Aπόψεις...

 

«Οσο καλοπροαίρετος κι αν είναι κανείς, η υπόθεση δεν μπορεί να μην τον βάλει σε υποψίες. Από γκαλά για την οικονομική ενίσχυση του Ινστιτούτου Κοστουμιών του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης στη Νέα Υόρκη, το περίφημο Met Gala μετατράπηκε με το πέρας των ετών σε κοσμική σύναξη πολυτελείας, με άξονα μάλλον τον ναρκισσισμό των διάσημων καλεσμένων, παρά τη μέριμνα για την τέχνη. Η πρόσφατη όμως οικονομική εμπλοκή του δισεκατομμυριούχου Τζεφ Μπέζος και της συζύγου του Λόρεν Σάντσεζ στη διοργάνωση του Met Gala δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί φυσική εξέλιξη της «λογιστικής» ανάπτυξης ενός πολιτιστικού θεσμού. 

Εδώ όμως η προβολή ήταν το ζητούμενο. Ως βασικός χορηγός μιας εκδήλωσης μαζικού ενδιαφέροντος αλλά περιορισμένης πρόσβασης, ο Τζεφ Μπέζος δηλώνει υπόρρητα κάτι σαφές: το αγόρασα κι αυτό· τα πάντα μπορώ να αγοράσω.

Η «εισβολή» του ζεύγους στο Met Gala δεν μπορεί να ιδωθεί ανεξάρτητα από τις καλές σχέσεις του Μπέζος με τον Ντόναλντ Τραμπ, τις καταγγελίες για τις θλιβερές συνθήκες εργασίας που επικρατούν σε κάποιες από τις επιχειρήσεις του, αλλά κι από το διαρκές άνοιγμα της ψαλίδας ανάμεσα στον αμερικανικό (και διεθνή) μέσο όρο και τις οικονομικές ελίτ του ακραίου πλούτου· εκείνο το 1% που επαναπροσδιορίζει καθημερινά με τον πιο προκλητικό τρόπο τι θα πει να είσαι υπερφυσικά πλούσιος (ποιος έχει ξεχάσει τον περσινό γάμο του δισεκατομμυριούχου στη Βενετία;). 

Περιστάσεις σαν το Met Gala που, παρά τον εγγενώς ελιτίστικο χαρακτήρα τους, «καταναλώνονται» από εκατομμύρια έμμεσους αποδέκτες ως μιντιακό θέαμα, ορίζουν την επικαιρότητα και συνδιαμορφώνουν τη δημοφιλή κουλτούρα διεισδύοντας με μεγάλη αποτελεσματικότητα σε οθόνες και συνειδήσεις. Το Met Gala προσφέρει στους προνομιούχους που συμμετέχουν σε αυτό ένα είδος λαϊκής νομιμοποίησης που ο Τζεφ Μπέζος έχει ανάγκη. Ο απρόσιτος δισεκατομμυριούχος που εμπνέει αντιπάθεια στον κόσμο δεν μπορεί να γίνει ξαφνικά αγαπητός ως διά μαγείας· μπορεί όμως να γίνει σταδιακά αποδεκτός συσχετιζόμενος με τα είδωλα της εποχής: δίπλα σε ταλαντούχους καλλιτέχνες, πανέμορφα μοντέλα και δημοφιλή πρόσωπα της δημόσιας ζωής όλοι μοιάζουν λίγο πιο συμπαθητικοί».

                                                          (Άρης Αλεξανδρής-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

«Κάποια στιγμή θα πρέπει να σκεφθούμε πόσο η γλωσσική απορρύθμιση επηρεάζει τον δημόσιο βίο μας, αλλά και την πολιτική ασυνεννοησία. Κυρίως όμως επηρεάζει την αλαλία της νεώτερης γενιάς. Κάποια στιγμή θα πρέπει να σκεφθούμε ότι η μόνη σοβαρή μεταρρύθμιση, ικανή να ανατάξει το άρρωστο σώμα της παιδείας μας, έχει να κάνει με τη διδασκαλία της γλώσσας. 

Κυρίως δε την απελευθέρωσή της από τον στείρο δογματισμό των γραμματικών παλιότερα και των γλωσσολόγων σήμερα. Και την προσήλωση στη ζωντανή ελληνική, αυτή που μας άφησαν ως παρακαταθήκη οι ποιητές μας και οι συγγραφείς μας οι οποίοι, προσηλωμένοι στη δημιουργία, αδιαφόρησαν για τις επιταγές της δημοτικής και της καθαρεύουσας.Θα επανέλθω».

                                                       (Τ.Θεοδωρόπουλος- ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

 «Με αφορμή την υπόθεση του χανταϊού, ο Ντέιβιντ Κουάμεν, ο διάσημος αμερικανός δημοσιογράφος και συγγραφέας, τονίζει ότι «σήμερα είμαστε λιγότερο προετοιμασμένοι για μια νέα πανδημία σε σχέση με την περίοδο πριν από τον κορονοϊό», καθώς οι αρχές -ειδικά οι αμερικανικές- τερμάτισαν ή περιόρισαν την επιστημονική έρευνα για τους ιούς».

                                                                                (Protagon Team)