Απόψεις...

 

«Επιδόματα; Εμείς θέλουμε μόνιμα μέτρα, όχι έκτακτα. Θέλουμε να μοιραστεί όλο το πλεόνασμα (γιατί να αποπληρώνουμε χρέος, ας το πληρώσουν τα παιδιά μας όταν θα 'χουμε πεθάνει εμείς), να δοθεί 13ος και 14ος μισθός στο δημόσιο (σιγά το μεγάλο κόστος, λεφτά υπάρχουν), να ανέβουν όλοι οι μισθοί και συντάξεις πάνω από το επίπεδο του συσσωρευμένου πληθωρισμού που μεταβλήθηκε σε διαρκή ακρίβεια (ένα 30-40% τώρα, θα ήταν ψιλοεπαρκές), να πέσει δραστικά η άμεση φορολογία φυσικών προσώπων και επιχειρήσεων (διότι είμαστε χώρα υπερφορολόγισης), αλλά να μειωθούν παράλληλα και οι έμμεσοι φόροι (που είναι οι πιο άδικοι γιατί είναι οριζόντιοι). 

Α! ναι, να σβήσει επίσης το ιδιωτικό χρέος των νοικοκυριών και να πέσουν άμεσα τα μπετά για 200.000 νέα κρατικά διαμερίσματα παντού στη χώρα, τα οποία θα ρίξουν τα νοίκια. Αυτά μάλιστα, θα ήταν μέτρα που θα ανακούφιζαν πραγματικά τον κόσμο».

                                                                  (Δ. Καμπουράκης-liberal.gr)

«Ο πολιτικός κόσμος αρέσκεται να παριστάνει πως δεν υφίσταται πλέον ζήτημα υπερχρέωσης της Ελληνικής Δημοκρατίας, επειδή ρυθμίσαμε τα σχετικά υπό την εποπτεία των δανειστών μας Ευρωπαίων. Συνεχίζει δηλαδή τη στάση, πλην ορισμένων πεφωτισμένων διαλειμμάτων, ακόμη και μετά το τρίτο μνημόνιο, σύμπασας της πολιτικής «τάξης», που συστηματικά αδιαφορεί για την ανάγκη να μειωθεί το δημόσιο χρέος, τουλάχιστον, κοντά στο 90% του εθνικού εισοδήματος. Ο εφαρμοζόμενος προγραμματισμός σκοπεύει στη μείωση του χρέους στο 119% του ΑΕΠ μέχρι το 2029. 

Είκοσι χρόνια πίσω, το 2009, το χρέος ήταν στο 127%. Το 2019, όταν πλέον είχαν τελειώσει τα ασφυκτικά προγράμματα δημοσιονομικής διόρθωσης, είχε πάει στο 180%. Ένα χρόνο αργότερα όμως, λόγω του έκτακτου δανεισμού για να καλυφθούν οι έκτακτες ανάγκες στήριξης εν μέσω πανδημίας, έφτασε στο 209% του ΑΕΠ.Η πανδημική κρίση θα είχε διαλύσει τη χώρα αν δεν είχε προηγηθεί η εξυγίανση και ρύθμιση του χρέους και αν η Ελλάδα δεν ήταν στην Ευρωπαϊκή Ένωση με τις πλάτες της οποίας δανειστήκαμε τα απαιτούμενα τεράστια ποσά».

                                                           (Μπ. Παπαδημητρίου-liberal.gr)

«Οι σύμβουλοι του αμερικανού προέδρου φαίνεται πως αποκρύπτουν συνειδητά μέρος των εξελίξεων στο Ιράν, φοβούμενοι τις απρόβλεπτες αντιδράσεις του. Ίσως έχουν δίκιο – αλλά μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά ένας πρόεδρος όταν οι ίδιοι οι συνεργάτες του δεν τον θεωρούν αξιόπιστο ή σταθερό; Τι γράφει ο αμερικανικός Τύπος, εγείροντας μέχρι και συνταγματικό ζήτημα».

                                                                     (Protagon Team)