Απόψεις...

 

 «Δεν θέλει και πολύ φαντασία για να καταλάβει κανείς ότι στον ΟΠΕΚΕΠΕ γινότανε αυτό που είχε στο παρελθόν περιγράψει και οι αείμνηστος Θόδωρος Πάγκαλος. Το κακό είναι ότι οι Ευρωπαίοι έπιασαν με την κατσίκα στην πλάτη αυτή την κυβέρνηση. Όπως είχαν πιάσει στο παρελθόν μια άλλη κυβέρνηση για το περίφημο γιουγκοσλάβικο καλαμπόκι ή για τα βρεγμένα βαμβάκια. Το κοινό μυστικό είναι ότι αυτά συμβαίναν πάντοτε σε αυτήν τη χώρα. 

Το αστείο της υπόθεσης, αν μπορούμε να βρούμε ένα αστείο σε αυτή, είναι ότι η δικογραφία συνοδεύεται από ηχογραφημένες συνομιλίες. Οι αρχές, δηλαδή, με τις παρακολουθήσεις «έπεσαν» πάνω σε δεκάδες βουλευτές και υπουργούς. Της κυβέρνησης! Η οποία κυβέρνηση, σύμφωνα με την κριτική που δέχεται, ευθύνεται για τις υποκλοπές. Οι οποίες ήταν κακές, αλλά στο τέλος όχι και τόσο, εφόσον μας προέκυψε ο φάκελος ΟΠΕΚΕΠΕ. Με παρακολουθήσεις που γινόντουσαν επί των ημερών αυτής της κυβέρνησης, η οποία κατηγορείται ότι ελέγχει ασφυκτικά την ΕΥΠ και την αστυνομία! 

Με άλλα λόγια και ακολουθώντας τη συλλογιστική τους, η κυβέρνηση Μητσοτάκη αποφάσισε να οδηγήσει στην πολιτική αγχόνη 20 βουλευτές και υπουργούς της. Ε, είναι πραγματικά τρελό! Η οποία υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ προβάλλεται από τον Τύπο με τρόπο βλαβερό για την κυβέρνηση, ο οποίος Τύπος, σύμφωνα με την αντιπολίτευση, ελέγχεται πλήρως από την κυβέρνηση! Να το μας πάλι το αυτοκτονικό σύνδρομο».

                                                                      (Θ. Μαυρίδης-liberal.gr)

 «Το ΚΚΕ, πριν από λίγες ημέρες, γιόρτασε στο Λιτόχωρο Πιερίας την έναρξη του εμφυλίου πολέμου.Κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης, όλες οι άλλες πολιτικές δυνάμεις -δηλαδή οι νικητές του εμφυλίου- φρόντισαν, στο όνομα της ανθρωπιάς και της εθνικής ομοψυχίας, να καταργήσουν τις αντίστοιχες επετείους, αντιμετωπίζοντάς τες ως γιορτές μίσους και διχασμού.Αποτελεί πάγια τακτική της Αριστεράς να τιμά γεγονότα του εμφυλίου, ενός πολέμου που στοίχισε στη χώρα περισσότερα θύματα ακόμη και από τον ελληνοϊταλικό πόλεμο και την Κατοχή που ακολούθησε από τη Γερμανία, την Ιταλία και τη Βουλγαρία.

Αυτό που η Αριστερά ονόμασε «εθνική αντίσταση» αποδείχθηκε, στην πράξη, πως δεν ήταν παρά η εκμετάλλευση του κενού εξουσίας κατά την περίοδο της Κατοχής, όταν ό,τι είχε απομείνει από τις ελληνικές αρχές είχε φύγει στη Μέση Ανατολή. Στόχος ήταν να συγκροτηθούν δυνάμεις που, με την αποχώρηση των κατακτητών, θα επιχειρούσαν να καταλάβουν πραξικοπηματικά την εξουσία.

Ο αυτοαποκαλούμενος Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας, που εγκαινίασε τον εμφύλιο με την επίθεση στον σταθμό χωροφυλακής του Λιτοχώρου, περιλάμβανε σε μεγάλο αριθμό άτομα σλαβικής καταγωγής, τα οποία επιδίωκαν την ίδρυση ανεξάρτητου μακεδονικού κράτους στο πλαίσιο μιας βαλκανικής σοβιετικής ομοσπονδίας. Αυτό θα προϋπέθετε την απόσπαση της ελληνικής Μακεδονίας και, άρα, τον ακρωτηριασμό της Ελλάδας. Στο ίδιο γεωπολιτικό πλαίσιο, η Θράκη θα μπορούσε να περάσει στη Βουλγαρία, ώστε η ΕΣΣΔ να αποκτήσει διέξοδο στη Μεσόγειο μέσω των δορυφόρων της. 

Η κομμουνιστική ανταρσία της περιόδου 1945-1949 συνετρίβη από τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας, οι οποίες αποτελούνταν κυρίως από Έλληνες πολίτες που υπηρετούσαν τη στρατιωτική τους θητεία. Ούτε η ήττα στον εμφύλιο ούτε η αθλιότητα που αποκάλυψε η κατάρρευση της Σοβιετίας στάθηκαν ποτέ αρκετές για να αναχαιτίσουν τις αυταπάτες της Αριστεράς».

                                                                             (Κ. Στούπας-liberal.gr)