Πανεπιστήμια ... της λινάτσας και της μουντζούρας

 

Ένα νεοκλασικό κτίριο — σύμβολο παιδείας, αισθητικής και πολιτισμού  που στεγάζει μια σχολή “καλών τεχνών” μοιάζει εγκαταλελειμμένο, μουτζουρωμένο και εχθρικό προς την ίδια την έννοια της ομορφιάς την οποία υποτίθεται ότι υπηρετεί. Και πάνω στα κάγκελα κρέμονται λινάτσες με τα γνωστά συνθήματα λες και η ελευθερία έκφρασης ταυτίζεται με την ασχήμια, την αδιαφορία και την καταστροφή του δημόσιου χώρου. Εγκατάλειψη, ιδεολογική φθορά και αισθητικός μηδενισμός, η παρακμή βαφτίζεται κουλτούρα και όποιος μιλήσει για τάξη ή αισθητική αντιμετωπίζεται σχεδόν σαν εχθρός της ελευθερίας. Σε πολλές ευρωπαϊκές σχολές τέχνης, οι ίδιοι οι φοιτητές προστατεύουν τα ιστορικά κτίρια όπου στεγάζονται. Εδώ επικρατεί η αντίληψη ότι ο βανδαλισμός είναι μορφή αυθεντικότητας και ανοχής της ασχήμιας.

Συνθήματα του τύπου «Δομές αντίστασης σε κάθε γειτονιά, κάτω τα ξερά σας από τα προσφυγικά» ή «Θα νικήσουμε, θα νικήσουμε...» «Να αντισταθούμε στις πλατείες»  και υπογραφή «Αναρχική Ομάδα» δίνουν το στίγμα των ... συγγραφέων ενώ είναι γνωστό πια  ποιος είναι ο στόχος τους. Το ερώτημα είναι πώς επιτρέπει το Πανεπιστήμιο να επικρατεί αυτή η κατάσταση. Αλλά μάλλον κι εδώ η απάντηση είναι γνωστή. Ποιο Πανεπιστήμιο; 

Έξω από το βανδαλισμένο κτίριο ένας μουσικός του δρόμου με δυνατό ενισχυτή παίζει μουσική και τραγουδάει ενώ ακριβώς πίσω του υπάρχει το Δημοτικό Σχολείο της Καπλανείου με ανοιχτά παράθυρα. Η προσωπική «έκφραση» δηλαδή  υπερισχύει αυτόματα του δικαιώματος των άλλων στην ησυχία και τη λειτουργία ενός εκπαιδευτικού χώρου. Κι αυτό  βαφτίζεται «ελευθερία έκφρασης», ενώ η απαίτηση για στοιχειώδη σεβασμό παρουσιάζεται περίπου ως ...συντηρητισμός. Από ποιον έχει πάρει άδεια ο συγκεκριμένος μουσικός; Υπάρχει κανονισμός για τους χώρους και την ένταση στην οποία παίζουν οι μουσικοί του δρόμου; Και το θέμα φυσικά δεν είναι η μουσική ως τέχνη αλλά το μέτρο και η επίγνωση ότι υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι γύρω που έχουν κι εκείνοι δικαίωμα να μην τους αρέσει αυτό που κάνεις εσύ, πόσω μάλλον ενοχλώντας τους.

Λίγο πιο κει, στο ιστορικό κτίριο Πυρσινέλλα έχει αναγραφεί ένα τεράστιο σύνθημα από  ανιστόρητους και απολίτιστους νεοβάνδαλους  που περιμένουν να τους πάρεις και στα σοβαρά. Γιατί ο Δήμος δεν τοποθετεί κάμερες προστασίας δημόσιων χώρων και μνημείων; Γιατί τους κάνει εύκολο το έργο των βανδαλισμών;  Μήπως γιατί κατά βάθος δεν ενοχλείται και τόσο;