Απόψεις...

 

 «Η Τουρκία προτίθεται να φέρει προς ψήφιση στη Βουλή το σχέδιο της Γαλάζιας Πατρίδας. Αναμφίβολα πρόκειται για μια επιθετική κίνηση, η οποία δυναμιτίζει τη Διακήρυξη Φιλίας και Καλής Γειτονίας που υπογράφηκε στις 7 Δεκεμβρίου 2023 στην Αθήνα από τον Έλληνα πρωθυπουργό και τον Τούρκο πρόεδρο.Η Διακήρυξη των Αθηνών, μεταξύ άλλων, προέβλεπε δέσμευση για αποφυγή εντάσεων και ενεργειών που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε κρίση μεταξύ των δύο χωρών, καθώς και σεβασμό στις αρχές του ΟΗΕ και του διεθνούς δικαίου.

Η Τουρκία σύρθηκε από τους συμμάχους της στη Διακήρυξη των Αθηνών, ύστερα από μια περίοδο απειλών και υβριδικών επιχειρήσεων κατά της Ελλάδας, προσδοκώντας την άρση του εμπάργκο στην προμήθεια δυτικού αμυντικού εξοπλισμού και, κυρίως, ανταλλακτικών και αναβαθμίσεων για τα F-16, καθώς και την επάνοδο στο πρόγραμμα των F-35.Τα δεδομένα δείχνουν πως, μέχρι στιγμής, έχει αποτύχει παταγωδώς. Επιπλέον, η Ελλάδα, με το αίτημα απόσυρσης του casus belli για τη διακήρυξη των θαλάσσιων ορίων στα 12 μίλια, έχει καταφέρει να αποκλείσει την Τουρκία από το πρόγραμμα SAFE, παρά τις επίμονες προσπάθειες των τουρκόφιλων κύκλων της ΕΕ.

Η συμφωνία της Ελλάδας με την Αίγυπτο για την ανακήρυξη κοινής ΑΟΖ έχει τσαλακώσει το τουρκολιβυκό Σύμφωνο. Για την Τουρκία θα είχε μεγαλύτερη αξία μια αντίστοιχη συμφωνία με γειτονική χώρα, η οποία να επιβεβαιώνει το σχέδιο της Γαλάζιας Πατρίδας, παρά η απλή διακήρυξή του από το τουρκικό κοινοβούλιο.Με τις συμφωνίες Ελλάδας – Γαλλίας – Κύπρου, Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ και Ελλάδας – ΗΠΑ, η Τουρκία παραμερίζεται από τις εξελίξεις στη Ν.Α. Μεσόγειο.Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή παραμερίζουν επίσης την Τουρκία. Πρόσφατα, οι αραβικές χώρες προσέτρεξαν στην Ελλάδα για στήριξη έναντι των επιθέσεων από το Ιράν και όχι στην Τουρκία, η οποία προβάλλει τον εαυτό της ως περιφερειακή δύναμη.

Οι εξελίξεις μετά την επίθεση της Χαμάς, τον Οκτώβριο του 2023, έχουν αναβαθμίσει τον ρυθμιστικό ρόλο του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή. Ο ρόλος του Ισραήλ περιορίζει τις τουρκικές φιλοδοξίες στην περιοχή.Η ενίσχυση της ελληνικής αποτρεπτικής ισχύος στο Αιγαίο, στη Ν.Α. Μεσόγειο και στα Βαλκάνια περιορίζει επίσης τις τουρκικές φιλοδοξίες προς τα Βαλκάνια.Το οικονομικό και γεωπολιτικό «θαύμα» του Ερντογάν έχει υλοποιηθεί με τεράστιες απώλειες στην καθημερινότητα των Τούρκων πολιτών. Μέσα σε έξι χρόνια, η ισοτιμία από 5 λίρες ανά δολάριο έχει φτάσει στις 43 λίρες ανά δολάριο.

Η Κεντρική Τράπεζα της Τουρκίας προχώρησε τον Μάρτιο σε πωλήσεις 52 τόνων χρυσού, λόγω του πολέμου στη Μέση Ανατολή, σε μια προσπάθεια να στηρίξει το εθνικό νόμισμα, το οποίο βρίσκεται κοντά σε ιστορικά χαμηλά έναντι του δολαρίου.Από την έναρξη του πολέμου στο Ιράν μέχρι και τις 27 Μαρτίου, η Τουρκία είχε πουλήσει ή δανείσει χρυσό αξίας 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων, συμβάλλοντας στη μεγαλύτερη μηνιαία πτώση της τιμής του πολύτιμου μετάλλου από το 2008 και μετά, σύμφωνα με στοιχεία και υπολογισμούς των «Financial Times».

Η Τουρκία, λοιπόν, αισθάνεται «στριμωγμένη» και αντιδρά σπασμωδικά. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν είναι επικίνδυνη. Παραμένει, όμως, μια χώρα που καταλαβαίνει μόνο τη σκληρή γλώσσα της ισχύος.Η νέα πρόκληση της ψήφισης της Γαλάζιας Πατρίδας από το τουρκικό κοινοβούλιο προσφέρει στην Ελλάδα την ευκαιρία να υλοποιήσει το δικαίωμά της για ανακήρυξη θαλάσσιων ορίων στα 12 μίλια από τις χερσαίες ακτές της χώρας και της Κρήτης».

                                                                             (Κ.Στούπας-liberal.gr)

 «Η συνεργασία με το Ισραήλ ενοχλεί. Η στήριξη από την Γαλλία «τρομάζει». Η Τουρκία θέλει την Ελλάδα αδύναμη. Προβληματίζονται από το deal του Κάθετου Διαδρόμου. Ακόμη περισσότερο από την αμυντική ικανότητα της Ελλάδος. Πήραν μια μικρή γεύση όταν πετούσαν πάνω από τα κεφάλια τους οι ιρανικοί πύραυλοι. Η Τουρκία είναι έτοιμη να δοκιμάσει τις αντοχές μας με το τέλος του πολέμου στο Ιράν. Αυτό το καλοκαίρι θα είναι δύσκολο. Και θα γίνει ακόμη πιο δύσκολο σε συνθήκες πιθανής πολιτικής αστάθειας στην Αθήνα. 

Δεν περιμένουμε πολλά πράγματα από τους Γερμανούς και τους στενούς τους συμμάχους. Η τουρκολαγνεία τους είναι προϊόν ισχυρών οικονομικών συμφερόντων και οι συγκεκριμένοι εταίροι μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν πολλές φορές αποδείξει ότι υπολογίζουν περισσότερο τα στενά τους συμφέροντα απ’ ότι τα αλτρουιστικά περί ενωμένης Ευρώπης κλπ».

                                                                            (Θ. Μαυρίδης-liberal.gr)