«Τις προάλλες στις ΗΠΑ συνέβη κάτι που, αν συνέβαινε σε οποιαδήποτε άλλη δημοκρατία του κόσμου (αλλά και στις περισσότερες μη δημοκρατικές χώρες του κόσμου) θα γινόταν η νούμερο ένα είδηση της χρονιάς, θα έριχνε την κυβέρνηση πριν έρθει το μεσημέρι και μετά θα συζητιόταν για μήνες, για χρόνια. Ταινίες θα γυρίζονταν γι’ αυτό. Ετσι όπως έχουμε γίνει, όμως, βάζω στοίχημα ότι μάλλον δεν το πήρατε καν χαμπάρι. Το τι φτάνει στον αφρό της ενημέρωσης, τι κατακρατάμε μέσα στην καταιγίδα των γεγονότων που παρελαύνουν στα timelines και το τι έχει τελικά επίπτωση στην πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα του κόσμου μας έχει αλλάξει δραματικά τα τελευταία χρόνια.
Αυτό που συνέβη είναι το εξής: ο πρόεδρος των ΗΠΑ κατάθεσε αγωγή κατά της κυβέρνησης των ΗΠΑ, δηλαδή κατά της κυβέρνησης που διοικεί ο ίδιος, ζητώντας αποζημίωση 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων από τον προϋπολογισμό του κράτους, για τον εαυτό του. Για την τσέπη του. Εκανε αγωγή στο κράτος που ελέγχει για να πάρει 10 δισ. από τα λεφτά των φορολογούμενων ο ίδιος προσωπικά. Οι λέξεις και τα γεγονότα έχουν χάσει κάθε νόημα πια. Η βαρύτητα των συμβάντων και τα κριτήρια με τα οποία αξιολογούμε το τι είναι σημαντικό και το τι όχι έχουν όλα τιναχτεί στον αέρα.
Συνειδητοποιείτε τι διαβάσατε στην προηγούμενη παράγραφο; Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται πουθενά στον κόσμο. Πάμε να πούμε μερικά λόγια ακόμα, για να συλλάβουμε όλες και όλοι το μέγεθος της διαφθοράς, της πρωτοφανούς στα δημοκρατικά χρονικά αλητείας. Ο Τραμπ έκανε αυτή την αγωγή κατά του υπουργείου Δικαιοσύνης και της Εφορίας, επειδή υποστηρίζει ότι το 2019 κάποιος από την Εφορία διέρρευσε φορολογικά του στοιχεία στον Τύπο. Πρόκειται ασφαλώς περί εγκλήματος. Αδικήθηκε! Δεν πρέπει να αποδοθεί δικαιοσύνη γι’ αυτό το έγκλημα; Βεβαίως, δικαιοσύνη αποδόθηκε. Οι αρχές (επί κυβέρνησης Μπάιντεν) βρήκαν τον ένοχο της διαρροής. Ηταν ένας προμηθευτής της εκεί ΑΑΔΕ (όχι η ίδια η ΑΑΔΕ) που καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια φυλάκιση. Είναι ακόμα στη φυλακή. Η δικαιοσύνη αποδόθηκε.
Οχι κατά τη γνώμη του Τραμπ, όμως, που θέλει και λεφτά. Και να σας πω κάτι για να το κάνουμε ακόμα χειρότερο, κάτι που θα έπρεπε να τον είχε ρίξει από τότε, και που τώρα το έχουμε όλες και όλοι ξεχάσει; Το έχει ξαναδοκιμάσει. Αυτά είναι πράγματα που δεν έχουν προηγούμενο στα χρονικά. Αλλά αυτή την εβδομάδα συνέβη κάτι άλλο, εξαιτίας του οποίου επίσης ο Τραμπ, σε μια κανονική χώρα, σε μια κανονική εποχή, θα έπρεπε να πέσει. Οι δικηγόροι του (οι προσωπικοί, που τον εκπροσωπούν σε αυτή τη δικαστική διαμάχη) απέσυραν την αγωγή έπειτα από συμφωνία με τους άλλους δικηγόρους του (τους πιστούς υπαλλήλους του στο υπουργείο Δικαιοσύνης).
Η συμφωνία λέει ότι, τελικά, ο Τραμπ δεν θα διεκδικήσει τα 10 δισ. δολάρια από τα κρατικά ταμεία, και σε αντάλλαγμα το υπουργείο Δικαιοσύνης θα φτιάξει ένα ειδικό «ταμείο αποζημίωσης» («Anti-Weaponization Fund» το αποκαλούν) για να δώσει λεφτά σε όσους «είχαν αδικηθεί» από τις πολιτικές της κυβέρνησης Μπάιντεν. Το ταμείο αυτό θα περιλαμβάνει κρατικούς πόρους ύψους 1,776 δισ. δολαρίων, ένα ποσό που δεν προέκυψε από κάποια έρευνα ή από κάποια τεκμηρίωση βλαβών, αλλά ήταν αυτοσχέδιο, για να παραπέμπει στο 1776, την ημερομηνία της ανακήρυξης της ανεξαρτησίας των ΗΠΑ.
Το ποιοι ακριβώς θα είναι οι δικαιούχοι δεν ορίστηκε, ούτε και το ποια θα είναι τα κριτήρια επιλογής τους, ούτε η διαδικασία εντοπισμού τους. Ορίστηκε μόνο ότι τη διαχείριση του ταμείου θα την αναλάβει μια ειδική επιτροπή που θα ορίζεται από τον υπουργό Δικαιοσύνης. Θα είναι σαν ένα Ταμείο Ανάκαμψης για να δίνει το υπουργείο Δικαιοσύνης του Τραμπ κρατικά λεφτά στις τσέπες πιστών οπαδών του Τραμπ, με όρους και κριτήρια που θα αποφασίζει το ίδιο.
Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται. Είναι
πρωτοφανή. Και το ακόμα πιο εξωφρενικό είναι η ανοιχτότητα. Ολα γίνονται
ανοιχτά και δημόσια, μπροστά στα μάτια όλων». Ενα πρόσωπο πέρα από τα όρια της
φαιδρότητας, ένα συμπίλημα στερεοτύπων που μοιάζει ψεύτικο, μια χρεοκοπημένη
περιπτωσάρα από την τηλεοπτική C-list. Ο χειρότερος άνθρωπος, την κατάλληλη
στιγμή, στην πιο λάθος θέση. Αυτά που συμβαίνουν (σχεδόν κάθε εβδομάδα, πια,
σχεδόν κάθε μέρα) επιβεβαιώνουν ότι η πορεία αυτή είναι πια μη αναστρέψιμη. Η
νέα Ρώμη καταρρέει μπροστά στα μάτια μας, μέρα με τη μέρα, με τους πιο γελοίους
και παράδοξους τρόπους. Βαδίζουμε προς το σημείο της μη επιστροφής».
(Απόσπασμα άρθρου του Θ.Γεωργακόπουλου από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου