προφανής και το μόνο που μένει είναι να δούμε την έκτασή της.

Ούτε απεργίες, ούτε καθημερινές συγκεντρώσεις, ούτε συναυλίες, ούτε σκληρά και ανελέητα κατηγορώ. Τουμπεκί ψιλοκομμένο, και μάλιστα σε μια υπόθεση της οποίας η δημοσιότητα είναι η καλύτερη πλατφόρμα για τη διαφήμιση των θέσεών τους. Οι σύντροφοι δεν έχουν φτάσει στο σημείο να χειροκροτούν τον ιδιοκτήτη, αλλά σίγουρα κοιτάζουν αλλού και σφυρίζουν αδιάφορα. Κι αυτό είναι ακόμα πιο περίεργο και πιο δύσκολο να εξηγηθεί από τη δουλοπρεπή στάση μερικών υπαλλήλω. Και μπράβο τους».

                                                                (Μ. Βουλαρίνος-ATHensvoice)

«Σε κάποια προηγούμενη στήλη είχαμε σχολιάσει τις διπλές τσάντες Louis Vuitton και Gucci που κουβαλάει επιδεικτικά η εντυπωσιακή δικηγόρος. Σαν να ήθελε να τονίσει ότι δεν πτοείται από σχόλια η Καρυστιανού πάνω από τη χλιδάτη γούνα της έβαλε και εκείνη στον ώμο μια Louis Vuitton τσάντα. Πολλοί σχολίασαν το αυτάρεσκο χαμόγελο και τη διάθεση για στυλιστικές εμφανίσεις, την ώρα που σαν χαροκαμένη μάνα πάει στο δικαστήριο για μάθει ποιος είναι υπεύθυνος για το χαμό του παιδιού της. Η όλη εικόνα αφήνει μια υπόνοια οπορτουνισμού και έλλειψης μέτρου, έγραφαν στα σχόλια».

                                                                                      (iefimerida.gr)