Περιμένοντας τους Τούρκους..

'Εναν αιώνα μετά την απελευθέρωση ,  οι Τούρκοι αποτελούν και πάλι καθημερινό θέμα συζήτησης . Λίγο τα δεκάδες σήριαλ που έχουν  προβληθεί και προβάλλονται από τα ελληνικά κανάλια, λίγο οι επιχειρηματικές κινήσεις τους ( από μαρίνες Λευκάδας, Κέρκυρας, Φλοίσβου, Ζέας  και ξενοδοχεία μέχρι ολόκληρα κοπάδια στην Ήπειρο και υδροηλεκτρικά εργοστάσια στην Αλβανία- αγοράζουν ό,τι πωλείται ) λίγο οι κινήσεις προς τη γείτονα  για αναθέρμανση του τουρισμού και στην πόλη μας , έχουν φέρει την Τουρκία και πάλι στην καθημερινότητά μας.

Και να σκεφτεί κανείς ότι η χώρα πριν λίγα χρόνια βρισκόταν στα πρόθυρα του ΔΝΤ. Από τότε όμως που ανέλαβε ο Ερντογάν τα ηνία και δε φοβήθηκε  να συγκρουστεί με το πολιτικό και στρατιωτικό κατεστημένο που είχε παγιωθεί για δεκαετίες πήρε τα πάνω της. Μέσα στις δέκα ισχυρότερες οικονομίες  του κόσμου, με νέα επιχειρηματική τάξη , μπήκε δυναμικά σε πολλά μέτωπα ενώ κατάφερε να προσδώσει ευρωπαϊκό αέρα σε πολλές πόλεις της και όχι μόνον στην Κωνσταντινούπολη,  υπερδιπλασιάζοντας τον τουρισμό της.

'Ο,τι δηλαδή δεν έκανε η δική μας χώρα. Τώρα ελπίζουμε σε Τούρκους τουρίστες αλλά με τι περγαμηνές; Τι ακριβώς να δουν; Τα σκουπίδια μας, τα καταγραμμένα μας σπίτια, αγάλματα, ταμπέλες, ιστορικά κτίρια; Να θαυμάσουν τις σπασμένες πλάκες στα πεζοδρόμια , τις λακούβες μας ,το βομβαρδισμένο τοπίο στους δρόμους, τα υπερυψωμένα φρεάτια, τα δήθεν πάρκα χωρίς κάδους, την παράνομη στάθμευση παντού, την αστυνόμευση δια τηλεπαθείας; Ή μήπως να δουν από κοντά  πώς εφαρμόζεται ο νόμος για το κάπνισμα αλλά και οι άλλοι νόμοι περί αποδείξεων, παρεμπορίου κτλ. Γιατί όλα αυτά στην  Τουρκία του σήμερα, όσο κι αν μας φαίνεται παράξενο εφαρμόζονται. 

Ευτυχώς που  η φύση δεν μας γύρισε ακόμη την πλάτη και έτσι ακόμη και ο "Σουλεϊμάν ο μεγαλοπρεπής"  αγόρασε, όπως διαβάζουμε,  μια μεγάλη έκταση κοντά στην Καλαμπάκα για να φτιάξει επιχείρηση και σαλέ ελβετικού τύπου. Εκεί, παραθερίζοντας μαζί με τη Σεχραζάτ θα αναπολεί τα μεγαλεία της πάλαι ποτέ οθωμανικής αυτοκρατορίας ενώ οι απελευθερωμένοι 'Ελληνες θα προσπαθούν εκ νέου να αποτινάξουν τους ζυγούς τους από ξένες εξαρτήσεις.

Η τέχνη στο δρόμο..

Προσωπογραφίες, τρισδιάστατες αναπαραστάσεις, έξυπνες ιδέες, δίνουν χρώμα στην καθημερινότητα των ανθρώπων σε πολλές πια χώρες του κόσμου . 

Σημάδι αστικού πολτισμού, καθημερινής επαφής με την τέχνη και τη δημιουργικότητα

 αποτέλεσμα σεβασμού του πολίτη στον καλλιτέχνη που του φτιάχνει τη μέρα του πιο όμορφη. Να μη πούμε καλύτερα για τα καθ'ημάς. Τα βλέπουμε κάθε μέρα στο δρόμο.

 

 

 

Η Ελλάδα που λες..

(Ποίηση Μιχάλη Γκανά)

Η Ελλάδα που λες, δεν είναι μόνο πληγή.

Στη μπόσικη ώρα καφές με καϊμάκι,

ραδιόφωνα και Τι-Βι στις βεράντες,

μπρούντζινο χρώμα, μπρούντζινο σώμα,

μπρούντζινο πώμα η Ελλάδα στα χείλη μου.

[....]

Εδώ κοιμήθηκαν παλικαράδες,

με το ντουφέκι στο ’να τους πλευρό,

με τα ξυπόλητα παιδιά στον ύπνο τους.

Τσεμπέρια καλοτάξιδα περνούσαν κι έφευγαν,

κελίμια και βελέντζες της νεροτρουβιάς.

Τώρα γαρμπίλι κι άρβυλα

σε τούτο το εκκοκκιστήριο των βράχων

κι οι τραμβαγέρηδες να πίνουν μόνοι

κρασάκι της Αράχωβας στυφό.

Δωδώνη (όχι η γαλακτοβιομηχανία)

Μη ξεχνάμε ότι εκτός από τη γνωστή βιομηχανία γάλακτος υπάρχει και ο αρχαιολογικός χώρος. Η ιστορία μας δηλαδή.

Bρεθήκαμε εκεί πριν λίγες βδομάδες. Το θέαμα απογοητευτικό. Το θέατρο πάνω από δέκα  χ ρ ό ν ι α  κλειστό. Σε όλο αυτό το διάστημα το μόνο που έγινε είναι αυτό που βλέπετε στη φωτογραφία.  Ένα ελάχιστο μέρος της κερκίδας αναστηλώθηκε με τρόπο που τον αφήνουμε στην κρίση σας.  Το κόστος της δωδεκάχρονης "προσπάθειας αποκατάστασης" τεράστιο. Εκατομμύρια ευρώ. Αποτέλεσμα απελπιστικό. Τι συμβαίνει; 

Είμαστε σίγουροι πως αν έδιναν το έργο σε ντόπιους μαστόρους της πέτρας, σε έξι μήνες θα είχαμε ένα τέλεια αναστηλωμένο θέατρο με φυσική πέτρα περιοχής και με το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. 

Ο Σωτήρης Δάκαρης το αναστήλωσε σε τρία χρόνια ενώ το βρήκε διαλυμένο, το 1963. Κι ενώ οι άλλοι μεγάλοι αρχαιολογικοί χώροι της χώρας έχουν εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες το χρόνο, η Δωδώνη αρκείται σε μερικές χιλιάδες .

Κατασκευάσθηκε τον 3ο π.Χ. αιώνα, στο πλαίσιο του φιλόδοξου οικοδομικού προγράμματος που πραγματοποίησε ο Πύρρος, βασιλιάς της Ηπείρου, προκειμένου να αναμορφώσει το πανελλήνιο ιερό και να του δώσει μνημειακό χαρακτήρα.  Χωρούσε 18.000 θεατές και ήταν το μεγαλύτερο της εποχής του. Κατά την τέλεση των Ναϊων προς τιμήν του  Δία, εκτός από τους αγώνες στο στάδιο γίνονταν και θεατρικοί αγώνες.

Το τεράστιο κοίλο του θεάτρου διαμορφώθηκε σε φυσική κοιλότητα στους πρόποδες του όρους Τόμαρος. Επειδή ήταν μεγαλύτερο σε διαστάσεις, δημιουργήθηκε επίχωση, την οποία συγκρατούσαν αναλημματικοί τοίχοι, κτισμένοι κατά το ισοδομικό σύστημα και ενισχυμένοι με έξι πύργους, που προσδίδουν στην πρόσοψη του θεάτρου μνημειακό χαρακτήρα. Οι δύο πλησιέστεροι προς την ορχήστρα πύργοι ήταν μεγαλύτεροι από τους άλλους, καθώς χρησίμευαν και ως κλίμακες για την άνοδο των θεατών στο άνω διάζωμα.

Οι πρώτες ανασκαφές στον αρχαιολογικό χώρο της Δωδώνης έγιναν το 1875 από τον Αρτινό Καραπάνο.

                                  Το αισθητικό αποτέλεσμα.. απίστευτα απελπιστικό

                                  Κομμένα κλαδιά παρατημένα εντός του  χώρου της "ιερής" βελανιδιάς.

Το ξύλινο λυόμενο που είχε μεταφερθεί από την Αθήνα για να φιλοηξενεί παραστάσεις μέχρις ότου αναστηλωθεί το κανονικό.Αφημένο στη μοίρα του κι αυτό.

                                     Το παλιό και το καινούριο.Κάντε τη σύγκριση..

Η αλλοίωση της λογικής..

Η αλλοίωση της λογικής (του Π.Μανδραβέλη)

Αν η κατάληψη της βίλας «Αμαλία» ήταν «πηγή πολιτισμού», όπως δήλωσε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Τάσος Κουράκης, τότε το μπουλούκι των επαναστατημένων που προπηλάκισε τον κ. Γιώργο Καμίνη πρέπει να ’ταν περιοδεύων θίασος. Να υπενθυμίσουμε ότι ο δήμαρχος Αθηναίων δέχθηκε επίθεση μπροστά στα δύο ανήλικα παιδιά του από ομάδα περίπου 20 ατόμων που φώναζε «Η “Αμαλία” θα γίνει ο τάφος σου, Καμίνη». Φυσικά, αν έκαναν κάτι αντίστοιχο οπαδοί του ακροδεξιού άκρου, σήμερα θα μιλούσαν όλοι για ιταμή επίθεση εις βάρος του δημάρχου από φασίστες που δεν σκέφτηκαν ούτε τα κοριτσάκια 2,5 και 7 χρόνων που έγιναν μάρτυρες την άνανδρης αυτής χυδαιότητας. Αλλά είπαμε: η Αριστερά είναι εξ ορισμού δημοκρατική και επομένως, οι φασιστικές επιθέσεις που κάνουν οι παρατρεχάμενοί της είναι σαν το κρέας των καλογέρων· βαφτίζεται ψάρι, οπότε δεν υπάρχει ούτε αμαρτία και ούτε ζημιά. Η μεγαλύτερη πληγή που αφήνει στη χώρα η ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς δεν είναι ούτε τα λοστάρια που αποθηκεύονταν στην ΑΣΟΕΕ για... οικιακή χρήση ούτε τα χιλιάδες μπουκάλια προς ανακύκλωση στη βίλα «Αμαλία». Είναι η αλλοίωση της λογικής. Αν σε όλο τον κόσμο ένα συν ένα κάνει δύο, στην ιδεολογικά αριστεροκρατούμενη Ελλάδα ένα συν ένα κάνει μείον ένα αν πρόκειται για τη Δεξιά ή τρία αν πρόκειται για τον ΣΥΡΙΖΑ. Την εποχή της μονοφωνίας της, οι Ελληνες πίστεψαν τα πάντα: ότι στο ανατολικό μπλοκ ζούσαν ευτυχισμένοι, αλλά κατασυκοφαντημένοι από τον διεθνή ιμπεριαλισμό, πολίτες· ότι η Ολυμπιακή που έχανε 1,5 εκατομμύριο ημερησίως ήταν μια υγιής κρατική επιχείρηση· ότι κάθε ιδιωτική επένδυση γινόταν για να πιουν οι καπιταλιστές το αίμα των εργαζομένων με το μπουρί της σόμπας· ότι τα εγκλήματα της «17 Νοέμβρη» ήταν πολιτικά, αλλά αν ρωτούσε κάποιος «με ποια πολιτική πλατφόρμα, ρε παιδιά, ήταν αυτά τα εγκλήματα πολιτικά;» ο ερωτών ήταν χαφιές που προσπαθούσε να ενοχοποιήσει την Αριστερά. Φυσικά, τα 1.247 μπουκάλια μπίρας δεν αποτελούν από μόνα τους αποδεικτικό στοιχείο για οτιδήποτε. Μπορεί πραγματικά να ήταν για ανακύκλωση και ίσως έτσι να εξηγείται το μένος αυτών των χώρων ενάντια σε κάθε επένδυση διαχείρισης σκουπιδιών· μάλλον το θεωρούν αθέμιτο ανταγωνισμό. Μπορεί και τα μεταλλικά σφαιρίδια με τις υπερσύγχρονες σφεντόνες (πριν δημοσιοποιήσει τα ευρήματα η ΕΛ.ΑΣ. ελάχιστοι ήξεραν ότι υπάρχουν τέτοια «εργαλεία») να χρειάζονταν για κάποιο καλλιτεχνικό χάπενινγκ. Αυτά θα κριθούν στη Δικαιοσύνη. Αλλά δεν πρέπει να ελεγχθεί μήπως η κατά Τάσο Κουράκη «πηγή πολιτισμού» στέγαζε και προβοκάτορες; Χρόνια τώρα, το κέντρο της Αθήνας στενάζει από τους γνωστούς-αγνώστους που πετούν μπουκάλια με εύφλεκτα υγρά, χρησιμοποιούν στειλιάρια και σφεντόνες για να κατεβάζουν τζαμαρίες κ.λπ. Σύμφωνα με μια αριστερή θεωρία αυτοί οι «γνωστοί-άγνωστοι» είναι προβοκάτορες της Ασφάλειας. Να τους πιστέψουμε, αλλά και να ρωτήσουμε: Μόνο στη ΓΑΔΑ συχνάζουν οι προβοκάτορες; Στις «πηγές πολιτισμού» δεν πάνε; Μην παρεξηγηθούμε: τα ευρήματα στους κατειλημμένους χώρους είναι απλές ενδείξεις. Δεν αποτελούν αποδεικτικά στοιχεία. Αλλά πρέπει να απαγορευθεί και ο έλεγχος; Ή μήπως οι βδελυροί «μνημονιακοί» είναι ένοχοι, πριν καν από τη διερεύνηση και οι «επαναστάτες» εξ ορισμού δημιουργοί πολιτισμού;

Liste Lagarde..

Aπάτες..

"Δελτίο απατών

Tην  Πέμπτη 3 Ιανουαρίου το πιο σοβαρό (και συνήθως μετριοπαθές) βραδινό τηλεοπτικό δελτίο, αντί για ειδήσεις, περιείχε ΜΟΝΟΝ ΑΠΑΤΕΣ! Μία ώρα με σκάνδαλα, κομπίνες, αγυρτείες, καλπουζανιές, κόλπα, λαμογιές, λοβιτούρες, ματσαράγκες, κλοπές και άλλα ρωμαίικα κατορθώματα. Ξεκινώντας με τη «Λίστα Λαγκάρντ» και το τι έκανε (ή δεν έκανε) ο κ. Παπακωνσταντίνου (και το τι ΔΕΝ έκαναν όλοι οι άλλοι που την πήραν στα χέρια τους), συνέχιζε με τους 45.000 συνταξιούχους-μαϊμού του ΟΑΕΕ, προχωρούσε στους επίορκους αστυνομικούς που πουλούσαν ηρωίνη και προστασία σε εμπόρους ναρκωτικών, στις αδιαφανείς συναλλαγές και στα σκάνδαλα των αγροτοσυνεταιριστικών ΠΑΣΕΓΕΣ, ΓΕΣΑΣΕ και ΣΥΔΑΣΕ (τρύπα 14 εκατομμυρίων), στην άλλη τρύπα των 12,5 εκατομμυρίων του ΕΟΤ, στον υπάλληλο της Πολεοδομίας που δεν μπορούσε να δικαιολογήσει ένα εκατομμύριο ευρώ καταθέσεις – και άλλα παρόμοια που δεν θυμάμαι. 

Μετά τα κρατικά και συνδικαλιστικά, περάσαμε στα ιδιωτικά: η οικογένεια Ξυνή, η οικογένεια Κουρή και άλλοι εντιμότατοι. Πλαστογραφίες, υπεξαιρέσεις, απιστίες, κλοπές, απάτες – όλα τα αδικήματα επί σκηνής ή μάλλον οθόνης. Κι αυτά σε μία μόνο μέρα, σε εποχές εορτών και αργιών, που υποτίθεται ότι υπάρχει ύφεση δραστηριοτήτων. Προσπαθούσα να σκεφτώ σε ποια χώρα, ακόμα και την πιο τριτοκοσμική, οι απάτες έχουν υποκαταστήσει τις ειδήσεις.

Αγωνίζομαι να αποφύγω τις γενικεύσεις και τα στερεότυπα: «όλοι τα παίρνουν», «όλοι κλέβουν», «όλοι μαζί τα φάγαμε», κ.λπ. Αλλά η βροχή των ειδήσεων δεν μου το επιτρέπει. 

Σκέπτομαι τον ιστορικό που θα αποφάσιζε να γράψει την «Ιστορία των ελληνικών σκανδάλων». Πόσα χρόνια και πόσους τόμους θα χρειαζόταν; Και το κακό είναι πως όλα αυτά τα νέα μου ξανάρχονται την άλλη μέρα, μέσω Διαδικτύου, σε ξένες γλώσσες. Τα βρίσκω στις ιστοσελίδες των πρακτορείων ειδήσεων, των εφημερίδων, των τηλεοπτικών σταθμών. 
Σκεφτείτε και τον ξένο (ή και τον Έλληνα) επενδυτή (που δεν υπάρχει) ο οποίος θα σκεπτότανε (αποκλείεται) να επενδύσει στην Ελλάδα. Εκτός από τις απεργίες, τις ταραχές, τα συλλαλητήρια, τη γραφειοκρατία, τη φορολογική αστάθεια – του έρχεται και ένα σταθερό συνεχές ρεύμα πληροφορίας για τη διαφθορά, τις απάτες και τις λαμογιές. Κάθε μέρα με καινούργια επεισόδια, σαν τηλεοπτικό σίριαλ. 
Από τη μία πλευρά, βέβαια, αυτή η κάθαρση (εφόσον συντελεστεί) είναι απολύτως απαραίτητη και εύγε στους οικονομικούς εισαγγελείς που την προχωράνε. Από την άλλη... «καλύτερα να σου βγει το μάτι...». (Εμάς μας βγήκαν και τα δύο). Πιο εύκολα θα βρει η μπατιρισμένη ΑΕΚ επενδυτή και χρηματοδότη... "

                                                                     'Αρθρο του συγγραφέα Νίκου Δήμου από τη lifo.