Απόψεις...

 

«Η Τουρκία δεν στήνει σκηνικό έντασης στο Αιγαίο. Στήνει σκηνικό σύγκρουσης. Οι προβλεπόμενες ρυθμίσεις στον νόμο για την «κατοχύρωση των δικαιωμάτων της στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο» δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία περί αυτού.Η προσβολή των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και οι επικαλύψεις των θαλασσίων ζωνών, όπως και όλες οι υπόλοιπες ρυθμίσεις που επαναφέρουν σε νομοθετικό επίπεδο τη θεωρία των γκρίζων ζωνών, είναι μοιραίο να φέρουν Ελλάδα και Τουρκία σε τροχιά θερμής αντιπαράθεσης.

Προφανώς ένα μέρος του τουρκικού πολιτικού και στρατιωτικού κατεστημένου κρίνει πως είναι προτιμότερη αυτή τη στιγμή η σύγκρουση με την Ελλάδα, παρά η συνέχιση της πολιτικής των ήρεμων υδάτων.Εκτιμούν –εκ των αποτελεσμάτων– πως τα ήρεμα νερά βοήθησαν την Ελλάδα να προωθήσει τις θέσεις της, σε συνδυασμό και με τη στάση της στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή. Η Ελλάδα αποκόμισε πολλαπλά οφέλη από την πολιτική των ήρεμων υδάτων. Στο χέρι της είναι να αποκομίσει οφέλη και από το σκηνικό της σύγκρουσης που μεθοδεύουν οι εξ ανατολών γείτονές μας».

                                                               (Σ. Μουμτζής-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

«Η περίπτωση του Γερμανού πιλότου είναι συναρπαστική. Ο άνθρωπος πλήρωσε ένα πακέτο διακοπών, ταξίδεψε στην Ελλάδα και η παροχή δεν ήταν όπως συμφωνήθηκε (δεν είχε άνετη πρόσβαση σε πισίνα). Επιστρέφοντας στη Γερμανία άσκησε αγωγή και κέρδισε. Στην Ελλάδα μία διεκδίκηση για χαμηλό ποσό και για κάτι «τόσο ασήμαντο» όσο η τιμή ενός αγαθού ή η θέση της πετσέτας είναι λιγότερο πιθανή, γιατί είναι δυσκολότερη. 

Οι αρχές που σε όλη την Ευρώπη απορροφούν τις παρενέργειες από την απελευθέρωση των αγορών – οι Ανεξάρτητες Αρχές- έχουν υποστεί συντριπτικό πλήγμα στη χώρα μας. Το «τελευταίο καταφύγιο», το δικαστήριο, βραδυπορεί ανελέητα, ενώ για διάφορους λόγους (που περιλαμβάνουν και τη θρησκευτική παράδοση) οι Ελληνες, σε αντίθεση με τους Γερμανούς, ασχολούνται λιγότερο με το εάν τους κλέβει ο πάροχος του ίντερνετ ή με το εάν έχει στηθεί καρτέλ σε κρίσιμα δίκτυα. Το αποτέλεσμα: ασυδοσία. Βίαιες καταπατήσεις δημόσιου χώρου, ατιμωρησία και «ύφος» απ’ όσους υπερχρεώνουν με άνεση. Μπαρ που επεκτείνονται διαρκώς. Παράκτιες επιχειρήσεις που ρυπαίνουν με τον θόρυβο, τα σκουπίδια και την αισθητική τους. 

Μπορεί τα λαϊφστάιλ περιοδικά να επενδύουν όλες τους τις μικρές δυνάμεις για να μας πείσουν πως είναι αποτυχία να παίρνεις καφέ στο θερμός και να πεζοπορείς σε ήσυχες παραλιούλες, αλλά δεν πείθουν. Εξίσου δύσκολο είναι να πειστούμε πως η άθλια μουσική από τα μπιτσόμπαρα είναι προτιμότερη από τα κύματα και τους γρύλους. Ή πως η δημιουργία πάρκινγκ για αυτοκίνητα υψηλού κυβισμού γύρω από θάλασσες και λίμνες είναι τετελεσμένη εξέλιξη. Ή πως στα νότια προάστια θριαμβεύει το «χάι λίβινγκ» και το υψηλό γούστο. 

Φτάνοντας ο πολίτης σε παραλίες της Αττικής πρέπει ν’ απολογηθεί ή να δηλώσει τις προθέσεις του. Εκτός κι αν θέλει να πληρώσει δεκάδες ευρώ για ένα μπαγιάτικο σάντουιτς κι έναν στραβοχυμένο εσπρέσο οπότε το πράγμα αλλάζει και οι καταπατητές τού φέρονται με ευγένεια. 

Είμαστε ελάχιστα διεκδικητικοί με την καθαριότητα στους δημόσιους χώρους λες και δεν την πληρώνουμε. Το ίδιο και με τη συντήρηση της ποιότητας του νερού στις παραλίες μας και την απομάκρυνση των σκουπιδιών από τη θάλασσα. Είναι σαν να μας έχει εμποτίσει μία στρεβλή, υπερ-καταναλωτική λογική: το κομμάτι της παραλίας που δεν εκβάλλει σε ξενοδοχείο ή μπαρ θα είναι πιο βρώμικο».

                                                              (Β. Στεργίου-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)