Απόψεις...

«Η προσωπική ιστορία της Ισπανίδας αριστερής ακτιβίστριας Estíbaliz Kortazar είναι χαρακτηριστική. Η περιπέτεια της Εστιμπαλίθ Κορτάθαρ, κατοίκου του Basauri, ξεκίνησε ως πράξη αλληλεγγύης και κατέληξε σε προσωπικό εφιάλτη. Η γυναίκα παραχώρησε, έναντι ενοικίου, ένα δωμάτιο στο σπίτι της σε έναν 48χρονο Μαγκρεμπίνο μετανάστη, στο πλαίσιο της συμμετοχής της σε οργάνωση αλληλεγγύης. 

Αρχικά εκείνος πλήρωνε κανονικά, όμως από το 2025 σταμάτησε να καταβάλλει το ενοίκιο και η συμβίωση έγινε αφόρητη.Σύμφωνα με την ίδια, ο ενοικιαστής την παρενοχλούσε, την εξύβριζε, προκαλούσε ζημιές, αύξανε υπερβολικά τους λογαριασμούς, άλλαξε την κλειδαριά και τελικά την ανάγκασε να εγκαταλείψει το ίδιο της το σπίτι. Παρά την έκδοση διαταγής έξωσης, η διαδικασία πάγωσε λόγω της ισπανικής νομοθεσίας, η οποία αναστέλλει ορισμένες εξώσεις έως το τέλος του 2025.

Θυμάμαι μια ανάλογη περίπτωση εύπορης Ελληνίδας ακτιβίστριας πριν από μερικά χρόνια, όταν ομάδα «αλληλέγγυων» κατέλαβε ακατοίκητη πολυκατοικία που είχε κληρονομήσει, προκειμένου να στεγάσει άστεγους παράνομους μετανάστες. Ταλαιπωρήθηκε επί χρόνια μέχρι η Δικαιοσύνη να εφαρμόσει τα προβλεπόμενα από τη νομιμότητα.

Ο Pascal Bruckner, στο βιβλίο Η Τυραννία της Μεταμέλειας, επιχειρεί μια βαθιά κριτική της σύγχρονης Δύσης και ιδιαίτερα της ευρωπαϊκής διανόησης, υποστηρίζοντας ότι η Ευρώπη έχει παγιδευτεί σε μια μόνιμη κατάσταση συλλογικής ενοχής και αυτοκατηγορίας για τα εγκλήματα του παρελθόντος της — αποικιοκρατία, δουλεμπόριο, ιμπεριαλισμό, ναζισμό και πολέμους.

Ο Μπρυκνέρ θεωρεί ότι η Δύση πέρασε από το στάδιο της αυτοκριτικής —που είναι υγιές και αναγκαίο— σε ένα νέο στάδιο «μεταμέλειας χωρίς τέλος». Κατά τον συγγραφέα, η Ευρώπη μετατρέπει την ενοχή σε πολιτισμική ταυτότητα, θεωρώντας τον εαυτό της διαρκώς υπεύθυνο για όλα τα δεινά του κόσμου. Αυτό, σύμφωνα με τον ίδιο, δημιουργεί μια μορφή «ηθικού μαζοχισμού», όπου κάθε δυτικό επίτευγμα αντιμετωπίζεται με καχυποψία, ενώ άλλοι πολιτισμοί ή ολοκληρωτικά καθεστώτα κρίνονται με πολύ μεγαλύτερη επιείκεια».

                                                                        (Κ. Στούπας-liberal.gr)

«Επτακόσιοι οδηγοί αστικών λεωφορείων, από τους 2700 συνολικά, δήλωναν ασθένεια, αλλά την ίδια στιγμή αρκετοί απ’ αυτούς εργάζονταν σε εταιρίες τουριστικών μεταφορών εισπράττοντας βεβαίως και τον μισθό τους απ’ το δημόσιο.Ως αποτέλεσμα, μόνο το 2024, χάθηκαν περίπου 500.000 δρομολόγια αστικών συγκοινωνιών λόγω έλλειψης οδηγών.Η είδηση καθ’ αυτή είναι εντυπωσιακή.Και θυμίζει μια άλλη, αυτή με τους «τυφλούς» της Ζακύνθου που τσέπωναν τα επιδόματα για πολλά χρόνια, αν και μόνο ελάχιστοι τα δικαιούνταν. Και οι υπόλοιποι εργάζονταν κανονικά ακόμα και ως ταξιτζήδες ή ποδοσφαιριστές».

                                                                       (Κ. Μπερμπερίδης-liberal.gr)