Οι μισθοφόροι του Πούτιν...

 

«Πάνω από 1.700 Αφρικανοί μισθοφόροι πολεμούν αυτή τη στιγμή στον πόλεμο της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας (με την πλευρά της Ρωσίας, φυσικά). Το ξέρατε αυτό; Εγώ δεν το ήξερα. Ενα πράγμα που πολλές και πολλοί δεν γνωρίζουν για τον ρωσικό στρατό που πολεμάει στην Ουκρανία, είναι ότι είναι μισθοφορικός. Δεν πολεμάνε φαντάροι εκεί. Δεν έχει γίνει επιστράτευση στη χώρα. Γι’ αυτό, άλλωστε, ο Πούτιν αποκαλεί έναν πόλεμο που έχει κρατήσει περισσότερο από ό,τι ο 2ος Παγκόσμιος για τους Σοβιετικούς «ειδική επιχείρηση» και όχι «πόλεμο». Γιατί αν ήταν πόλεμος, τότε θα χρειαζόταν γενική ή μερική επιστράτευση. 

Ο Πούτιν, όπως όλοι οι δικτάτορες, ακόμα και οι πιο στυγνοί, εξαρτάται για την πολιτική του επιβίωση από την ανοχή του λαού. Όσο και αν περιορίζει τις ελευθερίες τους, όσο και αν τους καταπιέζει (αυτό είναι ένα πολύ ενδιαφέρον καινούργιο βιβλίο για αυτό το θέμα), δεν μπορεί να σταθεί αν τους έχει όλους εναντίον τους, στους δρόμους. Πρέπει να τους δίνει πράγματα ή, τουλάχιστον, να μην τους παίρνει τόσα που να ξεπερνιούνται τα όρια της αδράνειας και της ανοχής. 

Το 2022 ο Πούτιν εισέβαλε στην Ουκρανία, πιστεύοντας ότι θα σαρώσει ολόκληρη τη χώρα μέσα σε λίγα 24ωρα. Τέσσερα χρόνια μετά, το 40% του κρατικού προϋπολογισμού πηγαίνει στον πόλεμο. Το «μαξιλαράκι» της κυβέρνησης, που πριν από τον πόλεμο ήταν πάνω από 100 δισ. δολάρια, έχει πέσει στα 55 δισ. επειδή η κυβέρνηση μοιράζει επιδόματα σε κάθε κοινωνική ομάδα που μπορεί, καθώς η παραγωγική οικονομία καταρρέει. 

Η ακρίβεια καλπάζει. Και, επιπλέον, πάνω από 300.000 Ρώσοι έχουν σκοτωθεί στο μέτωπο, ενώ άλλο ένα εκατομμύριο (!) έχουν τραυματιστεί. Γι’ αυτό δεν έχει κηρυχτεί επισήμως «πόλεμος». Επειδή αν πέρα από το οικονομικό στρίμωγμα ο Πούτιν ερχόταν να πάρει και τους νέους από τη Μόσχα ή την Αγία Πετρούπολη για να τους ρίξει στη φωτιά του πολέμου, το καθεστώς δεν θα άντεχε.

Αντίθετα, τους πληρώνει. Δίνει λεφτά –καλά λεφτά– σε φτωχούς Ρώσους, κυρίως από την επαρχία, για να πάνε με τη θέλησή τους. Γι’ αυτό δεν εξεγείρεται ένας λαός για το ότι εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες τους σκοτώνονται σε έναν ανούσιο πόλεμο. Μισθοφόροι είναι. Κατά μία έννοια, ας πρόσεχαν. Αλλά το πρόβλημα είναι ότι ύστερα από σχεδόν 1.500 ημέρες πολέμου, γίνεται πιο δύσκολο να βρεθούν στρατιώτες για να πάνε εκεί. Κάποιοι ξέρουν, πια. Οπότε οι Ρώσοι έχουν αρχίσει να ψάχνουν εναλλακτικές. 15.000 Βορειοκορεάτες πολέμησαν, λέει, στο ουκρανικό μέτωπο. Και τώρα, ψάχνουν και στην Αφρική. 

Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, πολλοί από τους Αφρικανούς «πολεμιστές» που καταφτάνουν στην παγωνιά της Ουκρανίας έχουν πέσει θύματα trafficking. Τους είχαν υποσχεθεί δουλειές στη Μόσχα, δωρεάν μετάβαση και διαμονή, εξασφαλισμένη ετήσια σύμβαση εργασίας και μισθό. Όταν έφτασαν στη Ρωσία, όμως, τους απήγαγαν, τους πήραν τα διαβατήρια και τα χαρτιά, τους έστειλαν για εκπαίδευση μιας εβδομάδας, και μετά στο μέτωπο. Σύμφωνα με μια εκτίμηση, το 42% των ξένων μισθοφόρων που πολεμούν για τη Ρωσία (λόγω καταναγκασμού ή με τη θέλησή τους) σκοτώνονται τους πρώτους τέσσερις μήνες της θητείας τους».

(Απόσπασμα άρθρου του Θ. Γεωργακόπουλου από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)