Εδώ... γελάμε

                                                                                                                                        (ΚΥΡ)

Απόψεις...

«Ο γονιός που βλέπει το παιδί του να μπαίνει στο ΤΕΙ έχοντας γράψει 6 στις Πανελλήνιες δεν καταλαβαίνει ότι αυτό που συμβαίνει είναι λάθος, εξακολουθεί να φαντάζεται το Νόμπελ στο μέλλον του, οπότε του δίνει την ευχή του και το στέλνει σε Μεσολόγγια και Τρίπολες, με λεφτά χαρτζιλίκι για κοτομπέικον. Κι αν δεν γράψει ούτε 6 το μονάκριβο; Κανένα πρόβλημα: Το στέλνει στη Βουλγαρία να γίνει γιατρός, ή στην Αγγλία για να σπουδάσει μπίζνες μάνατζμεντ. Ό,τι χρειάζεται για να φτάσει πιο κοντά στο λαμπρό του πεπρωμένο.

Βλέπεις, κανένα παιδί στην Ελλάδα δεν είναι φτιαγμένο για να φτιάχνει τραπέζια, ή να σερβίρει καφέδες. Γι' αυτό δεν βλέπεις εργαζόμενους 18 ετών — όλοι σπουδάζουν τρώγοντας κοτομπέικον, περιμένοντας το Νόμπελ. Και αν η ζωή τα φέρει έτσι (που συνήθως έτσι τα φέρνει) και γίνουν σερβιτόροι, οδοκαθαριστές ή τυλιχτές σουβλακίων σε φαστφουντάδικα χωρίς ούτε ένα Νόμπελ φυσικής. Φταίει το κράτος...»

                                                                  (Th.georgakopoulos.org)

----------------------------------------------------------------------------------

«Εκτοτε δεν θυμάμαι καλοκαίρι χωρίς κάποια μεγάλη πυρκαγιά. Δεκαετία του ενενήντα ήταν, δεν θυμάμαι τη χρονιά, όταν είχε πιάσει φωτιά στον Αγιο Πέτρο, δίπλα στο Γαύριο, το λιμάνι της Ανδρου. Είχε φτάσει στα σπίτια, πέτρινα ευτυχώς, αεροπλάνο δεν μπορούσε να παρέμβει. Μου είχε κάνει εντύπωση η αδιαφορία των κατοίκων του Γαυρίου. Κοιτούσαν το διπλανό χωριό να καίγεται σαν να έβλεπαν τηλεόραση. 

Ο φίλος δημοσιογράφος Αγγελος Μαρόπουλος, η πομπώδης φωνή της Ντόιτσε Βέλε στα χρόνια της χούντας, έπεισε τον εφοπλιστή Αγούδημο να στείλει το οχηματαγωγό «Πηνελόπη» στη Σύρο, να παραλάβει μια διμοιρία του Μηχανικού και να τη φέρει στην Ανδρο. Τα κατάφεραν να σβήσουν τη φωτιά μες στο χωριό. Το ίδιο βράδυ είδαμε το φορτηγό τους στην παραλία δίπλα στις ταβέρνες. Είχαν να κοιμηθούν σαράντα οκτώ ώρες, όπως μας είπε ο αξιωματικός τους, και διψούσαν. Ούτε ένα μπουκάλι νερό δεν δέησαν να τους δώσουν. Ο Μαρόπουλος παρήγγειλε δύο κάσες μπίρες και νερά.

Το 2007 κάηκε η μισή Πελοπόννησος. Αν θυμάμαι καλά, συνελήφθη μια γιαγιά που τηγάνιζε κάτι κάπου στην Ηλεία. Αγωνιούσαμε για την Ολυμπία, και ο τότε γενικός γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού Ζαχόπουλος εθεάθη καταβροχθίζοντας κοψίδια. Αγχολυτικά τα κοψίδια ως γνωστόν. Δύο μήνες μετά, έγιναν εκλογές και η Ν.Δ. επανεξελέγη. Η φυλή των Καγέν κορνάριζε στη Ρηγίλλης και ο νικητής Κώστας Καραμανλής δεν είπε λέξη για τους νεκρούς και την ασύλληπτη καταστροφή».

                                                     (Τ.Θεοδωρόπουλος - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Eύθυμα και... σοβαρά

Εκπαίδευση και... παιδεία

«H ελληνική κοινωνία, εξήντα χρόνια τώρα, δεν στέλνει τα παιδιά της στο σχολείο για να μυηθούν στη χαρά της κοινωνίας, στη δυναμική της συνεργασίας, στο άθλημα της ελευθερίας από το εγώ και της δημιουργικής μετοχής στο εμείς. Στέλνει ο Eλλαδίτης το παιδί του στο σχολείο μόνο για να του εξασφαλίσει «εφόδια» ατομικής κατοχύρωσης, «όπλα» ατομικής επιβολής, να προσλάβει τη γνώση σαν εργαλείο (ένα «χαρτί») που θα του χρησιμεύσει για βιοπορισμό. 

Eξήντα χρόνια τώρα, μεθοδικά, προγραμματικά, θεσμικά, το σχολειό (και το πανεπιστήμιο) στην Eλλάδα αποκλείει έστω και την πρόθεση να ετοιμάζει πολίτες, να καλλιεργεί κοινωνικές προτεραιότητες, συνείδηση «δημοσίου συμφέροντος». Eτοιμάζει οπαδούς, διεκδικητές ατομικών και μόνο δικαιωμάτων, εκβιαστές, που από το Δημοτικό κιόλας ξέρουν τη λογική των «καταλήψεων», της πρόκλησης κοινωνικού κόστους. Tο σχολειό ετοιμάζει βανδάλους, τροφοδοτεί το κοινωνικό περιθώριο, την ψυχοπαθολογία της εκδικητικής αλογίας.

Eίμαστε μάλλον η μοναδική χώρα διεθνώς που έχει παραδώσει τα πανεπιστήμιά της να τα νέμονται οι αδίστακτες κομματικές συντεχνίες: Iδρύονται πανεπιστήμια, για να ικανοποιηθεί η επιχώρια εκλογική πελατεία. Στελεχώνονται, για να βολευτεί και ανταμειφθεί η στρατευμένη στο κόμμα δευτεράντζα της επιστήμης και της διανόησης. Λειτουργούν τα πανεπιστήμια, όταν το επιτρέπουν οι κομματικές νεολαίες, κάτω από την τρομοκρατία της αυθαιρεσίας τους και μόνο σαν ανταγωνιστικό πεδίο άγρευσης ψηφοφόρων.

Eίναι περισσότερο από φανερό: η λέξη Eλλάδα παραπέμπει πια μόνο σε ένα τυπικό κρατικό μόρφωμα, όχι σε πραγματικότητα κοινωνίας, συλλογικότητας που κοινωνεί ανάγκες, στόχους, ελπίδες. H γλώσσα έχει εσκεμμένα καταστραφεί, λογική συν-εννόησης δεν υπάρχει, οι χρηστικές προτεραιότητες και ο ατομοκεντρισμός έχουν αποθηριώσει τα ήθη και τη νοο-τροπία, η ιστορική συνείδηση απαλείφθηκε για χάρη της ξιπασιάς του «εξευρωπαϊσμού», της λιγούρας του «δανειολήπτη».

Oταν οι επαγγελματίες της εξουσίας, η δημοσιογραφία και η (κατά τη φιλοδοξία της) διανόηση δεν μπορούν να διακρίνουν τη διαφορά της βαθμολογικής επιβράβευσης από την κοινωνική δυναμική της άμιλλας, διαφορά της χρηστικής «παιδείας» από τη χαρά της μετοχής και κοινωνίας, το παιχνίδι είναι πια χαμένο. Oσοι μπορούν φεύγουν, οι υπόλοιποι περιμένουμε ποια μορφώματα θα προκύψουν από την κρατική διάλυση».

             (Απόσπασμα άρθρου του Χρ. Γιανναρά από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Εδώ... γελάμε

                                                                           (του Ηλία Μακρή από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Το αέναο ξέπλυμα του σταλινισμού...

«Παλιά κάθε κριτική στα κομμουνιστικά καθεστώτα αντιμετωπιζόταν με κατηγορίες περί «πρακτόρων της Ιντέλιτζενς Σέρβις» (αργότερα CIA), περί «γερμανοτσολιάδων» (γνήσιων ή απογόνων), ή με την προσφώνηση «φασίστας». Η συκοφαντική αυτή πρακτική ήταν τόσο αποτελεσματική που ακόμη και ακροδεξιά κόμματα φοβούνταν. Ανάμεσα στα κόμματα που το 2009 δεν ψήφισαν στο Ευρωκοινοβούλιο την καταδίκη των εγκλημάτων κομμουνισμού ήταν ο ΛΑΟΣ. Το ψήφισμα πέρασε με 553 υπέρ, 44 κατά, 33 αποχές.

Η επιτυχία ήταν τόσο μεγάλη, που τα τελευταία χρόνια αρκούσε η κατηγορία του «αντικομμουνισμού» για να το βουλώσει κάποιος. Οποιοσδήποτε μπορούσε να είναι αντιφασίστας, αντιδεξιός, αντιΠΑΣΟΚ, αντιβασιλικός, ό,τι «αντί-» ήθελε, αλλά όχι «αντικομμουνιστής». Η λέξη σηματοδοτούσε όλους τους προηγούμενους χαρακτηρισμούς: πράκτορας, προδότης, φασίστας κι εσχάτως φιλοναζιστής.

Την παράδοση αυτή ακολούθησε και η εφημερίδα «Αυγή» με τον τίτλο της «Το 2ο ξέπλυμα του ναζισμού». Τι κι αν όλοι που κριτικάρουν τα εγκλήματα των κομμουνιστικών ολοκληρωτισμών σημείωναν ότι «άλλο ο ναζισμός, άλλο ο κομμουνισμός, αλλά και οι δύο έκαναν εγκλήματα»; Η γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ τώρα είναι «Ή με εμάς (και τον Στάλιν) ή μ’ αυτούς (και τον Χίτλερ)». Αναφέρουμε τη λέξη «τώρα» διότι το 2008, ενώ το ΚΚΕ καταψήφισε και καταδίκασε απερίφραστα το ψήφισμα, ο κ. Δημήτρης Παπαδημούλης απείχε.

Μήπως όμως πραγματικά υπάρχει υπόγειο σχέδιο για «ξέπλυμα του ναζισμού», το οποίο γνωρίζει ο κ. Σταύρος Κοντονής; Ανοησίες. Η Ευρώπη θυμάται, απεχθάνεται και καταδικάζει τον ναζισμό με κάθε ευκαιρία. Χθες μόνο στην Αυστρία τιμωρήθηκε φίλαθλος με 18 μήνες φυλάκιση επειδή έκανε ναζιστικό χαιρετισμό.

Αυτό που επιχειρείται από τα κομμουνιστικά κόμματα είναι το ξέπλυμα του σταλινισμού. Γι’ αυτό κάθε αναφορά στα εκατομμύρια θύματά του αντιμετωπίζεται με κατάρες και χαρακτηρισμούς. Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είναι απλώς οι χρήσιμοι καιροσκόποι. Θέλουν να δείξουν αριστεροί αλλά οι υλικές συνθήκες δεν τους το επιτρέπουν και γι’ αυτό φροντίζουν, εκτός από την Παιδεία, να χαντακώσουν και την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό. 

Παράπλευρη ωφέλεια –ή έτσι νομίζουν, τουλάχιστον– είναι ότι η δημόσια συζήτηση δεν γίνεται για τους δυσβάστακτους φόρους, λες και σ’ όσους έρθει ο νταμπλάς του ΕΝΦΙΑ θα πληρώσουν με χαρά, επειδή ο κ. Κοντονής δεν πήγε στην Εσθονία. Κούνια κομμουνιστική που τους κούναγε...»

                           (Άρθρο του Π.Μανδραβέλη από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)