Δύσκολα, τα αυτονόητα, για τη Δημοτική Αρχή...

 

Η εικόνα είναι σχεδόν συμβολική για τον τρόπο που λειτουργεί η Δημοτική Αρχή της πόλης μας: εκεί όπου η φύση έχει ήδη κάνει το δύσκολο έργο -σκιά, δροσιά, ανθρώπινη κλίμακα- η δημοτική αδράνεια αφήνει τον χώρο εγκαταλελειμμένο. Και αντί να αναδειχθεί ένα από τα πιο όμορφα σημεία περιπάτου της περιοχής, οι πεζοί αναγκάζονται είτε να περπατούν μέσα στον δρόμο είτε να «ψήνονται» από τον ήλιο στο απέναντι πεζοδρόμιο.

Και τι χρειάζεται να γίνει; το αυτονόητο: λίγη πλακόστρωση κάτω από βαθύσκιωτα πλατάνια. Όχι κάποιο μεγαλεπήβολο έργο βιτρίνας ούτε εκατομμύρια ευρώ σε άχρηστες “αναπλάσεις”, αλλά μια ανθρώπινη παρέμβαση που θα έκανε τη ζωή όλων καλύτερη. Στην πόλη της υπερκοστολογημένης αισθητικής, συχνά το πιο χρήσιμο έργο είναι και το πιο παραμελημένο: Ένα πεζοδρόμιο που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, λες και η πόλη φοβήθηκε την ίδια της τη φυσική ομορφιά, εκεί που τα πλατάνια έχουν κάνει τη δουλειά τους εδώ και δεκαετίες. 

Διότι ο σύγχρονος δήμος δεν ασχολείται με πράγματα που θα κάνουν άμεσα  καλύτερη τη ζωή των πολιτών. Ασχολείται με “παρεμβάσεις”. Με “στρατηγικά πλάνα βιώσιμης κινητικότητας”. Με κάτι τρισδιάστατες μακέτες όπου περπατούν χαμογελαστοί άνθρωποι σε μια ισοπεδωμένη πλατεία. Και το πιο ωραίο; Μιλάμε πλέον για κάποια από τα εναπομείναντα πλατάνια αφού αρκετές δεκάδες από αυτά που στέγνωσαν και χάθηκαν δια παντός. 

Σε μια εποχή που όλη η Ευρώπη ψάχνει τρόπους να δημιουργήσει φυσική σκίαση μέσα στις πόλεις, εμείς έχουμε έτοιμο έναν φυσικό θόλο από πλατάνια και καταφέρνουμε να τον αξιοποιούμε σαν εγκαταλελειμμένη άκρη ενός επαρχιακού δρόμου. Ίσως τελικά αυτό να είναι και το πραγματικό ελληνικό urban design: ό,τι πολύτιμο απέμεινε, το αφήνουμε στην τύχη του μέχρι να χαθεί κι αυτό. Και μετά κάνουμε μια ημερίδα για την “πράσινη πόλη”.

Και φυσικά, η "εμπειρία" της λεωφόρου Μιαούλη δεν θα μπορούσε να είναι ολοκληρωμένη χωρίς αυτά τα μυθικά σκουριασμένα φωτιστικά -κάποια από τα οποία έχουν πάρει και μια επικίνδυνη κλίση, λες και κουράστηκαν κι αυτά να περιμένουν ένα βάψιμο, μια συντήρηση. Περπατάς λοιπόν μέσα στον δρόμο, κάτω από τα σκιερά πλατάνια, πάνω σε χαραγμένο αλλά εγκαταλελειμμένο πεζοδρόμιο, δίπλα σε φωτιστικά που θυμίζουν ντοκιμαντέρ μετασοβιετικής βιομηχανικής παρακμής, και αναρωτιέσαι: “Μήπως τελικά δεν είναι εγκατάλειψη; Μήπως είναι υπαίθρια εγκατάσταση σύγχρονης τέχνης;”

Πολλές φορές για να έχει κανείς αποτέλεσμα δεν χρειάζονται θαύματα, ούτε εκατομμύρια. Λίγη φροντίδα χρειάζεται. Αλλά η φροντίδα δεν φωτογραφίζεται εύκολα σε προεκλογικά φυλλάδια. Η σκουριά όμως φωτογραφίζεται υπέροχα στο ηλιοβασίλεμα. Έχει μια διαχρονικότητα.

Kαμαρώστε:

               ...ωραία (και μόνιμη) διαφήμιση για το πεντάστερο Ξενοδοχείο 

    

    τα πιο σκουριασμένα φωτιστικά στη χώρα... Ιωάννινα 2026... ακτή Μιαούλη