Απόψεις...

 

«Χρειάστηκε η άνοδος της ακροδεξιάς, του εθνικισμού και του λαϊκισμού για να θυμηθεί η ευρωπαϊκή κεντροδεξιά μια στοιχειώδη αλήθεια. Στο μεταναστευτικό δεν αρκούν οι καλές προθέσεις. Χρειάζονται κανόνες, έλεγχος και πολιτικό θάρρος. Για χρόνια, όμως, μεγάλο μέρος του ευρωπαϊκού κέντρου δεξιά και αριστερά προτίμησε τη σύγχυση. Μπέρδεψε τη νόμιμη μετανάστευση με την παράνομη είσοδο. Μπέρδεψε το άσυλο με την οικονομική μετανάστευση. Μπέρδεψε την ανοχή με την παραίτηση. Και πλήρωσε το τίμημα. Όταν η δημοκρατική πολιτική αρνείται να υπερασπιστεί την τάξη, το κενό το καταλαμβάνει ο δημαγωγός.

Ας ξεκαθαρίσουμε το βασικό. Η Ευρώπη χρειάζεται πολύ περισσότερη νόμιμη μετανάστευση. Το χρειάζεται η οικονομία της. το χρειάζεται η ανάπτυξή της, και το χρειάζεται η δημογραφία της. Το ότι η Ευρώπη χρειάζεται περισσότερη μετανάστευση δεν σημαίνει ότι πρέπει να ανεχθεί περισσότερη ανομία. Δεν σημαίνει ότι ο μόνος δρόμος εισόδου πρέπει να είναι η βάρκα, ο διακινητής και η θεσμική παράλυση. Δεν σημαίνει ότι κάθε αδυναμία επιστροφής πρέπει να μετατρέπεται σε άτυπη άδεια παραμονής. Δεν σημαίνει ότι η κρατική ανικανότητα πρέπει να παρουσιάζεται ως ανθρωπισμός. Αυτό δεν είναι φιλελευθερισμός. Είναι διάλυση της έννοιας του κράτους.

Η σοβαρή φιλελεύθερη θέση είναι πιο καθαρή και πολύ πιο αυστηρή. Ναι στη νόμιμη μετανάστευση, σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα από τη σημερινή. Ναι σε οργανωμένες, γρήγορες και διαφανείς διαδικασίες εισόδου για εργασία. Ναι σε πραγματικά κανάλια για όσους θέλουν να έρθουν νόμιμα, να δουλέψουν, να πληρώσουν φόρους και να χτίσουν ζωή μέσα στους ευρωπαϊκούς κανόνες. Αλλά ταυτόχρονα ναι και σε αυστηρή φύλαξη συνόρων. Ναι σε ταχείες αποφάσεις ασύλου. Ναι σε πραγματικές επιστροφές για όσους δεν δικαιούνται προστασία ή παραμονή. Ναι σε ένα κράτος που ξέρει ποιος μπαίνει, γιατί μπαίνει και με ποιους όρους μένει. 

Αυτό ακριβώς δεν τόλμησε να πει εγκαίρως η κεντροδεξιά. Φοβήθηκε μήπως χαρακτηριστεί σκληρή αν μιλούσε για σύνορα. Και φοβήθηκε μήπως χαρακτηριστεί ανάλγητη αν μιλούσε για επιστροφές. Έτσι άφησε χώρο στην ακροδεξιά να μονοπωλήσει τη γλώσσα της ασφάλειας και της τάξης. Τώρα τρέχει να διορθώσει όσα επί χρόνια αρνιόταν να πει. Αλλά η ζημιά έχει γίνει».

                                                                        (Αλ. Σκούρας-liberal.gr)

«Ολες οι κυβερνήσεις είχαν τις ευκαιρίες τους να ξεριζώσουν το πελατειακό κράτος και δεν το έκαναν. Γιατί; Διότι ένα κόμμα εξουσίας, ένα εξ ορισμού μαζικό και πολυσυλλεκτικό κόμμα, θα ήταν αυτοκτονικό να έκοβε τους δεσμούς του με μεγάλα κοινωνικά στρώματα. Στο υπάρχον πολιτικό μοντέλο διακυβέρνησης, το πελατειακό σύστημα αποτελεί μια κομβική σταθερά του.Συνεπώς, να μην περιμένουμε, με αφορμή τον ΟΠΕΚΕΠΕ, καμία δραστική μεταρρύθμιση προς την κατεύθυνση που προανέφερα. Ολοι οι πρωθυπουργοί μιλούσαν στην προεκλογική περίοδο για ένα μικρό και ευέλικτο κυβερνητικό σχήμα και όλοι κατέληγαν στον σχηματισμό κυβέρνησης με 60 ή και 65 υπουργούς και υφυπουργούς. 

Γιατί συμβαίνει αυτό; Διότι η γεωγραφική εκπροσώπηση αποτελεί ένα από τα βασικά κριτήρια σχηματισμού των κυβερνήσεων. Και για ποιο λόγο να υπάρχει αυτή η γεωγραφική εκπροσώπηση; Διότι αυτό απαιτεί το πελατειακό κράτος. Η σχέση ψηφοφόρος – βουλευτής – υπουργός είναι ακατάλυτη.Οσοι πολιτικοί αναζητούν τη «χαμένη ψυχή» της παράταξής τους ας μην ψάχνουν πολύ. Θα τη βρουν μέσα στο πελατειακό κράτος. Εκεί μέσα χτυπά η καρδιά όλων των κομμάτων εξουσίας.

Δείτε τι έπαθε το κατ’ εξοχήν ρουσφετολογικό κόμμα, το ΠΑΣΟΚ. Οταν, λόγω του μνημονίου, κατέστη σαφές στους ψηφοφόρους του πως δεν μπορεί πλέον να τους εξυπηρετήσει, κατέρρευσε. Αυτή η σχέση ποτέ δεν αποκαταστάθηκε και αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους, εδώ και δεκαπέντε χρόνια, έχει πάψει να αποτελεί κόμμα εξουσίας».

                                                                          (Σ. Μουμτζής-liberal.gr)