Aπόψεις...

 

 

«Η συνεργασία των δύο άκρων είναι και πάλι εδώ. Ακούσια ή εκούσια δεν έχει σημασία. Το νήμα που τα συνδέει φυσικά και είναι το μίσος για τη δημοκρατία των ανοικτών θεσμών και η αγάπη για κάθε είδους ολοκληρωτισμό. Και να μη ξεχνάμε ότι η ευρωπαϊκή αριστερά του μεσοπολέμου αρχικά είδε με συμπάθεια το ναζιστικό κίνημα του Χίτλερ ως ένα μόρφωμα που ακριβώς απειλούσε τη δημοκρατία και τον καπιταλισμό. Όπως εξάλλου το είδε και ο Στάλιν και γι’ αυτό έκανε τη συμφωνία μαζί του. Τα πράγματα φυσικά άλλαξαν όταν τον Ιούνιο του 1941 ο Χίτλερ ξεκίνησε την επιχείρηση Μπαρμπαρόσα προσβάλλοντας τον μέχρι πρότινος σύμμαχό του. Από τότε κρατάει η συνεργασία αυτή των δύο άκρων. Και δύσκολα θα μας εγκαταλείψει.

Σε μια εποχή που ο πολύχρωμος αντισυστημισμός φυτρώνει παντού, υβριδικοί πολιτικάντηδες μπορούν να τον χρησιμοποιούν για να πλατσουρίζουν σε διάφορα ακροατήρια και να αποκτούν έστω και εφήμερη αίγλη. Αυτή είναι η μετα-πολιτική που στοχεύει στο χάος, στην αποσταθεροποίηση όχι απλώς κυβερνήσεων, αλλά ολόκληρων δημοκρατικών συστημάτων και στην ανάδειξη ελεγχόμενων αχυράνθρωπων στην εξουσία. Φαλκιδεύοντας τη δημοκρατία αλλά με καθόλα δημοκρατικές και καθαρές εκλογικές διαδικασίες. Προφανώς κι ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα. Ισχυροί οικονομικοί παράγοντες και ξένα συμφέροντα έχουν κάθε λόγο να ενδιαφέρονται για τις ελληνικές πολιτικές εξελίξεις. 

Η Ελλάδα είναι σημαντική για τα κάθε λογής υπερεθνικά συμφέροντα στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και αυτό προσελκύει ενδιαφερόμενους.  Η μετατόπιση έγινε σταδιακά, το κοινό της όμως έμεινε το ίδιο. Αντισυστημικοί, συνωμοσιολάτρες αντιεμβολιαστές και θρησκόληπτοι. Ένας καθόλου αμελητέος κοινωνικός χώρος που αναζητεί εδώ και χρόνια, από την αρχή της κρίσης, σταθερή πολιτική έκφραση και ρόλο στις εξελίξεις.Ισχυροί οικονομικοί παράγοντες και ξένα συμφέροντα έχουν κάθε λόγο να ενδιαφέρονται για τις ελληνικές πολιτικές εξελίξεις. 

Η Ελλάδα είναι σημαντική για τα κάθε λογής υπερεθνικά συμφέροντα στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και αυτό προσελκύει ενδιαφερόμενους. Να έχουμε το νου μας».

                                                                     (Λ.Καστανάς- ATHensvoice)

«Tα ήρεμα νερά με την Τουρκία, επί τρία χρόνια, προσέφεραν στην πατρίδα μας συγκεκριμένα οφέλη. Οι εντάσεις στο Αιγαίο περιορίστηκαν σημαντικά, τα νησιά και η Βόρεια Ελλάδα πλημμύρισαν από Τούρκους τουρίστες, ενώ όλο αυτό το διάστημα η Ελλάδα συστηματικά βελτίωνε τη διεθνή εικόνα της, με τη βοήθεια και των συγκυριών. Η απέναντι πλευρά, αντιθέτως, επειδή σε κρίσιμα θέματα της ευρύτερης περιοχής έλαβε λάθος θέσεις, είδε τον εθνικό της στόχο για κυριαρχία στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο να απομακρύνεται. Συγχρόνως διαπίστωσε πως η πολιτική των ήρεμων υδάτων λειτούργησε αποκλειστικά προς όφελος της Ελλάδας, η οποία δεν δίστασε –μαζί με την Κύπρο– να θέσει βέτο στη συμμετοχή της Τουρκίας στο αμυντικό χρηματοδοτικό πρόγραμμα SAFE της Ευρωπαϊκής Ενωσης.Ετσι, οι εξ ανατολών γείτονές μας φαίνεται να αποφάσισαν πως η πολιτική των ήρεμων υδάτων δεν τους συμφέρει και θα αναγορεύσουν σε νόμο του κράτους τους το όραμα της «Γαλάζιας Πατρίδας». 

Τι συμπέρασμα βγαίνει από όλο αυτό το συνολικό σκηνικό; Οσο λάθος είχαν αυτοί που υποστήριζαν πως «δεν συνομιλούν με πειρατές», άλλο τόσο λάθος είχαν όσοι προσέδιδαν στη Διακήρυξη των Αθηνών στρατηγικό χαρακτήρα. Οι πρώτοι, διότι στην εποχή μας οι πάντες συνομιλούν με τους πάντες. Το ζητούμενο είναι αν προβαίνεις σε παραχωρήσεις ή αν τηρείς τη συμφωνημένη εθνική γραμμή. Οι δεύτεροι, διότι αγνοούν πως ο αναθεωρητισμός και ο επεκτατισμός αποτελούν δομικά χαρακτηριστικά της ίδιας της σύστασης του σύγχρονου τουρκικού κράτους. 

Χωρίς αυτά τα δύο καταστατικά χαρακτηριστικά η Τουρκία θα αποσυντεθεί υπό το βάρος των εθνολογικών προβλημάτων της.Συνεπώς, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις θα κινούνται διαρκώς μεταξύ περιόδων εντάσεων και υφέσεων».

                                                                            (Σ. Μουμτζής-liberal.gr)