Απόψεις...

 

«Διαβάζω για την απόφαση του Αρείου Πάγου, δηλαδή του ανωτάτου -όχι διοικητικού- δικαστηρίου της Ελλάδας και δεν καταλαβαίνω. Προφανώς, ούτε κάθε οικονομολόγος που παρακολούθησε στοιχειωδώς τις παραδόσεις των καθηγητών του. Η απόφαση αφορά στα απλήρωτα δάνεια όσων πρόλαβαν να ενταχθούν στις ρυθμίσεις τις οποίες είχε νομοθετήσει η πρώτη υπουργός Ανάπτυξης της κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου. Αυτό που «ανακάλυψε» ο ελληνικός Άρειος Πάγος, αν ευσταθούν οι πληροφορίες, είναι παγκοσμίως σημαντικό και πρωτότυπο. 

Πρακτικώς καταργεί την έννοια του δανείου, καταργεί την έννοια του επιτοκίου, καταργεί τις τράπεζες και, τελικά, καταργεί όχι μόνον τον καπιταλισμό αλλά και όσα άλλα οικονομικά συστήματα δούλεψαν μετά την ανακάλυψη ότι ο τόκος επί των δανεικών είναι το εργαλείο ανάπτυξης και πλούτου των Εθνών.Υποθέτω ότι μεταξύ των δικαστών του Αρείου Πάγου υπάρχουν πολλοί που έχουν μελετήσει Αριστοτέλη, είτε πολλοί, κρυφοί βεβαίως, πιστοί του Ισλάμ».

                                                              (Μπ. Παπαδημητρίου-liberal.gr)

 «Το πάρκινγκ στην Αθήνα δεν είναι απλώς ένα πρόβλημα υποδομών, είναι ένας παράγοντας που μεταλλάσσει την προσωπικότητά σου. Μπορεί να σου αλλάξει την καθημερινότητα, την ψυχολογία, την οπτική, και το εννοώ κυριολεκτικά. Η έλλειψη πάρκινγκ οριοθετεί την κοινωνική ζωή σου και δεν είναι υπερβολή. Λες «όχι» σε εκείνη τη βόλτα που τόσο ήθελες και στον φίλο που έχεις να δεις καιρό, γιατί ξέρεις ότι αν κουνήσεις το αμάξι στις οκτώ το βράδυ, θα το παρκάρεις πέντε τετράγωνα μακριά. Ρυθμίζεις κάθε δραστηριότητα, από το σουπερμάρκετ μέχρι το γυμναστήριο, σε απόσταση αναπνοής, ώστε να μην χρειαστεί να ρισκάρεις τη θέση-θησαυρό. 

Το στρες είναι σωρευτικό και σε τρώει σταδιακά. Υπάρχουν στιγμές που γυρνάς από τη δουλειά πτώμα και το μόνο που ζητάς είναι ένας καναπές. Αντ’ αυτού, βρίσκεσαι να κοιτάς με μίσος κάθε κάδο, κάθε μηχανάκι που πιάνει χώρο αυτοκινήτου και κάθε «παράνομο» που σου έκλεψε τη θέση που συνήθως κανείς δεν βλέπει και είναι η καβάτζα σου. Ενα βράδυ, ύστερα από σαράντα λεπτά άκαρπης αναζήτησης γύρω από το σπίτι μου, δάκρυσα από τα νεύρα. Είναι η στιγμή που η πόλη σού επιτίθεται προσωπικά».

                                                                (Λ.Σταμπούλογλου-protagon. gr)

«Η αφορμή για το παρόν άρθρο ήταν μια ανάρτηση του συγγραφέα Θεόδωρου Γρηγοριάδη στο Facebook για την απουσία εκπομπών που αφορούν το βιβλίο από το πρόγραμμα της ΕΡΤ. Στην πραγματικότητα, όλο αυτό αφορά μια παλιά, σχεδόν ξεχασμένη συζήτηση – γιατί το βιβλίο, ως πολιτιστικό προϊόν, παραμένει επί σειρά ετών σχεδόν αόρατο στην ελληνική τηλεόραση, τόσο στη δημόσια όσο και στην ιδιωτική. Υπάρχει ένα τεράστιο σύμπαν γύρω από το βιβλίο που παραμένει ανεκμετάλλευτο, επειδή αντιμετωπίζεται με φόβο ή αδράνεια. Αν υπάρχει ένας φορέας που οφείλει να τολμήσει να αναδείξει το βιβλίο ως διαχρονικό προϊόν πολιτισμού, αυτός είναι η ΕΡΤ μέσω των εκπομπών της».

                                                                    (Επ. Μπινάζη-ΑTHensvoice)