Ταξιδεύοντας...

Βάλτωσαν... τα έργα

«Το... πέντε στα πέντε πέτυχε ο υπουργός Υποδομών Χρήστος Σπίρτζης σχετικά με το διαγωνισμό του νέου διεθνούς αεροδρομίου στο Καστέλι, γεγονός που έχει φέρει τους τοπικούς άρχοντες στην Κρήτη στα πρόθυρα νευρικής κρίσης που από το 2003... φιλοξενούν την μακέτα του έργου ύψους 800 εκατ. ευρώ.

Και μπορεί τα τελευταία 13 χρόνια περίπου 15 υπουργοί Υποδομών να μην κατάφεραν να ολοκληρώσουν τη δημοπράτηση του αερολιμένα, ωστόσο, το σερί κατηγορηματικών διαβεβαιώσεων, όχι μόνο από τον αρμόδιο υπουργό, αλλά και από τον ίδιο τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα ότι το έργο θα προχωρήσει δεν έχει προηγούμενο.

Χθες, αφότου έγινε γνωστό ότι η προθεσμία υποβολής προσφορών παρατείνεται για τις 27 Οκτωβρίου, ο αρμόδιος υπουργός ανακοίνωσε - ανάλογα είχε πράξει και τον... Δεκέμβριο του 2015- ότι θέτει στην τελική ευθεία το διαγωνισμό.

Βέβαια, προσφορές δεν κατατέθηκαν ούτε στις 23 Φεβρουαρίου, ούτε στις 7 Απριλίου, ούτε στις 6 Μαΐου, ούτε στις 27 Ιουνίου ούτε στις 30 Σεπτεμβρίου, με τα βλέμματα, πλέον, να είναι στραμμένα στις 27 Οκτωβρίου οπότε είναι η νέα ημερομηνία υποβολής δεσμευτικών προσφορών. Το μόνο ενθαρρυντικό είναι ότι έχει ήδη οριστεί η επιτροπή διεξαγωγής του διαγωνισμού της 27ης Οκτωβρίου.

Άδηλο το μέλλον των μεγάλων έργων.Εκτός όμως, από το αεροδρόμιο στο Καστέλι, το άδηλο μέλλον χαρακτηρίζει και άλλα μεγάλα έργα. Έτσι, άγνωστο είναι εάν θα καταστεί εφικτή η δημοπράτηση της γραμμής 4 του μετρό, η οποία, σύμφωνα με τις αρχικές εξαγγελίες, θα δημοπρατούνταν το περασμένο καλοκαίρι [...]

Και ο οδικός άξονας Πάτρα - Πύργος βρίσκεται σε δοκιμασία. Η δημοπράτηση του τέταρτου τμήματος ακυρώθηκε, για τυπικούς λόγους κατά το ΥΠΟΜΕΔΙ, ωστόσο ουδείς γνωρίζει ποια θα είναι η τύχη του έργου προϋπολογισμού 475 εκατ. ευρώ.Και μπορεί για τα τρία πρώτα τμήμα του άξονα να έχει επιλεγεί το σχήμα Τοξότης - Ομάδα κατασκευαστών, συμφερόντων Χρ. Καλογρίτσα, ωστόσο, τον τελικό λόγο θα έχει το Ελεγκτικό Συνέδριο, ενώ ο ανάδοχος θα πρέπει έγκαιρα να καταθέσει εγγυητική επιστολή καλής εκτέλεσης[...]

ΔΕΝ έχουμε Τεχνικές Προδιαγραφές,δεν έχουμε αξιόπιστα και σωστά κοστολογημένα Τιμολόγια,δεν έχουμε οδηγίες και τυποποίηση της διαδικασίας επίβλεψης,δεν έχουμε εργαστήρια για την διενέργεια ποιοτικών και ποσοτικών ελέγχων στα έργα,δεν έχουμε το αναγκαίο τεχνικό προσωπικό (ούτε σε αριθμό , ούτε σε ειδικότητες) για την σοβαρή μελέτη και επίβλεψη των έργων,δεν έχουμε προδιαγραφές σύγχρονων μελετών, δεν έχουμε ελάχιστες προδιαγραφές που θα πρέπει να πληροί μια τεχνική υπηρεσία (προσωπικό, εξοπλισμός, προγράμματα, κλπ),δεν έχουμε internet καθώς το ΣΥΖΕΥΞΙΣ της προηγούμενης δεκαετίας παρέχει μόλις 2Mbps για έναν ολόκληρο Δήμο, δεν έχουμε μια γραμματεία/Helpdesk”.

                                            (Άρθρο του Δ.Δελεβέγκου από το capital.gr)

Ρήσεις...

Να σου πω κάτι Αλέξη...

«Nα  σου πω κάτι Αλέξη, για «τα παιδιά που είχαν την ευγενική φιλοδοξία να μείνουν και να σπουδάσουν εδώ», όπως είπες σήμερα.Το να μείνεις και να σπουδάσεις εδώ, δεν είναι «ευγενική φιλοδοξία», αλλά η μόνη διαθέσιμη επιλογή για πολλούς από μας.

Φοιτήσαμε σε ένα πανεπιστήμιο που απέχει πολύ από το να εκπληρώνει τους σκοπούς του δουλεύοντας παράλληλα -αυτό είναι κάτι, που δε θα καταλάβεις ποτέ και δεν έχω τέτοια απαίτηση.

Συνεχίσαμε με μεταπτυχιακές σπουδές στην Ελλάδα (πάλι επειδή δεν είχαμε επιλογή) που σε κάποια αντικείμενα είναι ανταγωνιστικές των ξένων πανεπιστημίων και κάποιοι αποφασίσαμε να κάνουμε και διδακτορικές σπουδές. 

Αν είχες την παραμικρή επαφή με αυτό που λέγεται «μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές», για να μην πω για όλα τα υπόλοιπα, δε θα μπορούσες να εκστομίσεις την παρακάτω ουρανομήκη ανοησία (το “ευγενική φιλοδοξία” δεν ήταν ανοησία, ήταν σταλινικού τύπου χλευασμός):

«Τα παιδιά αυτά, που κάνουν διδακτορικά, έκαναν μέχρι τώρα δωρεάν μαθήματα για να αποκτήσουν διδακτική πείρα. Εμείς λοιπόν, από φέτος αποφασίσουμε να τους δίνουμε και ένα αντιμίσθιο».Κάτι σαν χαρτζιλίκι δηλαδή.

Πρώτον, αυτή η διδασκαλία, δεν αναγνωρίζεται ως διδακτική πείρα, διότι δεν αποτελεί αυτό που λέμε “αυτοδύναμη διδασκαλία”. Η διδακτική πείρα, έρχεται,μετά το διδακτορικό και αμείβεται με διαφορετικό τρόπο.

Δεύτερον, το «χαρτζιλίκι» να το δώσεις στον Φλαμπουράρη να πιεί κανένα φραπέ. Δε θέλουν χαρτζιλίκι οι υποψήφιοι διδάκτορες, άλλα χρειάζονται, τα οποία δε μπορείς καν να αντιληφθείς: πρώτο και καλύτερο το να έχουν πρόσβαση σε διεθνή περιοδικά και βιβλιογραφικές βάσεις.

Ξέρεις Αλέξη μου, που ανάθεμα αν διάβασες ποτέ μια ώρα στη ζωή σου ως φοιτητής, χωρίς πρόσβαση στη διεθνή βιβλιογραφία, είναι αδύνατο να κάνεις διδακτορικό. Αλλά τι σου λέω τώρα, ε; Που να τα ξέρεις εσύ αυτά;

Επίσης μιας και σε καίει το ζήτημα «Διδακτορικές σπουδές»,τα πέρασε και η σύζυγός σου πρόσφατα και ίσως να έχεις ευαισθησία στο θέμα, τα περισσότερα διδακτορικά στον ανεπτυγμένο κόσμο, γίνονται με χρηματοδότηση, ειδικά όσα, αφορούν εμπορεύσιμες ιδέες ή μπορούν να βελτιώσουν το παρεχόμενο επίπεδο υπηρεσιών όπως πχ στην υγεία.

Και με τον όρο «χρηματοδότηση», δεν εννοώ «χαρτζιλίκι», αλλά σταθερή χρηματοδότηση, για να μπορεί ο διδακτορικός φοιτητής να κάνει σοβαρή δουλειά. Αυτά τα λεφτά, επειδή δεν τα δίνεις από την τσέπη σου, πρέπει να δίδονται ύστερα από αξιολόγηση με σαφή και αυστηρά κριτήρια – όχι όπως δίδονται τα δάνεια από την Αττικής, αλλά κανονικά, με α-ξι-ο-λό-γη-ση και κρι-τή-ρια. Τι να σου λέω τώρα… Μήπως για να μην πονοκεφαλιάζεις, να μας άφηνες να τραβήξουμε ιδιωτική χρηματοδότηση;

Τρίτον, ίσως θα έπρεπε να γνωρίζεις ότι, αυτή τη στιγμή, είναι τέτοιο το πλαίσιο των Διδακτορικών Σπουδών στη χώρα που διοικείς, που, υπάρχουν μεταπτυχιακά τα οποία δεν κάνουν ούτε για σεμινάριο, όπως υπάρχουν και διδακτορικά τα οποία επιχειρούν να ξανα-ανακαλύψουν τον τροχό. Το ίδιο δίπλωμα MSc και PhD παίρνει και αυτός που δουλεύει σκληρά και προσφέρει νέα γνώση και αυτός που δε μπορεί ούτε μασημένη τροφή να χωνέψει. Με άλλα λόγια Αλέξη μου, το πόσο σοβαρή δουλειά είναι ένα διδακτορικό, εξαρτάται κυρίως, από την καλή θέληση του υποψήφιου διδάκτορα και την τύχη να έχεις σοβαρό Επιβλέποντα Καθηγητή.

Και επειδή σε νοιάζει το περίφημο «άνοιγμα» του Πανεπιστημίου στην κοινωνία και η σύνδεσή του με την επιχειρηματικότητα, να σου πω ότι υπάρχουν άνθρωποι που έχουν μεγάλη λαχτάρα να δουν να αλλάζουν τα πράγματα γύρω τους και όχι στην αίθουσα ενός εργαστηρίου.

Αυτοί που λες οι άνθρωποι Αλέξη μου, παίζει και να την έχουν βγάλει με οριακές για την υγεία τους ώρες ύπνου και μάλιστα, επί σειρά ετών, μόνο και μόνο για να δουν την ερευνητική τους δουλειά να λειτουργεί σε συνθήκες πραγματικής ζωής  και να βελτιώνει τη ζωή των άλλων. Αυτούς τους ανθρώπους θα έπρεπε να σκεφτείς πως θα κινητοποιήσεις, θα ενισχύσεις, θα χρησιμοποιήσεις, για να δώσεις πρόσθετη αξία σε αυτό που παράγεται στο πανεπιστήμιο και να κάνεις την περίφημη σύνδεση με την κοινωνία.

Κι επειδή τα έφερε έτσι η τύχη να δικαιούμαι να συμπεριλάβω κι εγώ τον εαυτό μου ανάμεσα σε αυτούς, σου λέω πως, αυτά που είπες πάλι σήμερα, δεν αποτελούν προσβολή απλά για τα αυτιά μου, αλλά για κάθε λεπτό, κάθε ώρα, κάθε μέρα όλα αυτά τα χρόνια, που κάνω κάτι το οποίο δεν πρόκειται να καταλάβεις ποτέ: δουλεύω και λύνω προβλήματα.

H διαφορά μας ξέρεις ποια είναι;Εσύ βγάζεις έρπη όταν αναγκάζεσαι να δουλέψεις. Εγώ βγάζω έρπη, κάθε φορά που μου χαλάς τη δουλειά.

PS. Η αλήθεια είναι, ότι αν μας αφήσουν να κάνουμε στοιχειωδώς τη δουλειά μας, αν μπορούμε να ζήσουμε σαν άνθρωποι, πολλοί από μας, θα επιλέξουμε να μείνουμε εδώ.

Γιατί, μας καίει Αλέξη να δούμε την πατρίδα μας καλύτερη.Με σχολείο (κι όχι σχολειό- το σχολειό σου και μια λίρα και του μπογιατζή ο κόπανος Αλέξη) και πανεπιστήμιο, καλύτερα από αυτά που μας ανάγκασες εσύ και οι όμοιοί σου (είστε πολλοί, είστε παντού και κάνατε ζημιά πριν γίνετε κυβέρνηση) να φάμε στη μάπα τόσα χρόνια».

                     (Ανοιχτή επιστολή της Ειρήνης Αγαπηδάκη στον Αλ.Τσίπρα)

Εύθυμα και... σοβαρά

Είπαν...

«Αν σας πει αύριο ο Τσίπρας, για να μείνεις υπουργός Τσιρώνη, θα φτιάξουμε ελικόπτερο με μπετονιέρες και θα ψεκάζουμε τα δάση με μπετόν θα το ψηφίσεις.Και θα έρθεις να μας πεις τι ωραία ιδέα ήταν αυτή που είχε ο μέγας Τσίπρας».

                                                                                    (Αδ.Γεωργιάδης)

Μετά τις φωτιές του 2007, η τότε κυβέρνηση έφτιαξε μια ξεχωριστή υπηρεσία στην Ηλεία (όχι, θα έχανε την ευκαιρία...): Ταμείο Αποκατάστασης Πυρόπληκτων. Και όπως γίνεται πάντα στο Δημόσιο, την ξέχασε... Από το 2007 λοιπόν μέχρι σήμερα (και εις τους αιώνας των αιώνων) πληρώνεις και θα πληρώνεις ενοίκιο, αναλώσιμα, εκτός έδρας, μισθούς, άδειες και... υπερωρίες, για προϊστάμενο και υπαλλήλους ενός οργανισμού που θα έπρεπε να έχει συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα λειτουργίας. Έναν χρόνο, το πολύ δύο, μετά την τραγωδία. Όμως εδώ πρόκειται για Δημόσιο. Κι όποιος προσλαμβάνεται στο Δημόσιο συνταξιοδοτείται απ' αυτό. Όλο και κάποια καινούργια φωτιά θα μπει, ε;

Φυσικά υπάρχουν και διατηρούνται και όλοι οι αντίστοιχοι Οργανισμοί για αντιμετώπιση θεομηνιών του παρελθόντος, όπως ο Τομέας αποκατάστασης σεισμόπληκτων Μεσσηνίας, μετά τον σεισμό του... 1985!!

 

Το προεδρείο της ΕΣΗΕΑ παραχωρεί την αίθουσα εκδηλώσεων για την παρουσίαση του βιβλίου του τρομοκράτη της 17 Νοέμβρη Κουφοντίνα! Για να παρουσιάσει τι ακριβώς; Το πως δολοφόνησε τον Μπακογιάννη, τον Αξαρλιάν και δεκάδες άλλους πολίτες; Το πως έφτιαχνε βόμβες για να ανατινάζει αυτοκίνητα; Το ότι παραμένει ένας αμετανόητος αιμοσταγής τρομοκράτης που όπως δήλωσε "θα έκανα τα ίδια;". Σε καμία άλλη χώρα του κόσμου οι τρομοκράτες δεν έχουν τόσα δικαιώματα. Ντρέπομαι για το κατάντημα της χώρας μου.

Η «Τοξότης», συμφερόντων του κ. Χρ. Καλογρίτσα, είχε αξιολόγηση G από την ICAP (την 9η χειρότερη στη δεκάβαθμη κλίμακα αξιολόγησης) και δεν δικαιούνταν χρηματοδότηση, ωστόσο οι υπεύθυνοι της Attica αγνόησαν το G και δεν το περιέλαβαν στον φάκελο. Επιπλέον, παρά τα capital controls, η τράπεζα προχώρησε σε μεγάλη αύξηση των ορίων χρηματοδότησης: από 10 εκατ. τον Απρίλιο του ’15 το όριο πενταπλασιάστηκε στα 50 εκατ. και λίγες ημέρες μετά διπλασιάστηκε στα 100 εκατ. ευρώ!

Αυτός ο διάλογος σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου θα αντιμετωπιζόταν ως θεατρικό κείμενο, από τα εντελώς σουρεαλιστικά, τύφλα να 'χει ο Ιονέσκο. Στην Ελλάδα είναι απολύτως ρεαλιστικός. Αυτό είναι το μοντέλο με το οποίο στήθηκε ο ΟΑΣΘ το 1957 επί Κωνσταντίνου Καραμανλή. Όλες οι κυβερνήσεις έκτοτε ανανεώνουν την σύμβαση του Δημοσίου με τον ΟΑΣΘ με την οποία το Δημόσιο υποχρεώνεται να πληρώνει κάθε χρόνο για τις 424 μετοχές της “εταιρείας” μέρισμα 16,5 εκατομμύρια ευρώ και να καλύπτει επιπλέον ολόκληρη τη χασούρα της με περισσότερα από 100 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο! Δηλαδή μέσα σε 10 χρόνια ο ΟΑΣΘ κόστισε στον Έλληνα φορολογούμενο περισσότερα από όσα κοστολογείται το ΜΕΤΡΟ της Θεσσαλονίκης! 

Σε όλη τη διάρκεια της κρίσης, ο ΟΑΣΘ ξόδευε αβέρτα, διόριζε και αύξανε μισθούς! Γιατί να μην το κάνει, όταν το κράτος, δηλαδή ο φορολογούμενος, δηλαδή εσύ κι εγώ, του κάλυπτε όλα τα έξοδα; Έτσι ενώ τα έσοδα από τα εισιτήρια, το 2004 κάλυπταν το 44% του λειτουργικού κόστους του, σήμερα καλύπτουν μόλις το 28%. Όσο για την ποιότητα των υπηρεσιών του ΟΑΣΘ, ρωτήστε κανέναν Θεσσαλονικέα να σας εξηγήσει. Είναι όμως πολλές οι ψήφοι, Άρη. Άρα, σταθερή και η διαχρονική ρεμούλα ΟΛΩΝ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ των κυβερνήσεων από το 1957 και δώθε. Τι δεν κατάλαβες;

                                                                                         (Θ.Τζήμερος)

Όποιος δεν τρελαίνεται...