Το ρωσικό imperium...

 

 «Καλός φίλος μού επισήμανε ότι στις 12 Ιανουαρίου 2026 ο ρωσικός στρατός στην Ουκρανία θα συμπληρώσει 1.418 ημέρες πολέμου, όσες ακριβώς πολέμησαν τα σοβιετικά στρατεύματα σε ολόκληρο τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν προχωρώ σε περαιτέρω ανάλυση του θέματος, απλώς καταγράφω ένα γεγονός. 

Υστερα από αυτήν την εισαγωγική παρατήρηση, έρχομαι στη συνέντευξη της Αν Απλμπαουμ στην «Καθημερινή» της Κυριακής (21/12) η οποία υποστηρίζει πως «ο πόλεμος στην Ουκρανία θα τελειώσει μόνον όταν οι Ρώσοι καταλάβουν ότι ήταν ένα λάθος». Το ερώτημα είναι πώς θα το καταλάβουν αυτό όταν οι Δυτικοί σύμμαχοι είναι διασπασμένοι, καθώς ο Ντόναλντ Τραμπ «έχει προκαλέσει ένα άνευ προηγουμένου μεταπολεμικό ρήγμα στη δυτική συμμαχία, επιτυγχάνοντας έναν κεντρικό στρατηγικό στόχο της ρωσικής πολιτικής από την εποχή του Στάλιν…»;

Πολιτικοί και διανοούμενοι που κατάγονται από χώρες οι οποίες βίωσαν το κομμουνιστικό καθεστώς είναι φυσικό να γνωρίζουν καλύτερα από όλους τι σημαίνει για το ρωσικό imperium –με σοβιετική ή καπιταλιστική μορφή– η έννοια του ζωτικού χώρου. Σχεδόν δύο γενιές μεγάλωσαν μέσα σε καθεστώς καταπίεσης και οικονομικής υπανάπτυξης σε σχέση με τις δυτικές κοινωνίες και αυτό δύσκολα ξεπερνιέται ακόμη και μετά 35 χρόνια ελευθερίας και δημοκρατίας. Συγχρόνως, η εισβολή των ρωσικών στρατευμάτων σε Γεωργία και Ουκρανία κρούει τον κώδωνα του κινδύνου κυρίως για τις βαλτικές δημοκρατίες πως, ευκαιρίας δοθείσης, θα αποτελέσουν τον επόμενο στόχο του ρωσικού imperium.».

Για τη διαφθορά που αποκαλύφθηκε στην Ουκρανία, η Αν Απλμπαουμ επισημαίνει ότι φαινόμενα διαφθοράς παρατηρούνται παντού. Μόνον όμως στις δημοκρατίες αποκαλύπτονται και τιμωρούνται οι ένοχοι. Στα ολοκληρωτικά καθεστώτα όσοι φέρνουν στην επιφάνεια τέτοια σκάνδαλα τούς τρώει το μαύρο σκοτάδι.

«Αυτή η δημοκρατική κουλτούρα που έχει αρχίσει να ριζώνει στην Ουκρανία είναι ένας κρίσιμος λόγος που ο Πούτιν είναι αποφασισμένος να την υποτάξει. Είναι πολύ επικίνδυνο για αυτόν να βλέπουν οι Ρώσοι έναν πολιτισμικά συγγενή λαό να διεξάγει ελεύθερες εκλογές και να υποχρεώνει ισχυρούς αξιωματούχους να λογοδοτούν».

(Απόσπασμα άρθρου του Σ. Μουμτζή απόο την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)