Στη χειρότερη κατάσταση από ποτέ βρίσκεται η λίμνη του Ζηρού στη Φιλιππιάδα. Μια πανέμορφη αλπική λίμνη, ένα σπάνιο φυσικό τοπίο για την περιοχή, έχει αφεθεί να ρημάξει κυριολεκτικά.
Πεζοδρόμια πνιγμένα στα βάτα, πρόχειρες
κατασκευές που θυμίζουν εγκατάλειψη, κομμένες περιφράξεις, κοπάδια με πρόβατα
που βόσκουν μέσα στις εγκαταστάσεις με τα τσομπανόσκυλα να κυνηγάνε
περαστικούς, ατελείωτα σκουπίδια και η πλήρης απουσία φροντίδας δίνουν το
σημερινό της στίγμα. Αν βάλει κανείς και τα καμένα έχει μια καλή εικόνα του πώς ΔΕΝ πρέπει να μοιάζει ένα τέτοιο τοπίο.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο περιμετρικός δρόμος
παραμένει χωματόδρομος με χαλίκι και
λακκούβες, έτσι που κάθε αυτοκίνητο που περνάει να σηκώνει σύννεφα σκόνης
που καταλήγουν παντού: στη λίμνη, στη βλάστηση, στους επισκέπτες. Κι αυτό δεν
είναι απλώς αμέλεια. Είναι περιβαλλοντική υποβάθμιση με τη σφραγίδα της ανοχής.
Και μέσα σε αυτό το σκηνικό υπάρχει -ειρωνικά- και ένα
περιβαλλοντικό κέντρο. Για ποιον ακριβώς λόγο; Για να υπενθυμίζει τι θα έπρεπε
να συμβαίνει και δεν συμβαίνει; Για να λειτουργεί ως άλλοθι; Ή για να προσθέτει
ακόμα ένα επίπεδο αντίφασης σε μια ήδη προβληματική εικόνα; Όταν ένας χώρος που υποτίθεται ότι υπηρετεί
την περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση βρίσκεται μέσα σε ένα περιβάλλον εγκατάλειψης,
τότε κάτι είναι βαθιά λάθος.
Η Λίμνη Ζηρού σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, θα αποτελούσε σημείο αναφοράς: με ήπιες υποδομές, με σεβασμό στο περιβάλλον, με καθαρούς χώρους, με επισκέπτες που θα έρχονταν για να τη γνωρίσουν - όχι για να διαπιστώσουν την παρακμή της. Θα ήταν ένας χώρος οργανωμένος, προστατευμένος, ζωντανός.
Λίμνες αντίστοιχης κλίμακας σε χώρες της Ευρώπης λειτουργούν ως
πρότυπα. Όχι γιατί είναι ομορφότερες. Αλλά γιατί διοικούνται. Με καθαριότητα
που δεν είναι ζητούμενο αλλά δεδομένο. Με υποδομές ήπιες αλλά συντηρημένες. Με
πρόσβαση οργανωμένη - όχι χωματόδρομους που σηκώνουν σκόνη.
Εδώ το μόνο που φαίνεται να λειτουργεί οργανωμένα είναι η
εγκατάλειψη. Ακόμη και όταν εμφανίστηκε κάποια πρόταση για βελτίωση, αντί
να ανοίξει ένας σοβαρός διάλογος, ενεργοποιήθηκε το γνωστό αντανακλαστικό: άρνηση και στασιμότητα.
Αντί για σχέδιο, αδιαφορία. Αντί για ευθύνη, μετάθεση ευθυνών.
Και το ερώτημα είναι απλό: Ποιος ευθύνεται; Η τοπική αυτοδιοίκηση που δεν παρεμβαίνει; Η περιφερειακή Δ/νση που είναι απούσα; Οι υπηρεσίες που αδρανούν; Η κοινωνία που συνηθίζει την εικόνα; Η απάντηση είναι εξίσου απλή: Όλοι. Γιατί η εγκατάλειψη δεν είναι ατύχημα. Είναι αποτέλεσμα επιλογών ή πιο σωστά, της απουσίας τους.
Η
λίμνη Ζηρού δεν χρειάζεται άλλα λόγια. Χρειάζεται αποφάσεις, σχέδιο και ευθύνη.
Και, πάνω απ’ όλα, χρειάζεται όλοι εμείς να σταματήσουμε να ανεχόμαστε την παρακμή ως κανονικότητα. Έτσι, η σιωπή
δεν μπορεί να είναι πια επιλογή. Η λίμνη Ζηρού δεν αντέχει άλλη υποβάθμιση. Και
η κοινωνία δεν αντέχει άλλη κοροϊδία.
Και ενώ όλα αυτά παραμένουν άλυτα, διαφημίζονται μηχανοκίνητα
οχήματα που μπαίνουν μέσα σ' έναν
ευαίσθητο φυσικό χώρο όπως είναι ο Κοκκινοπηλός, ένας ιδιαίτερος
γεωμορφολογικός σχηματισμός με μοναδικά χαρακτηριστικά. Κι εκεί επιτρέπεται μια δραστηριότητα που φέρνει
θόρυβο, σκόνη και επιβάρυνση. Με ποια λογική;
Και εδώ όμως τα ερωτήματα είναι και θεσμικά: Υπάρχει εγκεκριμένη Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων για τις συγκεκριμένες δραστηριότητες; Τηρούνται οι όροι προστασίας της περιοχής και ποιος ελέγχει την εφαρμογή τους; Έχει αξιολογηθεί η σωρευτική επιβάρυνση (σκόνη, θόρυβος, ανθρώπινη πίεση); Υπάρχει σαφές θεσμικό πλαίσιο που να επιτρέπει τέτοιες χρήσεις σε έναν τέτοιο χώρο; Ποιος υπογράφει, ποιος εγκρίνει και -κυρίως- ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη; Συμφωνούν οι θεσμικοί παράγοντες με τη διεξαγωγή μηχανοκίνητων δραστηριοτήτων σε αυτό το περιβάλλον;
Απαντήσεις ΔEN προβλέπονται…
Ένα μικρό δείγμα:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου