Απόψεις...

 

 «Ο Αδωνις Γεωργιάδης, κατά τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, είναι «Ελεεινό υποκείμενο, άθλιο υποκείμενο, φαύλος, φερέφωνο του πρωθυπουργού, υπερασπιστής επικίνδυνων εργοδοσιών, ακροδεξιός, φασιστοειδές, κότα». Ο Μακάριος Λαζαρίδης, είναι «γυμνοσάλιαγκας, λέσι, υποκείμενο, βρωμιάρης. Αυτή είναι φρασεολογία Βουλής! Τον Νοέμβριο κατά τη διάρκεια συζήτησης για το νομοσχέδιο του υπουργείου Υγείας, είχε χαρακτηρίσει τον Γεωργιάδη «Χίτλερ και αρχιψεύταρο», επειδή ο Αδωνις είχε μιλήσει για «κλοπή» της βουλευτικής έδρας στην Α’ Αθήνας από τον σύντροφό της Διαμαντή Καραναστάση.

Στις 29 Ιανουαρίου η Ζωή μετέβη στις 23:51 το βράδυ στο Αστυνομικό Τμήμα Εξαρχείων και κατέθεσε μήνυση εναντίον του για συκοφαντική εξύβριση και δυσφήμιση, για όσα είχε πει εναντίον της τον… Οκτώβριο! Κατά την καταγγελία του Άδωνι πήγε με περιβολή ύπνου (robe de chambre). 

Φυσικά και ο Άδωνις δεν στερείται επιθετικής φρασεολογίας. Βούτυρο στο ψωμί του είναι. Αλλά σχεδόν πάντα αντεπιτίθεται, δεν θυμόμαστε να έχει προσβάλει κάποιον πρωτογενώς. Και αυτό του παρέχει άλλοθι. Την χαρακτήρισε «Ό,τι πιο τοξικό, ό,τι πιο δηλητηριώδες, ό,τι πιο κακοποιητικό έχει περάσει από τη Βουλή, και γι’ αυτό έχει αποχωρήσει το 40% της Κοινοβουλευτικής της Ομάδας». Συμπέρανε ότι «κανένας κανονικός άνθρωπος δεν μπορεί να την αντέξει».

Η αρχηγός της Πλεύσης αρέσκεται στις μηνύσεις. Πριν τον Γεωργιάδη είχε υποβάλει μήνυση και αγωγή στη Λιάνα Κανέλλη του ΚΚΕ. Την είχε χαρακτηρίσει «επαναστάτρια του καναπέ» ενώ την είχε κατηγορήσει ότι έκανε καριέρα επί χούντας. Και επίσης ότι είναι αργόμισθη βουλευτίνα που ζει στην Εκάλη (ενώ ως γνωστόν η Ζωή μεγάλωσε σε παράγκες στη Δραπετσώνα και στο Δουργούτι).

Για χάρη της άλλαξε ο κανονισμός της Βουλής στην Ολομέλεια και καθιερώθηκε ο αυτόματος «κόφτης». Αποφασίστηκε επειδή η Ζωή είχε δικαίωμα να μιλήσει π.χ. 20 λεπτά αλλά ξεπερνούσε τη μία ώρα. Και όταν το Προεδρείο την έκοβε, κατηγορούσε τους Προεδρεύοντες ως «φασίστες»!Βέβαια… παίρνει την εκδίκησή της στις Επιτροπές όπου τα κάνει μπάχαλο με συνεχείς διακοπές και χαρακτηρισμούς στους αντιπάλους.

Φυσικά όλα τα ανωτέρω, και πολλά που λόγω χώρου παραλείψαμε, αποτελούν παράσημα στα μάτια των οπαδών της. Όταν φέρεται έτσι, τα δημοσκοπικά ποσοστά της ανεβαίνουν. Όταν δεν βρίζει, πέφτουν. Ως εκ τούτου η Ζωή δεν είναι «ατύχημα». Είναι σύμπτωμα του εχθροπαθούς τμήματος του λαού.Και αν αποδεχθούμε το σλόγκαν «Η αισθητική είναι η ηθική του μέλλοντος», η Ζωή δεν έχει αισθητική».

(Απόσπασμα άρθρου του Γ. Σιδέρη από το  liberal.gr)