Απόψεις...

 

«Η Καρυστιανού είναι ο Ακύλας της πολιτικής μας σκηνής. Αυτό τον καημένο, πρώτα τον χρίσαμε παμψηφεί σίγουρο πρωταθλητή στην Γιουροβίζιον και στην επιστροφή του δεν τον χαιρέτησαν ούτε οι λαχειοπώλες που σουλατσάρουν στο Ελ. Βενιζέλος. Έτσι κι η Μαρία. Ξεκίνησε με αποδοχή 70% και με συγκεντρώσεις εκατομμυρίων σε πλατείες, για να ξεφουσκώσει στο δημοσκοπικό 7% και στις χαζομαζώξεις 30 νοματαίων κάτω από τα εικονίσματα του γραφείου της Γρατσία.Τέτοια κατρακύλα έχει πάθει, πριν καν εξαγγείλει το κόμμα. Έτσι που πάει, μέχρι να έρθουν οι εκλογές, θα φλερτάρει με την είσοδο της στην Βουλή. 

Σ’ αυτήν θ’ ακουμπήσουν τα συμφέροντα τους οι Ρώσοι; Αφήστε που θα εξαρτηθεί κι απ’ τον Βελόπουλο, στην ίδια δεξαμενή ψαρεύουν και δεν είναι εύκολος αντίπαλος. Η Μαρία ανοίγει το στόμα της και δεν ξέρει να μιλήσει, ο Βελό στην ίδια ομιλία απευθύνεται σε πέντε διαφορετικά κοινά με αντίθετες απόψεις μεταξύ τους και τους αφήνει όλους ικανοποιημένους».

                                                              (Δ. Καμπουράκης-liberal.gr)

«Ο τουρκικός νόμος περί θαλάσσιας δικαιοδοσίας, ο οποίος θα θεσπιστεί 44 χρόνια μετά τον νόμο περί χωρικών υδάτων του Μαΐου 1982, περιέχει εξαιρετικά σημαντικές διατάξεις. Με τον νέο νόμο, η Τουρκία ορίζει νομικά τα χωρικά της ύδατα στη Μαύρη Θάλασσα και τη Μεσόγειο στα 12 ναυτικά μίλια. Στο Αιγαίο Πέλαγος, τα χωρικά ύδατα καταγράφονται επίσημα ως 6 ναυτικά μίλια.Το σημαντικότερο πλεονέκτημα του νόμου θα είναι οι κανονισμοί που αφορούν τις περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας, οι οποίες αποτελούνται από την υφαλοκρηπίδα, τη συνορεύουσα ζώνη και την αποκλειστική οικονομική ζώνη, καθώς και άλλες θαλάσσιες περιοχές. 

Ο νόμος ορίζει ότι όλες οι οικονομικές, επιστημονικές και περιβαλλοντικές δραστηριότητες στις Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες υπόκεινται στην άδεια της Τουρκίας. Μια άλλη σημαντική ρήτρα παρέχει στον Πρόεδρο την εξουσία να κηρύσσει περιοχές που η Τουρκία δεν έχει ακόμη κηρύξει ως Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη ως «Θάλασσες με Ειδικό Καθεστώς».

                                                              (Ν. Γεωργιάδης-ATHensvoice)

«Διαβάζω για το τουρκικό UAV Mizrak που κατασκευάζει η εταιρεία Βaykar. Βεληνεκές από 1000-2000 χιλιόμετρα. Το UAV Κ2 και Sivrisinek έχουν διάρκεια πτήσης ως 13 ώρες και βεληνεκές ως 3000 χιλιόμετρα. Ενώ η παραγωγική δυνατότητα του συγκροτήματος Baykar ανέρχεται σε χιλιάδες drones τον μήνα. Το κόστος τους 25-30.000 ευρώ, ανά τεμάχιο. Και ως γνωστόν αυτά τα φτηνά πολεμικά εργαλεία μπορούν να εξουδετερώσουν όπλα δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ. Αγνοώ αν τα τουρκικά UAV μεγάλων αποστάσεων είναι τόσο αξιόπιστα όσο τα διαφημίζουν.

Το ερώτημα είναι εμείς τι κάνουμε; Διάβασα κάπου πως, υπό προϋποθέσεις, θα μπορέσουμε να παραγάγουμε 1000-4000 drones… ετησίως. Από όλη αυτή τη δύσμορφη κατάσταση τα επιχειρησιακά συμπεράσματα τα αφήνω στον αναγνώστη».

                                                                         (Σ. Μουμτζής-liberal.gr)