Απόψεις...

 

«Αν θέλεις να πεις την αλήθεια σου για τον μέσο ψηφοφόρο, καλύτερα να μην μπεις ποτέ στην πολιτική (ούτε στη δημοσιογραφία αν θέλεις να αποκτήσεις περιουσία). Το έλεγε και ο Τσώρτσιλ με τον πιο εύστοχο τρόπο: «Το καλύτερο επιχείρημα κατά της δημοκρατίας είναι μια πεντάλεπτη συζήτηση με τον μέσο ψηφοφόρο».Κι όμως, η δημοκρατία παραμένει το λιγότερο χάλια πολίτευμα που δοκιμάστηκε ποτέ. Μακροπρόθεσμα αποδεικνύεται το πιο αποτελεσματικό και αποδοτικό, γι' αυτό και κυριαρχεί παγκοσμίως εδώ και αιώνες – ιδίως μετά τη βιομηχανική επανάσταση, όταν η οικονομία και η τεχνολογία άρχισαν να ζητούν συνεχή ρηξικέλευθες καινοτομίες, όχι σταθερές ιεραρχίες και ιδεολογικούς φανατισμούς;

Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε μια έξαρση της ροπής προς την αντισυστημικότητα. Πολλοί συμπολίτες μας θωπεύουν την πλάνη ότι αν έρθουν «οι έξω», οι «καθαροί», οι «εκτός συστήματος», θα φέρουν ριζοσπαστικές αλλαγές και όλα θα γίνουν καλύτερα.Το έχουμε δει στην πράξη: την προηγούμενη δεκαετία, όταν διάφορα αντισυστημικά «τσίρκα» κατέλαβαν κοινοβούλιο και υπουργεία, το αποτέλεσμα ήταν γνωστό. Capital controls, τρίτο μνημόνιο, φτώχεια ρεκόρ, brain drain, και στο τέλος οι ίδιοι οι «αντισυστημικοί» έγιναν το πιο σκληρό σύστημα που είχαμε δει ποτέ.

Και τώρα, δες τι γίνεται στην Κύπρο. Εκλέγουν έναν YouTuber ως «αντισυστημικό». Ο άνθρωπος ξεκίνησε με χαβαλές, memes και «αλήθειες που κανείς δεν λέει». Μερικούς μήνες μετά; Πολυτελής βίλα με πισίνα που πληρώνεται από ευρωπαϊκά κονδύλια, ερωτήματα για χρήση χρημάτων, προκλητικές δηλώσεις, και μια γενική εικόνα ότι ο «καθαρός» αποδεικνύεται πιο βουλιμικός από τους παλιούς Λαιστρυγόνες του συστήματος.

Η αντισυστημικότητα πουλάει καλά. Είναι εύκολη, συναισθηματική, δίνει διέξοδο στον θυμό. Αλλά σπάνια αποδίδει. Συνήθως γίνεται το νέο σύστημα – και τις περισσότερες φορές, χειρότερο. Γιατί δεν έχει ούτε εμπειρία, ούτε θεσμούς, ούτε αυτοσυγκράτηση. Μόνο ορμή και υποσχέσεις. Και στο τέλος, μένουμε πάλι με το ίδιο ερώτημα: προτιμάς τον κυνικό που κάνει δουλειά (έστω και με γκρίζες ζώνες) ή τον «αγνό» που καταστρέφει τα πάντα στο όνομα της κάθαρσης; Η ιστορία έχει δώσει την απάντηση εδώ και αιώνες».

                                                                                (Κ. Στούπας-liberal.gr)

«Το νούμερο είναι εφιαλτικό. Την τελευταία τριετία, 30.000 ελληνόπουλα από 18 μέχρι 22 ετών, πιστοποιήθηκαν επίσημα ως πάσχοντα από βαρύ ψυχικό νόσημα. Αναφέρομαι σε αγόρια μόνο. Λογικά λοιπόν, επειδή δεν νοσούν μόνο οι άντρες αλλά και οι γυναίκες, θα υπάρχουν άλλα όσα κορίτσια που πάσχουν από τις ίδιες περίπου ασθένειες. Στα γραφεία στρατολογίας τα βρήκα. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, μόνο την τελευταία τριετία, 30.000 αγόρια παρουσιάστηκαν στα κέντρα κατάταξης με βεβαίωση ψυχιάτρου ότι πάσχουν από βαρύ ψυχικό νόσημα που δικαιολογεί την απαλλαγή τους από τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις. Εξ ου και ο Δένδιας τους στέλνει πλέον σε δημόσια νοσοκομεία για τέτοιες βεβαιώσεις.

Να το δούμε κι αλλιώς; Ένας στους πέντε Έλληνες εικοσάρηδες σήμερα έχει σοβαρό θέμα.Βλέπετε γύρω σας εσείς τέτοια εικόνα; Εγώ όχι. Αντιθέτως, βλέπω μια βιομηχανική παραγωγή τρελόχαρτων (με το αζημίωτο φυσικά) που κάποτε έπρεπε να βρεθεί υπουργός να την σταματήσει διότι ήταν πρόκληση στην κοινή λογική. Αλλά, ακόμα χειρότερα, βλέπω μια ολόκληρη γενιά νεαρών Ελλήνων, που προτιμούν να χαρακτηριστούν δια βίου ψυχικά άρρωστοι, παρά να πάνε μια θητεία εννιά μηνών παρακαλώ. Αλλά βλέπω και μια γενιά γονιών, που συμμαχούν με τα βλαστάρια τους σ’ αυτή την τραγική συνωμοσία, καθότι ένας δεκαοκτάχρονος δεν διαθέτει τα μέσα, τις γνωριμίες και τα λεφτά οικονομήσει τρελόχαρτο. Ο μπαμπάκας με την μαμάκα τακτοποιούν το θέμα. 

Κατά τα λοιπά, είμαστε όλοι υπερπατριώτες, δεν παραχωρούμε ούτε σπιθαμή εδάφους, θάλασσας ή αέρα, απαιτούμε πιο στιβαρή και τσαμπουκαλίδικη αντιμετώπιση του προκλητικού Τούρκου και θέλουμε να στείλουμε στο εκτελεστικό απόσπασμα τις πουλημένες πολιτικές μας ηγεσίες που δεν συντάσσονται με τον αγνό πατριωτισμό του μέσου Έλληνα. Ε ρε τι απατεώνες είμαστε».

                                                                        (Δ. Καμπουράκης-liberal.gr)