Απόψεις...

 

«Είμαι υπερήφανος που η χώρα μου στήριξε την Ουκρανία. Θα ντρεπόμουν αν δεν το είχε πράξει. Είμαι υπερήφανος που η Δυτική Συμμαχία, Αμερική και Ευρώπη, στηρίξαμε τους Ουκρανούς. Το κουράγιο και την ανθεκτικότητα των οποίων θα θυμόμαστε για πολύν καιρό μετά το τέλος του πολέμου, που ελπίζω να έρθει το συντομότερο. Πρέπει να ήσαν πολύ λίγοι, μεταξύ όσων αμέσως καταδίκασαν την επίθεση Πούτιν, αν υπήρχαν κιόλας, εκείνοι που περίμεναν να αντέξει τέσσερα χρόνια το Κίεβο. Χαίρομαι που έπεσα -κι εγώ μαζί τους- τόσο έξω. Αλλά η Ουκρανία απέδειξε ότι οι πράξεις αντίστασης έχουν την ιστορική δικαίωση στο πλευρό τους. 

Δεν χαίρομαι καθόλου για τις ζημιές που προκλήθηκαν στη Ρωσία. Ο Πούτιν διέλυσε, πρακτικά, αυτή τη μεγάλη χώρα, πάνω που ήταν έτοιμη να ανοίξει βηματισμό στους νέους δρόμους της παγκόσμιας οικονομίας. Δεκάδες χιλιάδες ικανοί άνθρωποι μετανάστευσαν. Όσοι έμειναν, πιο φτωχοί από πριν, φτιάχνουν όπλα για να καταφέρουν να ζήσουν μια μίζερη ζωή. Η χώρα τους εξαρτάται πλέον από «φίλους» όπως Κίνα, Βόρειος Κορέα, Ιράν, Καζακστάν και ολίγον από Ουγγαρία ή Σερβία ή Τουρκία.

Ο Πούτιν επιτέθηκε στην Ουκρανία κυρίως γιατί έβλεπε ότι η συγκεκριμένη χώρα είχε τις ικανότητες να ξεπεράσει τη «μητέρα Ρωσία» σε όλους τους τομείς και ιδίως στην προσέλκυση διεθνών επενδύσεων, σε τεχνολογία, στην ανάπτυξη του ανθρώπινου παράγοντα, στην προσέγγιση με την Ευρωπαϊκή Ένωση και να γίνει τελικά ο πραγματικός φάρος της περιοχής. Επιτέθηκε γιατί θέλησε να κλέψει πολύτιμο πλούτο από το υπέδαφος των δήθεν ρωσόφωνων περιοχών, στις οποίες και μόνον έχει καταφέρει να αποκτήσει στρατιωτικό πλεονέκτημα, το οποίο θέλει να ανταλλάξει με τον Τραμπ έναντι άλλων συμβιβασμών στους πάγους της Αρκτικής».

                                                               (Μπ. Παπαδημητρίου-liberal.gr)

« Τα ελληνικά νοικοκυριά δαπανούν περίπου το 36% του διαθέσιμου εισοδήματός τους για να καλύψουν το κόστος στέγασης, ενώ ο μέσος όρος στους «27» της Ε.Ε. είναι σχεδόν στο μισό, 19,2%. Το 29% των Ελλήνων στα αστικά κέντρα ζει σε νοικοκυριά που ξοδεύουν πάνω από το 40% του διαθέσιμου εισοδήματός τους για να καλύψουν το κόστος στέγασης, ενώ ο μέσος όρος στην Ε.Ε. είναι στο ένα τρίτο, 9,8%. 

Τι κάνει η άλλη Ευρώπη; Από τους πόρους των δικών τους Ταμείων Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, η Πορτογαλία διαθέτει 2,7 δισ. ευρώ για την κατασκευή 26.000 κοινωνικών κατοικιών. Η Ισπανία διαθέτει 1 δισ. ευρώ για την κατασκευή 20.000 κοινωνικών κατοικιών. Η Ιταλία 1 δισ. ευρώ για την κατασκευή 10.000 ,.κοινωνικών κατοικιών. Συνολικά, από ευρωπαϊκούς πόρους, επτά χώρες της Ε.Ε. δαπανούν 5,51 δισ. ευρώ για να ενισχύσουν την προσφορά σπιτιών με προγράμματα κοινωνικής κατοικίας.

Αρκούν; Οχι. Για να καλυφθούν οι ανάγκες σύγχρονης κατοικίας με προσιτές τιμές στην Ε.Ε., υπολογίζεται ότι απαιτείται δαπάνη της τάξης των 50 δισ. ευρώ. Αλλά η κατεύθυνση είναι σαφής: ενίσχυση της προσφοράς με προγράμματα κοινωνικής κατοικίας. Πρώτη είναι η Αυστρία, όπου 62% των κατοικιών στη Βιέννη είναι κοινωνικές, ακολουθούν η Ολλανδία με 2,3 εκατ. κοινωνικές κατοικίες, η Γαλλία με 5 εκατ. κοινωνικές κατοικίες κ.λπ.

Ενα θεμέλιο της ανάπτυξης της Σιγκαπούρης είναι ο θεσμός της κοινωνικής κατοικίας. Περισσότεροι από το 75% των κατοίκων της Σιγκαπούρης ζουν σε 1,1 εκατ. διαμερίσματα που έχουν κατασκευαστεί από το κράτος και μισθώνονται για 99 χρόνια σε χαμηλές, επιδοτούμενες τιμές. Είναι συγκροτήματα κατοικιών με εγκαταστάσεις αναψυχής και άθλησης, καταστήματα εστίασης, παντοπωλεία και άλλες υπηρεσίες.

Το κράτος της Σιγκαπούρης δεν επέλεξε να δώσει μια οποιαδήποτε λύση στο στεγαστικό, αλλά μια λύση που συνδυάζει την κρατική παρέμβαση με την ιδιωτική ιδιοκτησία σε προσιτό κόστος, προωθώντας την κοινωνική σταθερότητα και στηρίζοντας μια εξαιρετικά δυναμική οικονομική ανάπτυξη».

                                                                         (Κ. Καλλίτσης-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)