Απόψεις...

 

«Στο «Περί Διαφθοράς ή η χαμένη τιμή της πολιτικής» μίλησε όπως σπάνια μιλούν οι πολιτικοί, χωρίς άμυνες και χωρίς να κρύβονται πίσω από την ξύλινη γλώσσα των ανακοινώσεων. Εκεί είναι ο Παπαληγούρας στην πιο καθαρή του μορφή:«Δεν μιλώ ως πολιτικός. Μιλώ ως πολίτης. Μιλώ με την οργή ενός απλού Έλληνα, που αρνείται να συμφιλιωθεί με μια ορισμένη νοοτροπία, μια ορισμένη λειτουργία, μια ορισμένη Ελλάδα. Αρνούμαι να συμφιλιωθώ με έναν τόπο όπου ανενόχλητα δρα ένα καθεστώς διαπλεκόμενης νομής, εκτεταμένης διαφθοράς, αναξιοκρατίας και αποτελμάτωσης. 

Αρνούμαι να συμφιλιωθώ με την Ελλάδα της ευκολίας, της προχειρότητας, της αρπαχτής, της ασυνειδησίας, την Ελλάδα των ημετέρων και των επιτηδείων. Το ναυαγισμένο αυτό -από προϊούσα σήψη- σύστημα κυριαρχίας τούτου του τόπου έχει ανυπολόγιστο κόστος σε χαμένες ευκαιρίες, σπαταλημένες δυνατότητες, αναξιοποιητικές προοπτικές. Η Ελλάδα αυτή, κυριολεκτικά, δεν μπορεί να επιβιώσει στον σύγχρονο κόσμο».

                                                                           (Αλ. Σκούρας- liberal.gr)

«Εγώ χθες έφαγα καλιτσούνια. Όχι από διατροφική ανωτερότητα. Όχι από χορτοφαγικό σνομπισμό. Από ένστικτο επιβίωσης. Δεν άντεχα άλλο την οσμή της υπερβολής. Δεν άντεχα τη βεβαιότητα ότι κάθε χρόνο πρέπει να κάνουμε την Τσικνοπέμπτη πιο μεγάλη, πιο καπνιστή, πιο θορυβώδη. Σαν να μετράμε τη χαρά με κιλά.Υπάρχει κάτι βαθιά ελληνικό σε αυτή την εμμονή. 

Τρώμε σήμερα σαν να μην υπάρχει αύριο. Και αύριο διαμαρτυρόμαστε σαν να μην φάγαμε ποτέ. Καταναλώνουμε και μετά αγανακτούμε. Ψήνουμε και μετά αναρωτιόμαστε γιατί καίγεται το πορτοφόλι.Η Άλλωστε, μας είχε ψυχογραφήσει από πολύ παλιά ο περίφημος Ρωμαίος ρήτορας Μάρκος Τύλλιος Κικέρων. «Οι Έλληνες χτίζουν λες και δε θα πεθάνουν ποτέ και τρώνε λες και θα πεθάνουν αύριο το πρωί». Και του χρόνου πατριώτες».

                                                                  (Δ. Καμπουράκης-liberal.gr)

«Η ευρύτερη πρωτεύουσα λειτουργεί σήμερα χωρίς λογοδοσία και χωρίς φροντίδα. Οι συγκοινωνίες φθείρονται, οι υποδομές απαξιώνονται και η ευθύνη διαχέεται. Είκοσι δύο χρόνια μετά το «2004», το πολεοδομικό μας συγκρότημα βυθίζεται στην κατάθλιψη της εγκατάλειψης. Απουσιάζει, δυστυχώς, η πολιτική απόφαση που θα κάνει στην άκρη τα «βιλαέτια» - Ο Χαρδαλιάς τι κάνει;»

                                                                (Α. Παπαστάθης- protagon.gr)