Απόψεις...

 

 «Έχει γραφτεί ξανά πως πριν από έναν αιώνα η Τουρκία δεν είχε καν το διπλάσιο πληθυσμό σε σχέση με την Ελλάδα. Σήμερα έχει τον οκταπλάσιο πληθυσμό.Η αύξηση του πληθυσμού, εκτός από τη διεύρυνση της διαφοράς εργατικού και επιστημονικού δυναμικού ανάμεσα στις δύο χώρες, δημιουργεί και οικονομίες κλίμακας. Μια χώρα με εσωτερική αγορά άνω των 40–50 εκατ. καταναλωτών μπορεί να στηρίξει εγχώριες αυτοκινητοβιομηχανίες και άλλες υψηλής ειδίκευσης παραγωγικές μονάδες. Επιπλέον, μια χώρα με ΑΕΠ άνω του 1 τρισ. ευρώ μπορεί, χωρίς σοβαρές συνέπειες, να δαπανά 30–40 δισ. ευρώ για την άμυνα, κάτι που είναι απαγορευτικό για μια χώρα με ΑΕΠ 200–300 δισ. ευρώ.

Το Ισραήλ, ως προνομιακός σύμμαχος των ΗΠΑ, λαμβάνει εξοπλιστική βοήθεια περίπου 20 δισ. δολ. τον χρόνο και έχει εξασφαλίσει τεχνολογικό και ποσοτικό πλεονέκτημα έναντι των άλλων συμμάχων των ΗΠΑ στην περιοχή.Η σύμπλευση Ελλάδας και Κύπρου με το Ισραήλ μπορεί να εξασφαλίσει την ανατροπή του ισοζυγίου ισχύος με την Τουρκία στην περιοχή.Η εξοπλιστική ενίσχυση της Ελλάδας τις τελευταίες δεκαετίες αποσκοπούσε κυρίως στην αποτροπή και όχι στην επικράτηση. Δηλαδή, αν η Τουρκία επιχειρούσε να καταλάβει κάποιο μέρος της Ελλάδας, το πλήγμα που θα δεχόταν θα ήταν τόσο ισχυρό ώστε να καθιστά οποιοδήποτε όφελος υπέρμετρα ακριβό.

Η συμμαχία Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ, όμως, πολλαπλασιάζει τη στρατιωτική ισχύ των τριών χωρών· δεν την αθροίζει απλώς. Μπροστά στην ανατροπή που δρομολογεί η σύμπλευση Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ, στην Τουρκία απομένουν δύο επιλογές.Η μία είναι να εξουδετερώσει άμεσα την ισχύ αυτής της συμμαχίας με ένα προληπτικό πλήγμα. Κάτι τέτοιο, όμως, χωρίς εναέρια υπεροχή είναι εξαιρετικά δύσκολο.Η δεύτερη επιλογή είναι η ανατροπή του Ερντογάν και η απομάκρυνση των ισλαμιστών από τα κέντρα ισχύος. Με την επάνοδο των κεμαλιστών, η Τουρκία θα επιχειρήσει να εξασφαλίσει ισορροπία δυνάμεων με τη βοήθεια των ΗΠΑ και της Δύσης.Αμφότερα μοιάζουν δύσκολα εγχειρήματα»

                                                                              (Κ. Στούπας-liberal.gr)

«H πολιτική μας ηγεσία μοιάζει να ξύπνησε από έναν παρατεταμένο και επικίνδυνο λήθαργο σε σχέση με την άμυνα της χώρας. Αργήσαμε πολύ είναι η αλήθεια, ειδικά σε σύγκριση με τα μεγάλα βήματα που έχει κάνει η Τουρκία τα τελευταία χρόνια. Γίνεται όμως μια τεράστια προσπάθεια να κερδηθεί χαμένο έδαφος και να προσαρμοστούν, επιτέλους, οι Ενοπλες Δυνάμεις στις νέες απαιτήσεις και τα μαθήματα του πολέμου στην Ουκρανία.

Το Πολεμικό Ναυτικό είχε μείνει τραγικά πίσω, με πλοία που μετρούσαν δεκαετίες και προσωπικό που το εγκατέλειπε με ανησυχητικούς ρυθμούς. Η ανάποδη πυραμίδα της στρατιωτικής ιεραρχίας, με τους άπειρους αξιωματικούς και την παράλογη αναλογία αξιωματικών και μονίμων στελεχών, έπρεπε να καταργηθεί. Η πολεμική βιομηχανία μας ήταν ανύπαρκτη και έρμαιο στα χέρια κομματικών στελεχών και συνδικαλιστών. Μια κουλτούρα Δεκοποίησης είχε εξαπλωθεί σε μεγάλο κομμάτι των Ενόπλων Δυνάμεων. Ακόμη και οι στρατιωτικές σχολές είχαν μείνει απελπιστικά πίσω από πλευράς εξοπλισμού και εγκαταστάσεων. 

Τέλος, η Ελλάδα ήταν εντελώς ανέτοιμη να μπει στο νέο σκηνικό επιχειρήσεων σε σχέση με τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, αλλά και την προστασία από αυτά.Σε όλους αυτούς τους τομείς τα πράγματα έχουν αλλάξει ή πρόκειται να αλλάξουν, εφόσον προχωρήσουν οριστικά τα σχέδια του υπουργείου Αμυνας. Υπάρχει ασφαλώς γκρίνια, αλλά γκρίνια υπάρχει παντού και πάντοτε όταν κάποιοι ξεβολεύονται και απειλείται το στάτους κβο της αδράνειας».

                                                                   (Αλ. Παπαχελάς-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)