Απόψεις...

 

«Το πρόβλημα με το σύστημα των επιδοτήσεων είναι πανευρωπαϊκό. Διότι μέσω αυτού έχει δημιουργηθεί ένα εκτροφείο απάτης, παρασιτισμού και διαφθοράς. Οι επιδοτήσεις καταστρέφουν την παραγωγή και δυναμιτίζουν την επισιτιστική αυτάρκεια. Διότι οι αγρότες παίρνουν τα χρήματα και αφήνουν τη σοδιά να σαπίζει στο χωράφι. 

Η αναφορά του πρωθυπουργού σε «βαθύ κράτος» μετά από 7 χρόνια συνεχούς διακυβέρνησης και σε συνθήκες πολιτικής ηγεμονίας ήταν η πιο άτυχη στιγμή του διαγγέλματός του. Με αυτό αναιρέθηκαν όλα και ακούστηκε σε όλη την επικράτεια η ερώτηση «ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο;». Αφού εσύ ελέγχεις τους μηχανισμούς, εσύ διορίζεις τους επικεφαλής και τους ελεγκτές, εσύ παίρνεις αναφορά για κάθε κίνηση, αλλαγή και νόμο πως μπορείς να επικαλείσαι το βαθύ, δηλαδή, σκοτεινό κράτος; Και τόσα χρόνια τι έκανες για να το φωταγωγήσεις; Και είναι τόσο δυνατό αυτό το κράτος που μπορεί να διαφθείρει και τους υπουργούς σου; Με δική του πρωτοβουλία μοίραζε επιδοτήσεις σε όσους δεν τις δικαιούνταν; Ή μήπως τις «δουλειές» τις έκαναν απλοί υπάλληλοι χωρίς γνώση των ανωτέρων;

Αυτά τα πράγματα καλό είναι να μη λέγονται σε μια χώρα με άκρως συγκεντρωτικό διοικητικό και κυβερνητικό σύστημα με τον πρωθυπουργό και το γραφείο του ευρισκόμενους, με γεωμετρική ακρίβεια, στο κέντρο. Και ειδικά μετά από 7 χρόνια διακυβέρνησης. 

Η κυβέρνηση αδιαφόρησε για το γεγονός ότι το υπουργείο αγροτικής ανάπτυξης απλώς ρύθμιζε το πάρτι των επιδοτήσεων εις βάρος των ευρωπαϊκών κονδυλίων και δεν έκανε καμία ουσιαστική κίνηση για να το σταματήσει. Ενώ προφανώς ήξερε. Διότι το κράτος δεν είναι υποκείμενο να καθορίζει τις πολιτικές. Αυτές είναι ευθύνη της κυβέρνησης και των αρμόδιων υπουργών και φυσικά του πρωθυπουργού που εν προκειμένω απέτυχαν τελείως. Δυστυχώς.

                                                                      (Λ. Kαστανάς-AThesnvoice)

«Κάθε φορά που συζητάμε για το ρουσφέτι, η δημόσια κουβέντα πέφτει στην ίδια παγίδα. Άλλοι λένε ότι φταίνε οι πολίτες, επειδή ζητούν εξυπηρετήσεις. Άλλοι κατηγορούν τους πολιτικούς, επειδή τις προσφέρουν. Και οι δύο απαντήσεις αστοχούν. Το ρουσφέτι δεν είναι πρωτίστως ηθικό πρόβλημα. Είναι θεσμικό. Δεν γεννιέται από κάποιο εθνικό ελάττωμα ούτε από μια ξαφνική ηθική κατάρρευση της πολιτικής τάξης. Γεννιέται εκεί όπου οι κανόνες είναι ασαφείς, οι διαδικασίες περίπλοκες και η εξουσία έχει υπερβολική διακριτική ευχέρεια.

Αυτό είναι το πραγματικό κέντρο του ζητήματος. Όταν ο νόμος δεν εφαρμόζεται με σταθερό και προβλέψιμο τρόπο, τότε η προσωπική παρέμβαση αποκτά αξία».

                                                                         (Αλ. Σκούρας- liberal.gr)