Απόψεις...

 

«Ο Ράμα δεν είναι Τραμπ. Δεν εκπέμπει τοξικότητα. Αντιθέτως, είναι μονίμως έτοιμος να επιστρατεύσει την κωμική του φλέβα, για να εκτονώσει τις εντάσεις, που ο ίδιος έχει προκαλέσει. Το ίδιο δοκίμασε, ας πούμε, προχθές και στους Δελφούς, όταν ήρθε αντιμέτωπος με τους χειρισμούς του στην υπόθεση Μπελέρη. Σιγά, είπε. Γιατί να γυρίσουμε τώρα εκεί; Αλλωστε η ιστορία τελείωσε «ονειρικά» για τον φυλακισθέντα και καθαιρεθέντα δήμαρχο (που είχε 16 μήνες στη φυλακή πολύ χρόνο για να ονειροπολεί). Εγινε ευρωβουλευτής. Αρα; Τέλος καλό, όλα καλά.  

Πρόκειται για μεταμφίεση. Πίσω από το ειρωνικό μειδίαμα και τη μιντιακή άνεση του Αλβανού πρωθυπουργού κρύβεται ένας τακτικιστής που, στα δεκατρία χρόνια που κυβερνά, έχει αποδείξει τον μακιαβελισμό του. Εχει δείξει ότι μπορεί να αθετεί διμερείς συμφωνίες, να κρύβει την καθεστωτική του σκληρότητα πίσω από τις περφόρμανς στη διεθνή σκηνή, να χρησιμοποιεί την κολακεία για να κερδίζει ευκαιριακές συμμαχίες με τους Δυτικούς συνομιλητές τουΑυτή η επιτηδειότητα καθιστά τον Ράμα ακόμη δυσκολότερο συνομιλητή για την Αθήνα. 

Θεωρητικά, μια εταιρική σχέση μεταξύ των κρατών θα ήταν πολύ εύκολη, όταν έχει ήδη σφυρηλατηθεί επί τριάντα πέντε χρόνια σε επίπεδο κοινωνικό και πολιτισμικό.Δεν μπορεί να πει κανείς ακόμη αν ο Ράμα έχει βοηθήσει περισσότερο απ’ όσο έχει υπονομεύσει αυτή την προοπτική. Κινείται πλέον με την αυτοπεποίθηση του ανθρώπου που κάνει τη χώρα του ό,τι θέλει. Το κράτος είναι αυτός. Αλλά η Ιστορία δεν είναι ευθύγραμμη όταν εξαρτάται από την ιδιοσυγκρασία».

                                                           (Μ. Τσιντσίνης-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

«Είναι γνωστό και καταγεγραμμένο πως ελάχιστη συμπάθεια τρέφω στον τρόπο που κυβερνά και λαμβάνει τις αποφάσεις. Το κείμενο που ακολουθεί είναι αφιερωμένο στους σούπερ - δεξιούς υπέρ-πατριώτες, με πολλή αγάπη και συμπάθεια. Τι είχε συμβεί και τώρα έχουν βάλει τις πλερέζες τους;  Όλοι αυτοί, ευθύς ως εκλέχτηκε πρόεδρος των ΗΠΑ ο Ντόναλντ Τραμπ, περίμεναν το νεύμα του για την ανατροπή του Μητσοτάκη. Είναι γνωστό πως ο πρωθυπουργός είχε στενές σχέσεις με το Δημοκρατικό Κόμμα και ήταν προνομιακός συνομιλητής αξιωματούχων του. 

Έτσι οι εγχώριοι θαυμαστές του Τραμπ και εχθροί του Κυριάκου, βρισκόταν σε κατάσταση αναμονής για να δρομολογήσουν είτε την εν κινήσει αντικατάστασή του - το πλέον βλακώδες σενάριο - είτε την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Όμως οι μέρες περνούσαν, οι μήνες κυλούσαν και ο Ντόναλντ δεν έκανε το πολυπόθητο νεύμα. Οι τύποι στην Ελλάδα άρχισαν να ανησυχούν και να τους μπαίνουν ψύλλοι στα αυτιά. 

Εν τω μεταξύ όσοι είχαν ανάψει τις μηχανές τους έβλεπαν πως αυτές κινδύνευαν να καούν από το μαρσάρισμα. Κάποιοι εξ αυτών που έθιξαν το σχετικό ζήτημα στην πρεσβεία - «τι θα γίνει; Θα περιμένουμε πολύ ακόμη;» - έφαγαν μπουγέλο με παγωμένο νερό. Ήρθε ο πόλεμος στο Ιράν και οι ελπίδες των σούπερ-δεξιών κατέρρευσαν. Το τελειωτικό κτύπημα το δέχθηκαν προχθές όταν ο πλανητάρχης δήλωσε πως «Mitsotakis is a terrific guy, Greece has been very supportive».

                                                                          (Σ. Μουμτζής-liberal.gr)