Γιατί μισούν τη Δύση;

 

«Το ερώτημα ήταν απλό: Υπάρχει ένα μέτωπο δυνάμεων το οποίο, πολιτικά και πολιτισμικά, οργανώνεται γύρω από την αντίθεση με τον δυτικό πολιτισμό και ό,τι κι αν αυτός αντιπροσωπεύει, από τη δημοκρατία έως την ελευθερία του λόγου; Κι αν όντως υπάρχει αυτό το μέτωπο των δυνάμεων, έχει ενιαίες αξίες και κοινούς στόχους; 

Η απάντηση στο πρώτο ερώτημα είναι ναι. Η απάντηση στο δεύτερο είναι όχι. Η Κίνα δεν αντιμετωπίζει τη Δύση με τον ίδιο τρόπο που την αντιμετωπίζει το Ιράν. Δεν απεχθάνεται τον τρόπο ζωής του δυτικού ανθρώπου, παρ’ όλ’ αυτά υποστηρίζει το καθεστώς των μουλάδων, που αντιμετωπίζει τη Δύση ως καθεστώς του Σατανά επί γης. 

Κανείς δεν πιστεύει τον Πούτιν όταν εισβάλλει στην Ουκρανία υποστηρίζοντας ότι θέλει να αντιμετωπίσει ένα νεο-ναζιστικό κράτος που απειλεί τη δημοκρατία του. Το επιχείρημα παραπέμπει σε Μόντι Πάιθον. Εισβάλλει για να αποκαταστήσει την αυτοκρατορία που κατέρρευσε μαζί με τη Σοβιετική Ένωση. Και γι’ αυτό δεν σκοπεύει να σταματήσει στην Ουκρανία. 

Γιατί το Ιράν και οι τρομοκρατικές οργανώσεις που το εκπροσωπούν θέλουν να αφανίσουν το Ισραήλ; Τους το επιβάλλει ο Αλλάχ; Όμως ο ίδιος Αλλάχ ωθεί τη Σαουδική Αραβία να συνυπογράψει με το Ισραήλ τις Συνθήκες του Αβραάμ.

Φυσικά, δεν περιμένετε απαντήσεις στα ερωτήματα. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι προσδοκώ ανάσταση νεκρών, κοινώς διανοητική αφύπνιση όσων είναι σε θέση να βρουν τα εργαλεία για να μετατρέψουν το χάος σε κατανοητό κόσμο. Τα στερεότυπα που μας οδήγησαν έως εδώ έχουν αποχυμωθεί. 

Οι αντιθέσεις «προοδευτικών» – «αντιδραστικών» δεν μπορούν να εξηγήσουν τον σημερινό κόσμο. Έχουν αυτοαναιρεθεί από όσους τις υποστηρίζουν ακόμη, θεωρώντας «προοδευτικούς» τους ρατσιστές της Χαμάς που σκοτώνουν όποιον κάνει κάνα λάθος απαγγέλλοντας τις σούρες. Επειδή, καλώς ή κακώς, είμαι προϊόν της δυτικής παιδείας –κανείς δεν είναι τέλειος– πιστεύω ότι αυτή οφείλει να αναλάβει την ευθύνη της αφύπνισης ενός δυτικού κόσμου ο οποίος μοιάζει να έχει βαρεθεί τις αξίες του και να έχει κουραστεί από τον εαυτό του. 

Όσοι μισούν τη Δύση και, παρά τις διαφορές που έχουν μεταξύ τους, συμφωνούν ότι ο δυτικός κόσμος δεν έχει πλέον τη διάθεση να υπερασπιστεί τις αξίες του. Κουρασμένος ο ίδιος από τους αιώνες της κυριαρχίας του, αντιδρά αντανακλαστικά χωρίς στρατηγικούς στόχους. Τα ευφυολογήματα του Τραμπ περί Γροιλανδίας και Καναδά αποδεικνύουν την ανάγκη της ηγέτιδος δύναμης της Δύσης να βρει κάποιον στόχο. Αρκεί να μη δυσκολευτεί όπως με το Ιράν

Στον σημερινό δυτικό κόσμο η αυτοσυνειδησία ταυτίζεται με τον προοδευτισμό και τον δικαιωματισμό οποιουδήποτε αυτοανακηρύσσεται μειονότητα. Εξαιρούνται όσοι προσπαθούν να προστατεύσουν τον πολιτισμό μας από τον μεταναστευτικό κατακλυσμό. Όσοι μιλούν για τις παλιές αξίες που τον οικοδόμησαν, την αρχαία Ελλάδα, τη Ρώμη και τον Χριστιανισμό αντιμετωπίζονται ως γέροντες αντιδραστικοί που ζουν έξω από την εποχή τους. 

Είναι κι αυτό μέρος της σύγχυσης που ταλανίζει τη δυτική παιδεία. Η ταύτιση όσων θέλουν να καταστρέψουν τη Δύση με όσους ασκούν κριτική στο προοδευτικό ρεύμα που προσπαθεί να υπερβεί τα όριά της. Και επειδή δεν ξέρει τι υπάρχει από την άλλη πλευρά, αναζητά καταφύγιο στη φαντασίωση της Ανατολής. Ποια είναι αυτή; Ο ολοκληρωτισμός του Πούτιν ή η θεοκρατία του Ιράν;»

(Απόσπασμα άρθρου του Τ. Θεοδωρόπουλου από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)