Απόψεις...

 

«Το Yale δεν είναι απλώς ένα μεγάλο πανεπιστήμιο. Είναι ένας από τους βασικούς μηχανισμούς αναπαραγωγής της αμερικανικής ελίτ. Από εκεί περνούν οι αυριανοί δικαστές, υπουργοί, καθηγητές, δημοσιογράφοι και διαμορφωτές γνώμης. Ταυτόχρονα, όμως, το Yale υπήρξε και ένα από τα πιο χαρακτηριστικά εκκολαπτήρια της νέας ακαδημαϊκής μόδας που κυριάρχησε στη Δύση τα τελευταία χρόνια. Της ιδεολογίας που βάφτισε τη διαφωνία τραύμα, την ενόχληση βία και την ηθικολογία γνώση.

Η επιτροπή ανέλαβε να εξετάσει γιατί μειώνεται η εμπιστοσύνη προς τα πανεπιστήμια και κατέληξε ότι το πρόβλημα δεν είναι ένα, αλλά πολλά μαζί. Το υπερβολικό κόστος σπουδών, η αδιαφάνεια στις εισαγωγές, η υποβάθμιση της διδασκαλίας, ο πληθωρισμός βαθμών, η διοικητική διόγκωση. Όλα αυτά υπάρχουν. Αλλά η καρδιά της έκθεσης βρίσκεται αλλού. Στο γεγονός ότι το ίδιο το Yale αναγνωρίζει πως το κλίμα μέσα στα πανεπιστήμια έχει γίνει πιο ασφυκτικό, πιο φοβικό και πιο εχθρικό προς την ελεύθερη διαφωνία.

Η έκθεση μιλά καθαρά για αυτολογοκρισία. Καταγράφει ότι σημαντικό μέρος των φοιτητών δεν αισθάνεται ελεύθερο να εκφράσει τις πολιτικές του πεποιθήσεις στην πανεπιστημιούπολη. Αναγνωρίζει ότι οι συντηρητικοί φοιτητές νιώθουν ακόμη μεγαλύτερη πίεση, αλλά δεν περιορίζει εκεί το πρόβλημα. Το θέμα, λέει ουσιαστικά, δεν αφορά μόνο μια παράταξη. Αφορά τη συνολική ατμόσφαιρα. Όταν η ελεύθερη έκφραση περιορίζεται από τον φόβο κοινωνικής διαπόμπευσης, ακαδημαϊκής ζημιάς ή επαγγελματικού κόστους, τότε το πανεπιστήμιο χάνει τον λόγο ύπαρξής της. 

Γι’ αυτό η έκθεση του Yale έχει βάρος που ξεπερνά την Αμερική. Είναι η καθυστερημένη παραδοχή ότι το πανεπιστήμιο δεν μπορεί να επιβιώσει ως μηχανή ιδεολογικής συμμόρφωσης. Χωρίς ουδετερότητα, όχι ως αδιαφορία αλλά ως θεσμική πειθαρχία, δεν υπάρχει ακαδημαϊκή αξιοπιστία. Χωρίς ελευθερία λόγου, δεν υπάρχει γνώση. Χωρίς ανεκτικότητα στη διαφωνία, δεν υπάρχει πανεπιστήμιο. Υπάρχει μόνο ένα ακριβό σύστημα παραγωγής υπάκουων ανθρώπων με πτυχίο».

                                                                      (Αλ. Σκούρας-liberal.gr)

«Από 50.000 που ήταν τα αυτοκινούμενα τα οποία επισκέφθηκαν τη χώρα μας το 2024, την περασμένη χρονιά μας έφθασαν μόλις τα 5.000.Η εξέλιξη αυτή έρχεται σε μια κρίσιμη στιγμή, καθώς η χώρα μας προσπαθεί να ανακτήσει την εμπιστοσύνη μιας κοινότητας που αριθμεί εκατομμύρια ταξιδιώτες στην Ευρώπη. Η περσινή αρνητική εικόνα δεν ανατρέπεται εύκολα, καθώς, όπως συμβαίνει συνήθως, τα δυσάρεστα νέα ταξιδεύουν πιο γρήγορα από τις διορθώσεις. Το ζητούμενο πλέον δεν είναι μόνο η αποσαφήνιση των κανόνων, αλλά και η δημιουργία των κατάλληλων υποδομών. 

Η Ελλάδα εξακολουθεί να υπολείπεται σημαντικά σε οργανωμένους χώρους φιλοξενίας αυτοκινούμενων, τα λεγόμενα camper stop, χώροι στάθμευσης δηλαδή που προσφέρουν κάποιες επιπλέον βασικές ευκολίες, όπως ηλεκτρικό ρεύμα, νερό και δυνατότητα απόρριψης των αποβλήτων από τις χημικές τουαλέτες. Οι χώροι αυτοί αποτελούν βασικό στοιχείο του συγκεκριμένου τύπου τουρισμού στην υπόλοιπη Ευρώπη και είναι πιο ευέλικτοι για κάποιον που διανυκτερεύει κάθε μέρα και κάπου διαφορετικά αλλά και οικονομικότεροι σε σχέση με τα κλασικά κάμπινγκ».

                                                                   (Μ. Σταυρόπουλος-liberal.gr)