Απόψεις...

 

 «Ο διάλογος Αθηναίων και Μηλίων που καταγράφει ο Θουκυδίδης αποτελεί μια πρώτης τάξεως περιγραφή της σχέσης δύναμης και αδυναμίας στις διεθνείς σχέσεις και την απολύτως σχετική αξία του διεθνούς δικαίου. Λέξη προς λέξη μπορούμε να τον μεταφέρουμε σε επεισόδια του δικού μας κόσμου. Κτήμα εσαεί λοιπόν ο Θουκυδίδης, ώς σήμερα τουλάχιστον. Και το κυριότερο, η διάψευση ότι η πρόοδος και η βελτίωση των όρων ζωής ή η εξέλιξη της επιστήμης μπορούν να αλλάξουν την ανθρώπινη φύση. Οπως λέει ο ίδιος, όσα περιγράφει ισχύουν «ἓως ἄν ἡ ἀνθρωπείη φύσις ἡ αὐτή ἦ».

Δύο αιώνες μετά την ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους, ακόμη δεν έχουμε βρει έναν τρόπο να διδάσκουμε τον δικό μας πολιτισμό στα παιδιά μας.Δεν ξέρω πόσο χρήσιμη θα αποδειχθεί η τεχνητή νοημοσύνη. Εκείνο που ξέρω είναι ότι δεν θα αντιμετωπίσει ποτέ τη φυσική ανοησία. Αυτήν την πολεμάει η κλασική σκέψη εκπαιδεύοντάς σε στην περιέργεια της κατανόησης ενός κόσμου που μπορεί να μην είναι ο δικός μας, αλλά μας δίνει τα εργαλεία για να τον κατανοήσουμε. Δεν χρειάζεται να μας το θυμίζει ο Σι. Μπορούμε και μόνοι μας. Ή μήπως δεν μπορούμε πια;»

                                               (Τ. Θεοδωρόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

 «Ο φετινός Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision 2026 επιβεβαίωσε κάτι πολύ βαθύτερο από ένα μουσικό αποτέλεσμα: ότι για μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής «προοδευτικής» ελίτ, το Ισραήλ είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που δεν έχει δικαίωμα ούτε να αμύνεται, ούτε να κερδίζει, ούτε καν να είναι συμπαθής στο κοινό χωρίς να θεωρείται ύποπτη. Μόλις το Ισραήλ πήγε εξαιρετικά στην ψήφο του κοινού, ξεκίνησε αμέσως η γνωστή υστερία περί «αγορασμένων ψήφων». 

Ξαφνικά ανακάλυψαν όλοι ότι υπάρχουν διασπορές, εθνικά αντανακλαστικά και γεωπολιτικές συμπάθειες στη Γιουροβίζιον, σαν να μην συνέβαινε αυτό εδώ και δεκαετίες. Οι Έλληνες ψηφίζουν την Ελλάδα, οι Κύπριοι την Κύπρο, οι Σκανδιναβοί μεταξύ τους, οι Βαλκάνιοι επίσης, οι Τούρκοι την Τουρκία, οι Αλβανοί την Αλβανία.Πάντα έτσι λειτουργούσε ο διαγωνισμός. Μόνο όταν «Εβραίοι» ή φιλοϊσραηλινοί Ευρωπαίοι ψήφισαν το Ισραήλ, βαφτίστηκε ξαφνικά «σκάνδαλο».

Η αλήθεια είναι πολύ πιο απλή και πολύ πιο ενοχλητική για ορισμένους: παρά την τεράστια προπαγάνδα, εκατομμύρια Ευρωπαίοι πολίτες δεν συμμερίζονται τη συλλογική υστερία των social media — μια υστερία που συχνά μοιάζει και συστηματικά κατευθυνόμενη από συγκεκριμένα αντιδυτικά και αντι-ισραηλινά κέντρα επιρροής - και ψήφισαν αυτό που είδαν και αυτό που ένιωσαν. 

Το Ισραήλ δέχθηκε στις 7 Οκτωβρίου τη μεγαλύτερη σφαγή Εβραίων μετά το Ολοκαύτωμα, με τρομοκράτες της Χαμάς να δολοφονούν παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένους. Και όμως, για ένα κομμάτι της Δύσης, η Ρωσία αποκλείεται επειδή επιτέθηκε, ενώ το Ισραήλ θα έπρεπε επίσης να αποκλειστεί επειδή αμύνθηκε μετά από μια πρωτοφανή τρομοκρατική θηριωδία. Αν αυτό δεν είναι πολιτική και ιδεολογική παράνοια, τότε τι είναι; »

                                                                              (Ηλ. Πέσσαχ-liberal.gr)