Απόψεις...

 

«Ο κ. Τσίπρας ήταν σαφής: ούτε ένα ευρώ στις μικρομεσαίες, αλλά βαρύς φορολογικός πέλεκυς στις κερδοφόρες επιχειρήσεις. Δεν είναι η πρώτη φορά που αριστεροί όλων των αποχρώσεων — από τη δημοκρατική σοσιαλδημοκρατία μέχρι τη ριζοσπαστική Αριστερά της αυτοδιαχείρισης και της κατάργησης της ατομικής ιδιοκτησίας — θεωρούν το κέρδος απόδειξη κλοπής και ενοχής και όχι προϊόν ανταμοιβής. Οι αριστεροί κατηγορούν τις επιχειρήσεις επειδή παράγουν κέρδη. Γι’ αυτό, όπου κυβέρνησαν, διέλυσαν οικονομίες και κοινωνίες, αφήνοντας πίσω ανθρώπους και πολιτείες σε ερείπια.Τα κέρδη, λοιπόν, μιας επιχείρησης δεν κάνουν καλό μόνο στην ίδια και στους μετόχους της. Κάνουν καλό σε όλους και στην ελληνική οικονομία.

Ας συνεχίσουμε με το παράδειγμα της ΔΕΗ, η οποία τα τελευταία χρόνια έχει καταστεί κερδοφόρα και η αξία της έχει ήδη φτάσει τα 7 δισ. ευρώ. Σε λίγες μέρες, μετά την αύξηση μετοχικού κεφαλαίου, θα αξίζει πάνω από 11 δισ. ευρώ.Επί κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η αξία της είχε πέσει στα 300 εκατ. ευρώ και η εταιρεία φλέρταρε με τη χρεοκοπία, απειλώντας να τινάξει στον αέρα όχι μόνο τις τράπεζες στις οποίες χρωστούσε, αλλά και την οικονομία και τη χώρα που ηλεκτροδοτεί.

Επειδή η ΔΕΗ παράγει πλέον κέρδη και όχι ζημιές, πριν λίγα χρόνια ιδιώτες επενδυτές τη χρηματοδότησαν με 1,5 δισ. ευρώ και τώρα θα τη χρηματοδοτήσουν με άλλα 4 δισ. ευρώ. Με αυτά τα κεφάλαια η εταιρεία θα υλοποιήσει ένα επενδυτικό πρόγραμμα-μαμούθ 23 δις. Ευρω  στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια.Με χρήματα Ελλήνων και ξένων ιδιωτών, η ΔΕΗ θα κατασκευάσει μονάδες και δίκτυα παραγωγής και αποθήκευσης ενέργειας. Για να προσφέρουν, όμως, οι ιδιώτες τα κεφάλαιά τους χρειάζονται μια ανταμοιβή, που είναι το κέρδος».

                                                                            (Κ. Στούπας-liberal.gr)

«Η πολιτισμική ρωσοφιλία μάλλον ενισχύθηκε μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και ιδίως μετά την άνοδο του Πούτιν, το φασίζον καθεστώς του οποίου επένδυσε πολύ στη χριστιανορθόδοξη ταυτότητα ως δήθεν αντέρεισμα στην «ηθική παρακμή της Δύσης», που υπονομεύει τις πατροπαράδοτες αξίες της «πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας» υπέρ της «woke κουλτούρας».Η ρητορική αυτή ριζοσπαστικοποιήθηκε μετά την απόπειρα εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία, όπου εκεί μάλιστα το Πατριαρχείο Μόσχας λειτούργησε ως η μακρά χείρα του Ρώσου δικτάτορα, πλάθοντας ιδεολογικές φαντασιώσεις περί «Τρίτης Ρώμης». 

Η εν λόγω ιδέα διατυπώθηκε για πρώτη φορά στις αρχές του 16ου αιώνα από τον μοναχό Φιλόθεο του Πσκοφ. Σύμφωνα με αυτήν, η Πρώτη Ρώμη έπεσε λόγω των «αιρέσεων» (εννοώντας τον καθολικισμό). Η Δεύτερη Ρώμη (Κωνσταντινούπολη) έπεσε στα χέρια των Οθωμανών το 1453 ως τιμωρία για την «προδοσία» της ορθόδοξης πίστης μετά τη Σύνοδο της Φεράρας-Φλωρεντίας (1438-39). Και πλέον, η Μόσχα αναδεικνύεται ως η Τρίτη Ρώμη, δηλαδή ως ο τελευταίος θεματοφύλακας της καθαρής ορθόδοξης πίστης, εφόσον «τέταρτη δεν θα υπάρξει».Το Πατριαρχείο Μόσχας, μέσω αυτής της ιδεολογίας, προβάλλει τον εαυτό του ως το κέντρο του ορθόδοξου κόσμου και μόνο αυθεντικό συνεχιστή της βυζαντινής παράδοσης, αμφισβητώντας τα πρωτεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

Γνωρίζουμε σήμερα από την ιστοριογραφική έρευνα ότι ο Στάλιν, παρότι είχε αποδεχτεί τη συμφωνία των ποσοστών το 1944 με τον Τσώρτσιλ, φλέρταρε παρασκηνιακά με την ιδέα μιας βίαιης απόσχισης της βόρειας Ελλάδας, όπου θα επιβαλλόταν το κομμουνιστικό καθεστώς, και ο πιστός του Ν. Ζαχαριάδης ανέλαβε ως πανίσχυρος γενικός γραμματέας του κόμματος να βάλει το σχέδιο αυτό στην πράξη από το 1946 και μετά.

Όλα αυτά δίνουν συνεπώς το δικαίωμα σε κάθε σώφρονα πολίτη να στέκεται όχι μόνο επικριτικά αλλά και καχύποπτα απέναντι σε κάθε νέα πολιτική δύναμη που εμφανίζεται με στενές αναφορές στη Ρωσία. Οφείλουμε να επανερχόμαστε διαρκώς σε αυτά τα ερωτήματα στο δημόσιο διάλογο, καθώς το διακύβευμα σήμερα δεν αφορά απλές πολιτικές διαφωνίες αλλά την ίδια την επιβίωση της φιλελεύθερης Δημοκρατίας μας από λογής-λογής ανοικτούς ή κρυφούς υπονομευτές της στο εξωτερικό αλλά πλέον και στο εσωτερικό».

                                                          (Δ.Π. Σωτηρόπουλος – iefimerida.gr)