Απόψεις...

 

«Ο Εβρος και ο Αρδας, όπως και ο Νέστος, ο Στρυμόνας, ο Αξιός, είναι ποτάμια διασυνοριακά και χωρίς τη συνεργασία της χώρας με την οποία μοιραζόμαστε τα νερά τους καμία αποτελεσματική άμυνα δεν μπορούμε να οργανώσουμε απέναντι σε τέτοια φαινόμενα.Εν προκειμένω, χωρίς διευθέτηση της κοίτης του Εβρου, το ποτάμι θα συνεχίσει να υπερχειλίζει και να πλημμυρίζει τις πεδιάδες. Ενα τέτοιο έργο, ωστόσο, θεωρείται αδιανόητο χωρίς τη συμφωνία με την Τουρκία, καθώς η μέση γραμμή της κοίτης είναι και σύνορο των δύο χωρών.

 Η συμφωνία με τη Βουλγαρία για την παροχή ποσοτήτων νερού τα καλοκαίρια μέσω του ποταμού Αρδα προσκρούει στη χρόνια πολιτική ρευστότητα της χώρας, που δεν επιτρέπει την ανανέωσή της, με αποτέλεσμα οι πεδιάδες της Ορεστιάδας και του Διδυμοτείχου να διψούν και η παραγωγή να καταστρέφεται. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι το θέμα των διακρατικών υδάτων θα πρέπει να αναβαθμιστεί στην ατζέντα των σχέσεών μας. 

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να λαμβάνουμε δικά μας στοιχειώδη μέτρα προστασίας και εδώ χωλαίνουμε. Στον βόρειο Εβρο, π.χ., υπάρχουν δύο φράγματα για τη συγκέντρωση υδάτων από τη Βουλγαρία.Το ένα, στα Κόμαρα, κατασκευάστηκε πριν από είκοσι χρόνια, αλλά παραμένει ημιτελές και στη γλώσσα των ντόπιων είναι «το φράγμα της ντροπής».Σε μικρή απόσταση το φράγμα του Θεραπιού, λόγω μη συντήρησης και καθαρισμού του, συγκρατεί πολύ λιγότερες ποσότητες νερού, με αποτέλεσμα να πλημμυρίζουν τα γύρω χωράφια. Γι’ αυτά δεν φταίει ούτε η Τουρκία ούτε η Βουλγαρία».

                                                                  (Στ. Τζίμας-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

 «Σήμερα ο δάσκαλος φοβάται να βαθμολογήσει τον μαθητή διότι φοβάται τους γονείς, ενδεχομένως δε και την οργή της εξαγριωμένης γιαγιάς, όπως στην περίπτωση των Τρικάλων. Φοβάται και τους ίδιους τους μαθητές του.Το παιδί, ως γνωστόν, έχει πάντα δίκιο. Το παιδί βασανίζεται, εργάζεται σκληρά, καταπιέζεται. Και εννοείται η τιμωρία έχει απαγορευθεί διά ροπάλου ως κατάλοιπο του αντιδραστικού μας παρελθόντος. Ο δε δάσκαλος είναι ένας δημόσιος υπάλληλος –ή και ιδιωτικός– ο οποίος μπαίνει στην τάξη για να υπηρετήσει το παιδί. 

Φταίνε και οι δάσκαλοι. Για δεκαετίες υποστήριξαν το εκπαιδευτικό σύστημα της ήσσονος προσπάθειας και της ελάχιστης προσδοκίας. Η άρνησή τους να αξιολογηθούν δεν τους βοηθάει να εμπνεύσουν τον σεβασμό που απαιτεί το έργο τους».

                                                         (Τ. Θεοδωρόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

«Η κυβέρνηση Starmer στη Βρετανία επιχείρησε κάτι που, μέχρι χθες, θα θεωρούσαμε αδιανόητο σε μια φιλελεύθερη δημοκρατία. Να ακυρώσει ή να αναβάλει 30 τοπικές εκλογές του 2026, στερώντας προσωρινά το δικαίωμα ψήφου από εκατομμύρια πολίτες, με πρόσχημα τη διοικητική αναδιοργάνωση της τοπικής αυτοδιοίκησης. Μόνο μετά την προσφυγή του Reform UK και τον φόβο δικαστικής ήττας έκανε άτακτη υποχώρηση. 

Εδώ βρίσκεται η ωμή ειρωνεία. Οι ίδιοι πολιτικοί χώροι που μας προειδοποιούσαν ότι το Brexit, ο Trump, οι «λαϊκιστές», ο Φάρατζ, και κάθε «λάθος» αποτέλεσμα ψηφοφορίας, σημαίνουν «το τέλος της δημοκρατίας», παίζουν τώρα με το ίδιο το ημερολόγιο της δημοκρατίας όταν διαβλέπουν δική τους εκλογική συντριβή. Οι προοδευτικοί και οι σοσιαλδημοκράτες που απαρτίζουν την παράταξη των εργατικών στην Αγγλία για χρόνια κουνούσαν το δάχτυλο και έπαιρναν αυτόκλητα το ρόλο του θεματοφύλακα της φιλελεύθερης δημοκρατίας».

                                                                           (Αλ. Σκούρας-liberal.gr)