Απόψεις...

 

«Παρασκευή 14 Μαΐου 1948, λίγο μετά το μεσημέρι, ο Νταβίντ Μπεν Γκουριόν εξήγγειλε την ίδρυση του εβραϊκού κράτους. Την επόμενη μέρα, επτά αραβικά κράτη επιτέθηκαν στο νεογέννητο κράτος για να το εξαφανίσουν από τον χάρτη. Τα νίκησε, επέζησε και μεγαλούργησε. Λίγους μήνες πιο μπροστά, στις 29 Νοεμβρίου 1947, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ αποφάσισε τη δημιουργία, στην περιοχή που ονομαζόταν Παλαιστίνη, δύο κρατών, ενός αραβικού και ενός εβραϊκού. 

Η απόφαση 181 του ΟΗΕ προνόησε η ιερή πόλη της Ιερουσαλήμ να τεθεί υπό διεθνή έλεγχο και απέδωσε το 54% της παλαιστινιακής γης στο εβραϊκό κράτος και το 43%, που ήταν και το πιο εύφορο, στο αραβικό κράτος. Υπέρ της συγκεκριμένης απόφασης ψήφισαν 33 κράτη, κατά 13, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα και απείχαν 10 κράτη μεταξύ των οποίων και η Βρετανία. 

Από την ίδρυσή του το Κράτος του Ισραήλ δίνει καθημερινά έναν υπαρξιακό αγώνα. Γνωρίζει πως δεν δικαιούται να ηττηθεί ούτε μια φορά. Οποιος κοιτάξει τον χάρτη θα δει μια κουκκίδα να περιβάλλεται από εχθρικά κράτη που εκτείνονται από τον Ατλαντικό ως τον Περσικό Κόλπο. Και όμως το «προοδευτικό αφήγημα» υποστηρίζει πως αυτή η κουκκίδα των 9.600.000 κατοίκων, εκ των οποίων το 20% είναι Αραβες, απειλεί το αραβικό έθνος των 360 εκατομμυρίων».

                                                                 (Σ. Μουμτζής-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

«Σε ένα κατάστημα παιδικών ρούχων στο χωριό Αλ Χιάμ του νότιου Λιβάνου ξεκινάει μια σήραγγα βάθους περίπου 25 μέτρων. Η είσοδος στη στοά γίνεται από ένα φρεάτιο με άνοιγμα 50Χ50, ίσα ίσα για να χωρέσει ένας άνθρωπος. Η κάθετη σκάλα γίνεται ελικοειδής και συνεχίζει να κατεβαίνει προς τα θεμέλια του κτιρίου. Στη συνέχεια, από μια τρύπα σε έναν τοίχο περνάει στο διπλανό κτίριο, όπου κατεβαίνει για ακόμη λίγα μέτρα μέχρι που φτάνει σε μια βαριά μεταλλική πόρτα. Είναι φτιαγμένη μέσα στον βράχο και τα τοιχώματά της ενισχυμένα με μεταλλικό σκελετό. Στα δεξιά υπάρχει μια στενή πόρτα η οποία οδηγεί σε ένα πολύ μικρό δωμάτιο. Εκεί βρίσκονται η γεννήτρια ρεύματος, η παροχή νερού και το σύστημα εξαερισμού. 

Παρακάτω, κατά μήκος του στενού διαδρόμου, μια σειρά από μπαταρίες αυτοκινήτου, συστήματα επικοινωνιών, οι άδειοι πλέον οπλοβαστοί αλλά και η κεντρική αίθουσα της σήραγγας.. «Τους πήρε περίπου δύο χρόνια και υπολογίζουμε ότι δαπάνησαν εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια μόνο για τη συγκεκριμένη υποδομή, η οποία λειτουργούσε ως υπόγειο κέντρο διοίκησης της Χεζμπολάχ για την περιοχή του Αλ Χιάμ. 

Παρατηρήσαμε ότι από την εκεχειρία του 2024 μέχρι σήμερα έχουν μετακινήσει μεγάλο μέρος του οπλοστασίου τους στον νότιο Λίβανο και κατάφεραν να φτιάξουν αρκετές υποδομές», λέει στην «Κ» ο επικεφαλής της 91ης Μεραρχίας, η οποία έχει υπό τον έλεγχό της μεγάλο τμήμα της μεθορίου».

                                                                                     (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)