Απόψεις...

 

«Το ελληνικό κράτος στέκεται σε μεγάλο βαθμό όρθιο γιατί υπάρχει αυτό το 10, 20, 30 –δεν ξέρω ακριβώς πόσο– τοις εκατό των δημοσίων υπαλλήλων που το κουβαλούν στην πλάτη τους. Τους συναντάς σε όλους τους τομείς, στην Αστυνομία, στη Δικαιοσύνη, στις Ενοπλες Δυνάμεις, στα βασικά υπουργεία. Οσο οι πολιτικοί κάνουν ρουσφέτια ή επιδίδονται σε πειραματισμούς, οι δημόσιοι αυτοί λειτουργοί παρακολουθούν την υλοποίηση φακέλων, ξέρουν τα νούμερά τους και μπορούν να δώσουν απαντήσεις με στοιχεία και αρχή, μέση και τέλος σε κάθε ερώτηση που αφορά το αντικείμενό τους. 

Η επέλαση του λαϊκισμού τη δεκαετία του 1980 κατέστησε τον συγκεκριμένο τύπο υπαλλήλων είδος προς εξαφάνιση, καθώς αντικαταστάθηκαν από συμβούλους, ειδικούς γραμματείς και στελέχη πολιτικών γραφείων.Το πληρώσαμε ακριβά, γιατί καμία χώρα δεν μπορεί να πάει μπροστά χωρίς σοβαρό κράτος που στηρίζεται στην εμπειρία και στη συνέχεια».

                                                                 (Αλ. Παπαχελάς-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

«Περίμεναν οι διοργανωτές της εκδήλωσης -πρεμιέρας χιλιάδες Βορειοελλαδίτες να κατακλύσουν τους γύρω χώρους από τον κινηματογράφο «Ολύμπιον» και μόλις μετά βίας γέμισαν την αίθουσα. Τα παλιά τα μεγαλεία πέρασαν. Τώρα πλέον η Μαρία Καρυστιανού δεν αντιμετωπίζεται ως η πενθούσα μητέρα, αλλά ως μια πολιτική αρχηγός ενός ρωσόφιλου κόμματος. Γράφτηκε, και σωστά, πως η δεδομένη ρωσοφιλία δεν είναι κάτι το αρνητικό για το κόμμα Καρυστιανού, καθώς περίπου ένα 30% των Ελλήνων διάκειται φιλικά προς τη Ρωσία και τον Πούτιν. Όμως αυτό το 30% καλύπτεται πολιτικά από τουλάχιστον τέσσερα κόμματα, γεγονός που θα επιφέρει μια ανακατανομή της δύναμής τους. Δηλαδή ψιλικατζίδικα πράγματα. 

Αυτή η πορεία της πτώσης, από τις πλατείες με τα εκατομμύρια, στην αίθουσα ενός κινηματογράφου θα αποτυπωθεί και στις πρώτες δημοσκοπήσεις.  Τελικά, η πρεμιέρα του κόμματος δεν είχε καμιά έκπληξη. Και αντιεμβολιαστές και ΕΠΑΜ και γραφικές περσόνες που βρήκαν ρόλο και ολίγη αριστερά - κατά το ολίγη ρωσική. Υποθέτω πως όλος ο αριστερός συρφετός που προώθησε την Καρυστιανού να αισθάνεται εντελώς εξαπατημένος. Ιστορικά, ίσως είναι η πρώτη φορά που μια ούλτρα συντηρητική προσωπικότητα είδε στο πρόσωπο των αριστερών τους χρήσιμους ηλίθιους και τους εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο».

                                                                      (Σ. Μουμτζής-liberal.gr)